Ο Χάσαν κι η Καρίμα

Ενα νέο ζευγάρι Μαροκινών, πάνε κοντά δέκα χρόνια τώρα, ήρθε και ενοικίασε το ισόγειο δυάρι δίπλα μας. Ο Χάσαν με ζωγραφισμένο πάντα το χαμόγελο ενός παιδιού στο πρόσωπο, πάντα προσηνής και φιλικός. Κι η Καρίμα, μια εξαίσιας ομορφιάς κοπέλα, που ποτέ δεν φόρεσε μαντίλα, έβαφε τα μαλλιά της καστανοκόκκινα και τα έδενε με πολύχρωμες κορδέλες και ήθελε να προσομοιάζει με Ευρωπαία όσο μπορούσε.

Ο Χάσαν ήταν τεχνίτης ξυλουργός και σύντομα έγινε αναντικατάστατος σε ένα παλιό επιπλοποιείο του οποίου ο μάστορας γερνούσε. Κυκλοφορούσε με τα πόδια και, όταν οι συνθήκες απαιτούσαν γρηγοράδα, με ένα παλιό μοτοποδήλατο του αφεντικού. Η Καρίμα, δουλευταρού κι ακούραστη, ανήκε σ’ ένα συνεργείο καθαρισμού, απ’ αυτά που καθαρίζουν κάθε μέρα τα μεγάλα πολυκαταστήματα στην πόλη. Αν και αλλεργική, δούλευε αγόγγυστα κάθε μέρα εισπνέοντας απορρυπαντικά και χλώρια. Υπήρχαν και ορισμένες μέρες του χρόνου που έρχονταν κι έπαιρναν τον Χάσαν με αμάξι. Τότε ήταν που μάζευε τις ελιές του αφεντικού.

Κυριακές, όταν είχαμε κοτόπουλο στον φούρνο, τους φυλάγαμε τη μερίδα τους. Το πιάτο δεν γύριζε ποτέ άδειο, αλλά με αρνίσια σουβλάκια που έψηνε ο Χάσαν στη θράκα. Ιεροτελεστία γι’ αυτόν ήταν το καθημερινό τσάι, κάπνιζε, αλλά δεν έπινε αλκοόλ. Οταν στο Ραμαζάνι μεγάλωνε κάπως η γενειάδα του, με ρωτούσε σοβαρά αν θα έπρεπε να ξυριστεί. Δεν του έλεγα τίποτε, καταλάβαινα ότι τα γένια του δεν ήταν για τη μόδα. Την επομένη ήταν φρεσκοξυρισμένος και χαμογελαστός ξανά. Καμιά φορά τον έπιανε η νοσταλγία του τόπου του και μου έδειχνε φωτογραφίες από το Μαρακές και την Καζαμπλάνκα.

Μιλούσε και στην Καρίμα, όμως αυτή ήταν ανένδοτη, ήθελε να ζει στην Ευρώπη. Οταν η Καρίμα έμεινε έγκυος, το ζευγάρι των Μαροκινών αναζήτησε ένα πιο μεγάλο κατάλυμα. Ο Χάσαν με πολλή προσωπική εργασία αναπαλαίωσε μια εγκαταλελειμμένη μονοκατοικία και μετακόμισαν εκεί. Η Καρίμα γέννησε ένα υγιέστατο κοριτσάκι στο νοσοκομείο. Από τότε όποτε βλέπω τον Χάσαν στα τοπικά καφέ, πάντα καθαρό και καλοντυμένο, με χαιρετά πάντα με το ίδιο χαμόγελο. Μ’ αρέσει να τον βλέπω να προοδεύει, να πηγαίνει μπροστά. Τον συναντώ και στο πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής στη γειτονιά μαζί με τη μικρή του και το τρίκυκλο ποδηλατάκι της.

Τελευταία φορά που συνάντησα την οικογένεια του Χάσαν, ήταν σ’ ένα σταυροδρόμι στη γειτονιά, όπου ο οδηγός πλέον Χάσαν έδινε προτεραιότητα στους πεζούς. Με χαιρέτησε φιλικά μέσα από το οικογενειακό Ρενό. Χάρηκα διπλά, όπως όταν ένας άλλος Μαροκινός Χάσαν καλούνταν πάντα από τον πάγκο αλλαγή των «ερυθρόλευκων» πρωταθλητών στο ποδόσφαιρο και πάντα σκόραρε το γκολ που έκρινε το ματς, έτσι κι ο δικός μας Χάσαν στέριωσε στην πόλη μας και κάθε μέρα που περνάει προσφέρει υπηρεσίες, αναπόσπαστο μέλος της τοπικής κοινωνίας.

Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 24/05/2021.