Ο Γιάννης Φαρμάκης και το κινηματικό λάιφστάιλ 

Είμαστε σε μια εποχή που η κινηματική ‘υπεργαματοσύνη’ είναι για πολλούς και πολλές βασικό στοιχείο ταυτότητας. Είμαστε σε μια εποχή που ο πολιτικός προσδιορισμός ταυτίζεται με μια υστερική προσπάθεια για κατασκευή και διαφήμιση προσωπικού λάιφστάιλ, το οποίο βέβαια προέρχεται και αναπαράγει τους μαζικά ατομικίστικους όρους που το ίδιο υποτίθεται ότι πολεμά. Κι όλη αυτή η μεταφορά της ουσίας της συμμετοχής και της δράσης σε ανούσιο λάιφστάιλ δεν είναι τίποτε άλλο (μα τίποτε άλλο) από την παραδοχή της ήττας τόσο σε επίπεδο ιδεολογίας όσο και πράξης. 

Παρατηρώ ανθρώπους να πουλάνε δεξιά κι αριστερά αναρχία και αριστεροσύνη και να αναλώνονται σε μία καθόλου τιμητική για αυτούς αυτοπροβολή, μόνο και μόνο επειδή πέρασαν ένα φοιτητικό φεγγάρι από κάποιο στέκι, επειδή αναπαράγουν τσιτάτα ή επειδή πρόσθεσαν μια λέξη σε ένα φεμινιστικό κείμενο.

Όσο τα παρατηρώ αυτά τόσο στους γύρω μου όσο και στον εαυτό μου, μαθαίνω ότι μας αποχαιρέτησε ο Γιάννης Φαρμάκης. Και μαθαίνω σήμερα, για πρώτη φορά, για όλες τις γωνιές που έχει οργώσει. Ενώ τον ξέρω 30 χρόνια τώρα, καταλαβαίνω σήμερα ότι δεν τον άκουσα ποτέ να μας μιλάει για όλα αυτά, να μας μιλάει για εκείνον. 

Έτσι, τον θυμάμαι με τη μόνη ταυτότητα που γνώρισα: να οδηγάει ένα παλιό 4×4 και γελώντας να μεταφέρει από τις Λευκές στην παραλία του Μώλου όσα περισσότερα παιδιά μπορούσε. Θα τον θυμάμαι για το αδιάφορο πουκάμισό του, την ίδια-όσα-χρόνια-κι-αν-πέρασαν βερμούδα και την έγνοια του να έχει πάντα το κρασί του Πήγαδου.

Εξάλλου, για όλα τα άλλα μάλλον δεν τον ενδιέφερε να τον θυμάται κανείς. Όχι επειδή αυτά δεν είναι τα πιο σημαντικά -κάθε άλλο. Αλλά επειδή, όπως ίσως να πίστευε κι εκείνος, σημασία έχει τι κάνεις και τι λες ότι κάνεις.

Στο καλό.