Με αφορμή τη συγκεκριμένη υπόθεση, η οποία εκδικάστηκε (όπως εκδικάστηκε) θα ήθελα να αναφέρω μια παράμετρο η οποία δεν θεωρώ ότι τονίστηκε επαρκώς. Στην Ελλάδα ψηφίστηκε ένας νόμος, ο 4478 του 2017 (ενσωμάτωση Ευρωπαϊκής Οδηγίας 29/2012) που αναφέρεται εκτενώς στα δικαιώματα των θυμάτων και στην ανάγκη προστασίας τους. Μέσα από αυτόν συστάθηκαν υπηρεσίες υποστήριξης ειδικά για τα ανήλικα θύματα (Γραφεία Προστασίας Ανήλικων Θυμάτων, «Σπίτια του Παιδιού»).
Αναρωτιέμαι στη δίκη της υπόθεσης Λιγνάδη με βάση αυτόν τον νόμο πώς υποστηρίχτηκαν αυτοί οι άνθρωποι που κατήγγειλαν, ποιο από τα δικαιώματα των θυμάτων προστατεύτηκε (ιδιωτική ζωή, πρόσβαση σε υπηρεσίες υποστήριξης) ή αν λειτούργησε η λεγόμενη αποκαταστατική δικαιοσύνη (αν «δικαιώθηκαν» τα θύματα και πώς).
Αν νομίζετε ότι είμαι αφελής, αυτό σημαίνει είτε (α) ότι τα παραπάνω λειτούργησαν σύμφωνα με τη νομοθεσία (η κατακραυγή του κόσμου και η άποψη των θυμάτων μάλλον το αναιρεί) είτε (β) τα παραπάνω δεν ίσχυσαν. Γιατί δεν ίσχυσαν είναι μεγάλο ερώτημα και θέλει πολλή κουβέντα.
Ανεξάρτητα όμως από τη δημοσιότητα και την πολιτική χροιά που πήρε η συγκεκριμένη υπόθεση θα ήθελα να σας εισαγάγω με βάση αυτή την υπόθεση στο κόσμο των ανηλίκων. Φανταστείτε την υπόθεση Λιγνάδη και τη δίκη Λιγνάδη και τις προανακρίσεις και τις ανακρίσεις και την καθυστέρηση χρόνων για την εκδίκαση και την έκδοση της απόφασης για παιδιά. Τόσο για τους δράστες όσο και για τα θύματα. Φανταστείτε ένα παιδί σε αυτό το σχεδόν καφκικό σκηνικό.
Σας φαίνεται βουνό; Σας πιάνει τρόμος; Γιατί κάποιος να καταγγείλει τη σεξουαλική του κακοποίηση και ειδικά αν είναι παιδί;
Είναι φανερό αυτό που λένε ότι το ποσοστό των καταγγελιών που φτάνουν στα δικαστήρια δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου. Και όμως σε μια τέτοια χώρα ζούμε. Απλά η υπόθεση Λιγνάδη είναι άλλη μια πράξη του δράματος της παθογένειας αυτού που αποκαλείται δημοκρατία, αλλά δεν είναι και των θεσμών – εξουσιών της (εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική και ΜΜΕ) που μάλλον έχουν αρχίσει να τρίζουν επικίνδυνα.
Σκεφτείτε και να μην υπήρχαν τα κοινωνικά κινήματα όπως το #MeToo… Πόση σιωπή αντέχει ο άνθρωπος; Πόση ματαιότητα και κοροϊδία; Πόση καταπάτηση δικαιωμάτων;
* κοινωνικού λειτουργού – ψυχολόγου
-320x213.png)
