Ο Μιχαήλ που «έσχισε το προσωπείο»…

Μπορεί αλήθεια ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ να ήταν, όπως υποστηρίζουν, εκείνος ο ηγέτης που «άλλαξε τον κόσμο» και να προσέφερε, συντονισμένα με την τότε ηγεσία της Δύσης, εξαιρετικές υπηρεσίες στην υπόθεση του αφοπλισμού και της «παγκόσμιας ειρήνης», ωστόσο τούτο αποτελεί τη «μισή αλήθεια» γύρω από το πρόσωπό του.

Και, ως γνωστόν, η μισή αλήθεια αποτελεί, κοντολογίς, «ολόκληρο ψέμα», καθώς είναι τεκμηριωμένο πως οι «μισές αλήθειες» είναι τελικά η επίσημη έκφραση αυτού που έχει το πλεονέκτημα και την ισχύ να καταγράφει την Ιστορία γραμμικά – σύμφωνα πάντα με τις δικές του αλήθειες!

Η άλλη «μισή αλήθεια», αλίμονο, είναι πως ο Μ. Γκορμπατσόφ σαν άτυπος αλλά και φυσικός ηγέτης του «άλλου συστήματος» και, βέβαια, μιας πανίσχυρης χώρας που, έστω, πολιτικά-οικονομικά αντιμετώπιζε ζωτικά προβλήματα και αδιέξοδα, «έσχισε το προσωπείο» εντελώς αιφνιδιαστικά και απροετοίμαστα!

Αποτέλεσμα, όχι μόνο το άδοξο τέλος μιας ιστορίας για την οποία εργάστηκαν και θυσιάστηκαν -καλώς ή κακώς- εκατομμύρια άνθρωποι, αλλά να αναδειχτεί και ένα κανονικό χάος (αυτολεξεί) τόσο στη στενή επικράτεια της «Σοβιετίας», όπου απαλλοτριώθηκαν βάναυσα τεράστια κεφάλαια και υποδομές από καραδοκούντες κηφήνες-ολιγάρχες, όσο και στην ευρύτερη-διεθνή γεωπολιτική σκακιέρα, που συνηθισμένη και ζυγισμένη στον γνωστό διπολισμό, αίφνης, σοκαρίστηκε και, θαρρείς, αμήχανη και συγχυσμένη, άρχισε να σέρνεται από τότε μέχρι και σήμερα, από κρίση σε κρίση, από εμπλοκή σε εμπλοκή κι από πόλεμο σε πόλεμο.

Ασφαλώς, ο Γκορμπατσόφ δεν μπορούσε -δεν ήταν δυνατό άλλωστε- να προβλέψει όλα όσα θα ακολουθούσαν! Ηταν, εκ των ων ουκ άνευ, ένας αδύνατος ηγέτης που το μόνο που έκανε ήταν ότι αντιλήφθηκε, κατανόησε και διαχειρίστηκε μια «τελειωμένη κατάσταση» που, όμως, τον έσπρωξε κι αυτόν σε μια τραγική αμφισημία, αμφιδρομία και, επιτέλους, στην άβυσσο.

Παρά τα όσα γράφονται και λέγονται κατά καιρούς, δεν τεκμαίρεται σοβαρά από πουθενά ότι αυτός ο πράγματι ξεχωριστός άνθρωπος είχε στόχο να οδηγήσει εις τα εξ ων συνετέθη αυτό που με τόσο κόπο, επιμονή -ίσως και εμμονή- έχτισαν οι άλλοι. Παρά ταύτα, ο «παγκόσμιος Γκορμπατσόφ» δημιουργήθηκε και γιγαντώθηκε μέσα απ’ αυτό! Εξ ου κι αυτός ο… «παγκόσμιος» είναι τόσο αγαπητός σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, εκτός βέβαια από την… ίδια με την ευρύτερη έννοια πατρίδα του, που μόλις τώρα κατάλαβε κι αυτή τι παραχώρησε κάποτε (ελαφρά τη καρδία) και τι πρέπει να ξανακερδίσει τώρα (με βαριά θυσία) τόσο γι’ αυτήν όσο και για όλους τους άλλους…

* δημοσιογράφος