Τα ήδη δεδομένα παίρνουν υπό τέτοιες συνθήκες μία ισχυρή ενισχυτική δόση

«Η ασθένεια είναι ο πιο πειστικός γιατρός. Στην καλοσύνη και στη σοφία δίνουμε μόνο υποσχέσεις. Στον πόνο υπακούμε»

(Μαρσέλ Προυστ)

H ζωή δεν έχει μόνο ευχάριστα πράγματα, ούτε εξελίσσεται όπως τη θέλουμε ή την προγραμματίζουμε. Αυτό επί της ουσίας της δίνει και τη μαγεία της, την ολοκληρώνει και τη μετατρεπει σε ένα συνεχές δοκιμαστήριο για όλους, δίχως να κάνει εξαιρέσεις. Τεστ που αφορούν σε όλους, με διαταξική χροιά να το πούμε και λίγο χαριτολογώντας… Βέβαια, αναγνωρίζω πως αυτοί που το φιλοσοφούν το πράγμα είναι αυτοί που μπορούν, αυτοί που στέκονται τυχεροί. Γιατί καλά όλα, αλλά είμαι πεπεισμένος πως χωρίς τύχη τίποτα δεν μπορεί να σταθεί…

Η ζωή έχει και παγίδες, έχει και σοκ, έχει και φλεγμονές και υψηλές τιμές μετρήσεων, έχει και πιεστικές καταστάσεις θρίλερ στις οποίες αυτά που κινδυνεύεις να χάσεις δεν θα ήθελες με τίποτα να τα χάσεις. Σε κάθε περίπτωση, κάθε μάχη έχει μία έκβαση. Σημασία έχει να τη δώσεις, γιατί μόνο τότε έχεις πιθανότητες να νικήσεις. Έστω να ελαχιστοποιήσεις τις ζημιές και να κάνεις αρχικά το υποφερτό μία πύλη προς την ευτυχία. Γιατί π.χ. ανάμεσα στο ζαβλάκωμα από τις ισχυρές αντιβιώσεις, γιατί ανάμεσα στα μεταμεσονύχτια βογγητά που ακούει κάποιος από δίπλα του και προδίδουν έναρξη της πορείας προς την καταληκτική πράξη για κάποιον συμπαθέστατο συνάνθρωπό του, γιατί ανάμεσα στο φόβο και στην αγωνία για τη δική του έκβαση, γιατί ευρισκόμενος σε νοσοκομείο εν καιρώ έξαρσης της πανδημίας, γιατί μαθαίνοντας κάποια στιγμή πως σε απόσταση μόλις λίγων μέτρων από τον ίδιο ο θάνατος έβγαλε το δικό του νικητήριο ανακοινωθέν, γιατί βλέποντας το βλέμμα των συγγενών ασθενών και πολλά άλλα ακόμα, βγαίνουν συμπεράσματα που σημαδεύουν για πάντα. Ακόμα και αυτά που ήξερε κάποιος και τον χαρακτήριζαν ήδη ως βασικοί πυλώνες της συνείδησής του εισχωρούν ακόμα πιο βαθιά μέσα του. Και στην ψυχή, και στο νου, και όπου χρειάζεται… Τα ήδη δεδομένα παίρνουν υπό τέτοιες συνθήκες μία ισχυρή ενισχυτική δόση.

Το κείμενο αυτό δεν έχει τη συνηθισμένη του «ταυτότητα», αλλά είναι κάπως διαφορετικό. Είναι αφιερωμένο σε γιατρούς και νοσηλευτές/νοσηλεύτριες  Σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που έχουν κάποιον νοσηλευόμενο υπό τη σκέπη (και θαλπωρή…) τους για πολλές μέρες και έμαθαν-διάλεξαν να λειτουργούν ως σύμμαχοι και στυλοβάτες της πραγμάτωσης των πιο θετικών ευχών και επιθυμιών του… Αξίζουν τα πιο εσώψυχα ευχαριστώ όλων μας, ειδικά μετά την απόκτηση μεστής εμπειρίας. Γιατί εγώ προσωπικά είχα καταλάβει από πριν την αξία της ύπαρξης και της πρακτικής τους λειτουργικότητας, αλλά το live είναι πάντα αλλιώς… 

Σε κάθε περίπτωση, κρατάω για μένα και τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους τα ιδιαίτερα μιας συγκεκριμένης φάσης που βίωσα, τις λεπτομέρειες του τι έγινε και καταλήγω σε ένα πράγμα, σε μία έκκληση, σε ένα παράγγελμα, σε μία κραυγή αν θέλετε, σε μία συνοπτική πολιτική-κοινωνική-φιλοσοφική θέση που σε μένα πια είναι η κυρίαρχη: ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ. Είναι το βασικό και το πρώτιστο προαπαιτούμενο σε ένα κοινωνικό σύνολο για να μπορεί η ζωή να ξετυλίγει τις πιο θετικές της πτυχές, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, ακόμα και τις πιο δύσκολες και τις πιο επαχθείς… Όποιοι υποτιμούν, σαμποτάρουν, φθείρουν, αδιαφορούν για το δημόσιο σύστημα υγείας είναι εκείνοι με τους οποίους ποτέ δεν θα περάσουμε την ίδια γέφυρα δίχως «να πέσει κάποιος στο ποτάμι μέσα»… Τελεία και παύλα…

ΥΓ. Από το επόμενο κείμενο επιστρέφουμε στην κριτική των δρώμενων σε μία σειρά τομείς της δημόσιας πραγματικότητας σε Ελλάδα και εξωτερικό. Δεν έγιναν και λίγα το τελευταίο χρονικό διάστημα, έτσι ώστε τα επόμενα να είναι ήδη άκρως ενδιαφέροντα πριν καν λάβουν χώρα… Οι καιροί είναι και ραγδαίοι, και περίεργοι, και πρωτοφανείς σε κάποιες παραμέτρους. Αντέχουμε; Θα φανεί. Ίσως πια να είμαστε λιγότερο σίγουροι από παλιότερα, αλλά μάλλον είμαστε πιο αποφασισμένοι. Προχωράμε…