Η ένταξη στο ΝΑΤΟ της Φινλανδίας και της Σουηδίας, πέραν της ψυχροπολεμικής κλιμάκωσης των διμερών σχέσεων των δύο χωρών με τη Ρωσία, θα έχει και μια άλλη συνέπεια.
Θα δημιουργήσει μια διευρυμένη ομάδα χωρών -Σουηδία, Φινλανδία, Βαλτικές Χώρες και Πολωνία- που θα διαδραματίσουν στο μέλλον καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη των σχέσεων Γερμανίας-Ρωσίας.
Εδώ και τριάντα χρόνια, η στενή σχέση Μόσχας-Βερολίνου οριοθετούσε τη δυνατότητα των τριών Βαλτικών Χωρών και της Πολωνίας να πιέσουν την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ για μια πολιτική πυγμής απέναντι στη Ρωσία.
Με την είσοδο του Ελσίνκι και της Στοκχόλμης στο ΝΑΤΟ θα χαθεί, εκ των πραγμάτων, η δυνατότητα της Γερμανίας να οριοθετεί τις εντάσεις των χωρών της Βόρειας Ευρώπης με τη Μόσχα.
Την άνοιξη του 2003, όταν η Ε.Ε. είχε διασπαστεί απέναντι στην επικείμενη τότε εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ, ο τότε επικεφαλής του Πενταγώνου, Ράμσφελντ, αναφερόμενος στην Ανατολική Ευρώπη, είχε μιλήσει για μια Νέα Ευρώπη με υποδειγματική ατλαντική νομιμοφροσύνη.
Με καθυστέρηση δύο δεκαετιών σχεδόν, η δυναμική της Νέας Ευρώπης πυροδοτήθηκε από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Πρόκειται για μια γεωπολιτική χειραφέτηση του Βορρά της Ευρώπης, που εδώ και δυόμισι αιώνες δεν είχε την πρωτοβουλία κινήσεων καθώς ήταν υποχρεωμένος να συντονίζεται με τις όποιες διακυμάνσεις των σχέσεων Γερμανίας-Ρωσίας.
Η γεωπολιτική χειραφέτηση της Βορειοανατολικής Ευρώπης αντιστρέφει τα παραπάνω δεδομένα, καθώς τη γραμμή πλεύσης της Γερμανίας απέναντι στη Ρωσία σε μεγάλο βαθμό θα την καθορίζουν τα παράκτια κράτη της Βαλτικής.
Και όχι μόνον, καθώς αν το Βερολίνο θελήσει να εξισορροπήσει την κυρίαρχη ήδη προνομιακή επιρροή των ΗΠΑ στη Βορειοανατολική Ευρώπη, θα πρέπει να αποδεχθεί ότι ο κύριος λόγος για τη διαμόρφωση της θέσης απέναντι στη Μόσχα ανήκει στις χώρες πρώτης γραμμής.
Η ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ είναι μια κίνηση που ολοκληρώνει τη διαμόρφωση της Νέας Ευρώπης, με τη Μόσχα να μην έχει τη δυνατότητα ούτε να την αποτρέψει, ούτε να την καθυστερήσει, καθώς οι όποιες απειλές και προειδοποιήσεις προς Στοκχόλμη και Ελσίνκι είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα λειτουργήσουν στη δυναμική της αυτοεκπληρούμενης προφητείας, όπου η εξέλιξη που επιχειρείται να ακυρωθεί ή, έστω, να καθυστερήσει επισπεύδεται.
