«Βρε τι τραβάμε και δεν το μαρτυράμε, τα ίδια κάνει όποιος κι αν έρθει αρχηγός. Εσένα κούκλα μου και το παιδί μας πιάνει μελαγχολία, πίκρα και πληθωρισμός…». Το στιχάκι είναι από το τραγούδι του Σταύρου Λογαρίδη «Μανούλα Ελλάς». Οι στίχοι γράφτηκαν το 1989, αλλά, αν και έχουν περάσει κάτι παραπάνω από τριάντα χρόνια ξέχειλα από στερήσεις, διαψεύσεις και απελπισία, εξακολουθούν να παραμένουν επίκαιροι. Μελαγχολία και πίκρα είναι τα γκρίζα συναισθήματα που σήμερα κρατιούνται φυλακισμένα πίσω από τις πόρτες των περισσότερων σπιτιών, καθώς οι άνθρωποι που δεν έχουν άλλο έσοδο πέραν του γλισχρού μισθού και της πενιχρής σύνταξης νιώθουν αδύναμοι και ανυπεράσπιστοι στα μανιασμένα κύματα της ακρίβειας που σκάνε πάνω τους και απειλούν να ανατρέψουν την ήδη κουτσουρεμένη από τα μνημόνια ακρωτηριασμένη κανονικότητά τους.
Σήμερα οι άνθρωποι που επιβιώνουν με τον ανεπαρκή μισθό και την κουτσουρεμένη σύνταξη, θλιμμένοι από τη στέρηση και απογοητευμένοι από την εκκωφαντική άρνηση του πολιτικού συστήματος να τους συντρέξει, διαπιστώνουν ότι η κατρακύλα που ξεκίνησε πριν από δώδεκα χρόνια δεν έχει τελειωμό. Παρά το γεγονός ότι από το 2010 συμμορφώνονται -σχεδόν- αδιαμαρτύρητα στις προτροπές για θυσίες, οι πληγιασμένες ζωές τους αντί να επουλώνονται υποτροπιάζουν και κακοφορμίζουν. Αισθάνονται ότι κάθε μέρα που περνά είναι χειρότερη από την προηγούμενη και ότι πέρα από παρηγορητικά λόγια δεν υπάρχει ούτε ένα χέρι για να ανακόψει την υπερδεκαετή πορεία προς το… ακόμα χαμηλότερα.
Διαπιστώνουν ότι στην κατηφόρα δεν υπάρχουν σταθερές και δεδομένα, αφού ακόμα και όσα οι «Αρχηγοί» παρουσίαζαν ως ασφαλή αποκτήματα στην πράξη αποδεικνύονται επισφαλείς και παροδικές «παραχωρήσεις», που μπορούν να εξαερωθούν με την ίδια βιαιότητα και απανθρωπιά με την οποία η τράπεζα αρπάζει το σπίτι του ανήμπορου δανειολήπτη.
Για παράδειγμα τους είπαν ότι το ευρώ τούς εξασφαλίζει «σταθερότητα των τιμών» και για να τους πείσουν τους πιπίλισαν το μυαλό με το «γερμανικό θαύμα» που είχε ως θεμέλιο την εμμονή στον χαμηλό πληθωρισμό. Και εκεί που πίστεψαν ότι τουλάχιστον μπορούν να ξέρουν πόσα τους χρειάζονται, ένα πρωί έρχεται ο λογαριασμός του ηλεκτρικού και παθαίνουν ηλεκτροπληξία. Πηγαίνουν στο σούπερ μάρκετ και διαπιστώνουν ότι θα πρέπει να ακρωτηριάσουν τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους για να τα «βγάλουν πέρα». Θέλουν να μπουν στο αυτοκίνητο μήπως και η φυγή παρασύρει την απελπισία του «δεν μου φτάνουν», αλλά ξέρουν ότι με τη βενζίνη στα δυο ευρώ το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να κάτσουν μαρμαρωμένοι πίσω από το τιμόνι και να συλλογιούνται τη ζωή που χάνουν.
Τρέμουν στη σκέψη του παιδιού το οποίο θα ζητήσει το «κάτι παραπάνω», που όμως δεν θα έχουν τη δυνατότητα να το προσφέρουν γιατί «θα λείψει από το νοίκι»… Και το χειρότερο; Εχουν συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορούν να περιμένουν βοήθεια από πουθενά και κυρίως από τους πολιτικούς. Ακούν τους «Αρχηγούς» να εκφράζουν με τον ίδιο πληκτικό και κοινότοπο τρόπο την «κατανόηση» και τη συμπόνια, αλλά η εμπειρία που τους χάρισαν οι στερήσεις των μνημονίων τούς δίδαξε ότι, όπως έλεγε και ο τραγουδοποιός, «δε μας σώνει πια κανένα καθεστώς» αφού «τα ίδια κάνει όποιος κι αν έρθει αρχηγός».
Η αλήθεια είναι ότι στα χρόνια των μνημονίων η εμπιστοσύνη πολλών στο πολιτικό σύστημα κλονίστηκε. Σήμερα, που ο τόπος παραδέρνει στην κόλαση της ακρίβειας, ακόμα περισσότεροι αισθάνονται ότι οι «Αρχηγοί» ούτε μπορούν αλλά και ούτε θέλουν να στηρίξουν, να υποστηρίξουν, ακόμα και να αντιληφθούν την απόγνωση εκείνων που κάθε μέρα έρχονται αντιμέτωποι με τις στερήσεις. Αν προσπεράσει κανείς τις υποκριτικές «συγγνώμες», τις εύηχες καταγγελίες της «βαρβαρότητας» και τις ανέξοδες «υποσχέσεις» και περιοριστεί στις πράξεις -τωρινές και περασμένες-, τότε στο συμπέρασμα που καταλήγει είναι ότι και αυτή τη φορά το πολιτικό σύστημα είναι απρόθυμο να επιμερίσει το κόστος της ακρίβειας με βάση τη δυνατότητα των ανθρώπων να σηκώσουν τα βάρη.
Οχυρωμένο πίσω από «δεσμεύσεις», «υποχρεώσεις», «συμφωνίες», «δόγματα» και «αρχές», αντί να υπερασπιστεί τα θύματα, κάνει ό,τι μπορεί για να εξαγνίσει τους θύτες και να τους εξασφαλίσει απρόσκοπτα υπερκέρδη. Ωρες ώρες έχεις την αίσθηση ότι η αλαζονεία το έχει τυφλώσει τόσο, ώστε να μην αντιλαμβάνεται το μέγεθος της απειλής που προκύπτει όταν η μελαγχολία, η θλίψη, η πίκρα και η απογοήτευση ανακατευτούν και μετατραπούν σε θυμό και ματαιοπονία.
Προφανώς οι «Αρχηγοί» θεωρούν ότι ο Τραμπ, η Λεπέν και όλοι οι υπόλοιποι αυταρχικοί είναι μια ανεπιθύμητη παρεκτροπή για την οποία δεν έχουν καμία ευθύνη.
* δημοσιογράφος, συγγραφέας
-320x213.jpg)
