Είναι παγανιστική συνήθεια το ξεμάτιασμα; Εξαρτάται. Αν η ξεματιάστρα φορά χιτώνα είναι μάγισσα. Αν εξαπολύεται ως λυτρωτικός λόγος, εγκεκριμένος όμως από ράσο, είναι λυτρωτική βασκανοκτόνος. Η γραμματέας του αντιδημάρχου Χάρη Αηδονόπουλου το ξεκαθάρισε για όσους έχουν τυπολατρικές αμφιβολίες: «Δεν έκανα τίποτα παραπάνω από το να πω μια ευχή. Αυτό που είπε και ο κ. Αηδονόπουλος για τον Αγιο Κυπριανό».
Και τι ήταν ο Κυπριανός πριν γίνει Αγιος; Μάγος στην περιοχή της Καρχηδόνας. Ηξερε δηλαδή από πρώτο χέρι όλα τα μυστικά, τα απόκρυφα, τους δαίμονες και τους σωτήριους λύτες των κατάδεσμων.
Είναι γνωστό ότι στα χρόνια του Κυπριανού δεν υπήρχαν χάπια για την υπόταση. Δεν υπήρχε ερμηνεία για την υπογλυκαιμία. Αστείο επιχείρημα! Κανένας δεν κοιμάται και ξυπνάει δίπλα σε ράφια φαρμακείου, ακόμη κι αν είναι γιατρός. Αν όμως διαθέτει πτυχίο ιατρικής, αν χειρουργεί τον πηλό που είμαστε, τότε έχει και μια επιστημονική ερμηνεία, όπως ο συμπαθής αντιδήμαρχος που επαρκώς εξήγησε τα γενόμενα: «Ενιωσα μια υποτασική κρίση. Μια μεγάλη κατάπτωση. Γιατρός είμαι, δεν μπορώ να πω υπερβολές, αφ’ ενός η αυθυποβολή, αφ’ ετέρου το κρύο νερό, αισθάνθηκα καλύτερα».
Αλλά επειδή ο κ. Αηδονόπουλος θρησκεύει, σπεύδει να ξεκαθαρίσει πως «η θρησκεία μας πιστεύει στη βασκανία. Δεν έκανα κάτι κακό, δεν αισθάνθηκα ότι έκανα κάτι κακό». Πράγματι, μόνο κακό δεν έκανε, το κακό τον παραφύλαγε με τη μορφή υπότασης αλλά δεν είχε χάπι, και τι να το κάνεις άλλωστε αν κατέχεις μια δεσμίδα ευχών που μπορούν να κάνουν σκόνη τα φαρμακευτικά σκευάσματα;
Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει μια εγνωσμένη αδιάλειπτη συνέχεια σε περιστατικά καταφυγής και ανθρώπων της εξουσίας στο παραφυσικό. Εκδοτικό συγκρότημα βάλτωσε σε κακοβρασμένο ντελβέ. Στον αντίποδα δήμαρχοι και νομάρχες επί δεκαετίες είχαν την έγκριση της Αοράτου Αρχής. Και τι προκοπή είδαμε που τις δυο προηγούμενες τετραετίες η πόλη βάδισε το άνυδρο τοπίο του ορθολογισμού; Μέχρι και το αλάτι… πάγωσε, σαφές μήνυμα από το υπερπέραν, το οποίο όμως δεν το ερμηνεύσαμε σωστά.
Τώρα, που η χώρα και έκαστος πολίτης δέχονται επίθεση από τις δυνάμεις του κορονοκακού, επιστρέψαμε στις προαιώνιες ρίζες διότι δεν βρίσκουμε καταφυγή. Η λύση δεν βρίσκεται στα ράφια των φαρμακείων αλλά στο ράφι της βιβλιοθήκης στα σκονισμένα ειλητάρια, στις παρατημένες δεσμίδες των ευχών. Μόνο, προσοχή, μπορεί στο διπλανό ράφι να βρίσκεται αντίτυπο του Ιπποκράτη που σάρκαζε πικρά, αιώνες πριν: «Ο βίος βραχύς, η τέχνη μακρή, ο καιρός οξύς, η πείρα σφαλερή και η κρίσις χαλεπή».
Στο ίδιο συμπέρασμα με άλλα λόγια κατέληξε και η Μαργαρίτα Γιουρσενάρ γράφοντας τα –μνημειώδη– «Αδριανού Απομνημονεύματα» βάζοντας στο στόμα του αυτοκράτορα-φιλοσόφου τη διαπίστωση «δεν επιβάλλεσαι αν δεν κατέχεις έστω και μια πρωτόγονη ικανότητα». Πόσο μάλιστα αν δεν κάνεις χρήση της, θα έλεγε ο αντιδήμαρχος, που γνωρίζει ότι ψηφίζουμε αυτό που πιστεύουμε.
