Η Ε.Ε. των 27 βαδίζει προς τη σύνοδο κορυφής στα τέλη Σεπτεμβρίου στη σκιά μιας διπλής αβεβαιότητας για τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Λευκορωσία.
Στην καλύτερη των περιπτώσεων η γερμανική προεδρία δεν μπορεί να προσδοκά κάτι περισσότερο από την αποφυγή περαιτέρω επιδείνωσης στα δύο παραπάνω πεδία έντασης.
Στη χειρότερη, το Βερολίνο και οι 27 δεν αποκλείεται να κληθούν να διαχειριστούν ατυχήματα, γιατί ως γνωστόν το πρόβλημα με τις ελεγχόμενες κρίσεις είναι ότι κάποιες φορές γίνονται ανεξέλεγκτες.
Το ζητούμενο από την Ε.Ε. είναι αν μπορεί να υπερβεί τις σημερινές αποκλίσεις και αντιπαραθέσεις των μελών της απέναντι στις εξελίξεις στη Λευκορωσία και την Ανατολική Μεσόγειο.
Θα μπορέσουν Γαλλία και Γερμανία να διαμορφώσουν κοινή στάση απέναντι στη Μόσχα παρά τη διαπιστωμένη διαφωνία τους σχετικά με την επιθετική πολιτική της Αγκυρας;
Και εάν ναι, θα μπορέσουν να ελέγξουν την ομάδα χωρών που θα πιέζει για σκληρή στάση απέναντι στον Πούτιν;
Η ομάδα, πέραν της Πολωνίας και των τριών Βαλτικών, περιλαμβάνει τη Φινλανδία και τη Σουηδία.
Σε ό,τι αφορά την Ανατολική Μεσόγειο, το ζητούμενο είναι αν μπορεί να υπάρξει μέχρι τη σύνοδο κορυφής προσέγγιση Παρισιού – Βερολίνου, εννοείται όχι στη βάση του ελάχιστου κοινού παρονομαστή.
Η σκληρή ρητορική του Ερντογάν κατά του Μακρόν ενισχύει την προσπάθεια της γαλλικής πλευράς για στήριξή της όχι μόνο από τη Γερμανία αλλά και από την Ιταλία και την Ισπανία, που κρατούν ισορροπίες ανάμεσα στο Παρίσι και στην Αγκυρα.
Δίχως υπερβολή, μέχρι τη σύνοδο κορυφής του Σεπτεμβρίου θα έχει καταγραφεί ή όχι η επικοινωνιακή επιτυχία και η ουσιαστική συμβολή της γερμανικής προεδρίας στα βήματα χειραφέτησης στη Διεθνή Σκηνή.
Στην αντίθετη περίπτωση, ένας απονευρωμένος γαλλογερμανικός άξονας και μια πολυδιασπασμένη Ε.Ε. όχι μόνο δεν θα μπορούν να προωθούν λύσεις σε περιφερειακές συγκρούσεις αλλά θα τις περιπλέκουν ως μέρος του προβλήματος.
