Επουράνια σχέδια

Κάτω από το πιο λαμπρό αστέρι της πρώτης ώρας της αυγουστιάτικης νύχτας γίνονται πολύ σημαντικά πράγματα. Οι άνθρωποι φροντίζουν τον εαυτό τους. Κάποιοι μόλις έχουν γυρίσει από τη δουλειά, σε μικρά και μεγάλα μπαλκόνια απλώνουν τα πόδια τους και ξεκουράζονται. Και κάποιοι άλλοι ετοιμάζονται για να βγουν. Αναμμένο θερμοσίφωνο, σεσουάρ σε ταραχή, λίγες ρουφηξιές από ένα τσιγάρο, ξύρισμα για τους άντρες ή περιποίηση γενειάδας καθώς η μόδα προστάζει, προσεκτικό μακιγιάζ από τις γυναίκες.

Ο Αποσπερίτης, ή αλλιώς ο πλανήτης της Αφροδίτης, προσδίδει μιαν άλλη διάσταση σ’ αυτές τις ενέργειες. Διότι, πού και πού, ρίχνουμε ένα βλέμμα προς τα εκεί. Ενα φωτάκι μόνο στο σκοτεινό γαλάζιο είναι αδύνατον να το αγνοήσεις.

Λένε πως αν η Γη είχε δίδυμο πλανήτη, αυτός θα ήταν η Αφροδίτη. Είναι πολλές οι ομοιότητές του με τη Γη.

Αυτές οι ομοιότητες αποτέλεσαν την αφορμή για την εξερεύνηση της Αφροδίτης, καθώς ίσως να είναι μελλοντικά κατοικήσιμη από ανθρώπους. Πάντως ζωντανός οργανισμός όπως τον ξέρουμε δύσκολο να επιζήσει εκεί στην καυτή θερμοκρασία και στις ασταμάτητες βροχές από βιτριόλι.

Οταν η Αφροδίτη βρίσκεται στην ελάχιστη απόστασή της από τη Γη, ένα μήνυμα χρειάζεται μερικά λεπτά μόνο για να φτάσει εκεί. Να υπάρχει άραγε κάτι που παρατηρεί εμάς, κατά τη διάρκεια αυτής της ώρας που η πόλη ετοιμάζεται σαν πολύβουο μελίσσι; Πολλές φορές αναρωτιέμαι. Ο ουρανός ήταν και θα είναι το μεγαλύτερο μυστήριο.

Σκέφτομαι πως δικαίως έδωσαν στον πλανήτη το όνομα της προστάτιδας του έρωτα. Τόσο λαμπρός και τόσο μόνος, εμφανίζεται όταν οι άνθρωποι ετοιμάζονται το βραδάκι για να συναντήσουν κάποιον και όταν οι άνθρωποι επιστρέφουν το πρωί ή ξυπνούν. Εκεί είναι συνήθως μόνοι. Τι πιο μεγαλειώδες μέσα σε τούτη την αναγκαστική μοναξιά από το φως της Αφροδίτης. Ουράνια παρηγοριά.

Αυτή και τα επουράνια σχέδιά της. Και Ορφικός Υμνος που τον διαβάζω καθώς την κοιτώ και υποκλίνομαι στο μεγαλείο της: Ω ουράνια Αφροδίτη, περίφημη, που σκορπίζεις μειδιάματα, γεννημένη στη θάλασσα, θεά μητέρα, που αγαπάς τις ολονύκτιες διασκεδάσεις, σεβαστή, νυκτερινή, που ενώνεις τους ανθρώπους, που πλέκεις δόλους (δόλια σχέδια), ω μητέρα της ανάγκης· διότι τα πάντα προέρχονται από σένα, που μπλέχτηκες με τον κόσμον και κυριαρχείς σε τρία μερίδια και γεννάς τα πάντα, όσα ευρίσκονται εις τον ουρανόν και όσα στην εύφορη γη και όσα στον βυθό της θαλάσσης.