Το «ισχυρό κράτος»

Στις αρχές της 10ετίας του 1960 ώς το 1968 και κάποια χρόνια μετά, στη Γερμανία και την υπόλοιπη Ευρώπη, στους διεθνιστικούς και ακαδημαϊκούς κύκλους, γίνονταν θεωρητικές συζητήσεις και αναλύσεις για το επερχόμενο «ισχυρό κράτος» που θα προκύψει τα προσεχή χρόνια τού κατά Ερνέστο Μαντέλ «όψιμου καπιταλισμού», «ισχυρό κράτος» που μόνο το εξωτερικό του ένδυμα θα είχε κάποια επίφαση δημοκρατίας και στην ουσία η κοινωνία θα στέναζε κάτω από την πιο στυγνή εκμετάλλευση και την πιο αντιδημοκρατική αστυνομική καταπίεση.

Η σημερινή πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα της χώρας μας αλλά και η παγκόσμια κατάσταση μου θυμίζουν πολύ αυτές τις συζητήσεις και αναλύσεις και τις καθιστούν εξαιρετικά επίκαιρες. Η κατάργηση των ιστορικών βασικών κεκτημένων της ανθρωπότητας με την ευκαιρία και του κορονοϊού είναι εδώ. Το «ισχυρό κράτος» ως εργαλείο της είναι πραγματικότητα, για να επιβάλει «τον νόμο και την τάξη», μέχρι και με «πανεπιστημιακή αστυνομία».

Στο μεταξύ είδαμε την απαγόρευση των εκδηλώσεων για το Πολυτεχνείο από τον αρχηγό της αστυνομίας κατά παράβαση του Συντάγματος, την κατάληψή του από τα ΜΑΤ παραμονές της 17ης του Νοέμβρη, τη σύλληψη, το ρίξιμο κάτω και το δέσιμο πισθάγκωνα –νέα «προχωρημένη» πρακτική– και την προσαγωγή στον ανακριτή δεκάδων φοιτητών, που αφέθηκαν ελεύθεροι, αλλά και την καταδίκη των πρακτικών Μητσοτάκη-Χρυσοχοΐδη από την Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων. Και είμαστε ακόμα στη αρχή.

* Συγγραφέας, δημοσιογράφος