Οσο και αν οι πολιτικές-οικονομικές ελίτ της χώρας κατέβαλαν και καταβάλλουν διαχρονικά σοβαρές προσπάθειες ώστε να αποδείξουν και να καταδείξουν ότι η Ελλάδα είναι το προκεχωρημένο φυλάκιο (αυτολεξεί) του «δυτικού κόσμου» και άρα ο «πιστός εταίρος» και το «καλό παιδί» του στην περιοχή, άλλο τόσο αποδεικνύεται και καταδεικνύεται συνεχώς ότι αυτό το… παιδί μοιάζει να είναι ολότελα απροστάτευτο και εκτεθειμένο στα μεγάλα παιχνίδια που παίζονται.
Η αντίφαση, οπωσδήποτε, είναι περίεργη, ωστόσο έχει τεκμηριωθεί πολιτικά-ιστορικά πως όσες φορές η χώρα επένδυσε στη «γραμμή» αυτή, αλίμονο, εμπλεκόταν σε ανείπωτες καταστροφές (βλ. 1922 – Μικρασιατική Καταστροφή / 1974 – Κύπρος) ή σε καταστάσεις που απομείωναν διακριτά γεωπολιτικά δεδομένα δεκαετιών (βλ. 1996 – Ιμια). Επομένως, η θεωρία περί… «προκεχωρημένου φυλακίου» και άρα του καλά προστατευόμενου παιδιού ακυρωνόταν εκκωφαντικά και μάλιστα στην ίδια τη βάση της.
Παράλληλα -όσο, δηλαδή, η χώρα επέλεγε και επένδυε, εμμονικά θαρρείς, σ’ αυτή τη γραμμή-, η γείτων χώρα, που υποτίθεται ήταν το… «απέναντι φυλάκιο», το «παιδί-νευρόσπασμα» και ο «ταραξίας της περιοχής» (έτσι, για να έχει μια λογική και η αφήγηση), έκανε βήματα μπροστά, προχωρούσε σιγά σιγά και ρυθμικά στην προπαρασκευή και υλοποίηση των στόχων της και, εν δυνάμει, άνοιξε τα τελευταία χρόνια τόσο τη σχετική ψαλίδα ισχύος της (και της ευρύτερης γεωπολιτικής δυναμικής της) συσχετικά με παλιότερα, ώστε το… καλό παιδί να βρίσκεται πλέον πολύ πίσω – λίαν αμήχανο, ανασφαλές και, φευ, πλήρως εξαρτημένο.
Εξαρτημένο, αφενός από το «παιδί-νευρόσπασμα» (δηλαδή τη γείτονα χώρα που είναι μεν το… απέναντι φυλάκιο πλην, όμως, και… σημαντικότερος εταίρος στην Ατλαντική Συμμαχία!) και τις όποιες διαθέσεις και διεκδικήσεις του και αφετέρου εξαρτημένο από τις ανάγκες, τις ύποπτες μανούβρες και τους ελιγμούς που ως γραμμική αναγκαιότητα σχεδόν παρεισδύουν για τους ισχυρούς της Δύσης που επιθυμούν, είναι γεγονός, να μη χάσουν την Τουρκία.
Τούτοι, προκειμένου να αποφεύγουν τις κακοτοπιές και τις επισφάλειες που, εκ των ων ουκ άνευ, εμφανίζουν οι πρωτοφανείς αλλαγές που γίνονται στον κόσμο και δη στην περιοχή, ως φυσική συνέχεια, συνέπεια και διαδοχή της πολιτικής τους, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να… μαλώνουν, να υποτιμούν και να τιμωρούν πάντα το «καλό» και «βολικό παιδί», προκειμένου να… ησυχάσει, επιτέλους, το «σκασμένο», το «νευρόσπασμα» (!) που, εν τω μεταξύ, θα έχει κάνει κι άλλο βήμα – μικρό ή μεγάλο ουδόλως έχει σημασία! Ρόλος και στόχος τους αποτελεί, δηλαδή, να μετριάζουν τις απώλειες της Ελλάδος για να μην αποδράσει τελεσίδικα και αμετάκλητα η Τουρκία προς άλλες – πιο… εύκρατες ζώνες. Είναι κι αυτό μια δικαιοσύνη…
* δημοσιογράφος
