Δεν κλείνουμε τα μάτια στην πραγματικότητα, γιατί σύντομα θα μας εκδικηθεί

Οι ψεύτικοι πανηγυρισμοί και η εύκολη αισιοδοξία είναι εξίσου επικίνδυνες συμπεριφορές με την εύκολη και διαρκή απαισιοδοξία. Ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών είπε ότι «η συμφωνία είναι ισορροπημένη και στέλνει στο καλάθι των αχρήστων το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο». Είπε επίσης ότι η συμφωνία έγινε με «βάση το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο της θάλασσας».

Από τις πληροφορίες, το κείμενο της συμφωνίας, τον χάρτη που διέρρευσε και τις δηλώσεις του κ. Δένδια, καταλαβαίνουμε ότι και οι δύο χώρες έκαναν υποχωρήσεις από τις προηγούμενες θέσεις τους. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό, διαφορετικά δεν θα υπήρχε καμία διεθνής συμφωνία χωρίς πόλεμο. Ποιες υποχωρήσεις έκανε η ελληνική κυβέρνηση και ποιες η Αίγυπτος;

Η Αίγυπτος έκανε μια μικρή υποχώρηση στο ποσοστό της ΑΟΖ, που κατοχύρωσε σε σχέση με την αρχική της θέση, που ήθελε το 60%, πήρε το 55%, όμως κέρδισε κυρίως πολιτικά και διπλωματικά, απέναντι στην κυβέρνηση της Λιβύης, την Τουρκία και την Ελλάδα και την Κύπρο. Αφησε ανοικτή την οριοθέτηση δυτικά για να μην ενοχλήσει τους φυλάρχους της Βεγγάζης, αλλά και την κυβέρνηση της Τρίπολης.

1. Η Ελλάδα υποχώρησε σε ένα βασικό μέρος των μέχρι τώρα ισχυρισμών της, δέχτηκε ότι τα ελληνικά νησιά της περιοχής δεν έχουν πλήρη ΑΟΖ και μάλιστα τα μεγάλα νησιά. Αυτό θα μας δεσμεύει σε κάθε προσπάθεια οριοθέτησης ΑΟΖ με κάθε χώρα, είτε με διαπραγμάτευση είτε με προσφυγή στη Χάγη, μάλιστα επί τα χείρω. Η Λιβύη και η Τουρκία θα το αξιοποιήσουν απόλυτα, όπως και η Αλβανία. Την αρχή αυτής της στρατηγικής την υιοθέτησε η κυβέρνηση στην ελληνοϊταλική συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών μεταξύ των δύο χωρών, μόνο που εκεί τα νησιά είναι μικρά, όπως είναι τα Διαπόντια νησιά κοντά στην Κέρκυρα και οι Στροφάδες, κοντά στην Πελοπόννησο.
2. Αφησε εκτός συμφωνίας το μεγαλύτερο μέρος της ΑΟΖ, αφού η συμφωνία αναφέρεται στη θαλάσσια ζώνη δυτικά του 28ου μεσημβρινού, που τέμνει τη Ρόδο και καταλήγει στην Αίγυπτο, λίγα μίλια πριν τα σύνορα Αιγύπτου – Λιβύης. Η Τουρκία διεκδικεί κυρίως την ΑΟΖ ανατολικά του 28ου μεσημβρινού και μέχρι τον 32ο, που εφάπτεται κυριολεκτικά στην Κύπρο.

   Ακόμη χειρότερα, σύμφωνα με το άρθρο 1 παράγραφος δ της συμφωνίας, σε συνδυασμό με την α και ε, που διέρρευσε στον Τύπο, η όποια επέκταση δυτικά και ανατολικά της συμφωνίας θα πρέπει να συμφωνηθεί από τις δυο χώρες, αλλά και από την Τουρκία, τη Λιβύη και την Κύπρο, παρότι δεν κατονομάζονται, για ευνόητους λόγους. Δηλαδή, χωρίς την Τουρκία και την Αίγυπτο δεν θα υπάρξει καθορισμός της ΑΟΖ με συμμετοχή της Ρόδου και του Καστελόριζου. Φυσικά δεν γίνεται λόγος για συμφωνία με την Κύπρο επίσης, χωρίς τη συμφωνία της Τουρκίας και της Αιγύπτου.

3. Αφήνει εκτός το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελόριζου και φυσικά την επαφή της ελληνικής ΑΟΖ με την κυπριακή. Είναι εκτός διεθνούς δικαίου και δικαίου της θάλασσας αυτές οι υποχωρήσεις; Οχι, το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο της θάλασσας επιτρέπει όποια υποχώρηση θέλεις να κάνεις ως χώρα. Αυτό όμως σημαίνει ότι το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο της θάλασσας δεν είναι «ευαγγέλιο», είναι πλαίσιο, που οι χώρες, ανάλογα με την πολιτική τους, τις ανάγκες τους και κυρίως την ισχύ τους, το διαχειρίζονται.

Στέλνει στο καλάθι το τουρκολιβυκό σύμφωνο, όπως ισχυρίζεται η ελληνική κυβέρνηση;

1. Το ότι ο κ. Δένδιας χρησιμοποίησε αυτό τον χαρακτηρισμό και μόνο δείχνει ότι η ελληνική κυβέρνηση θεωρούσε υπαρκτό το τουρκολιβυκό σύμφωνο, παρότι, έλεγε, ότι δεν υπάρχει.

2. Η συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο, που έγινε με βάση το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο της θάλασσας, δημιούργησε ένα ισοδύναμο τετελεσμένο με εκείνο της τουρκολιβυκής συμφωνίας, το οποίο παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο της θάλασσας, και θα βρεθούν και τα δυο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και της Χάγης είτε το θέλουμε είτε όχι. Αλλωστε γι’ αυτό επιδιώξαμε την υπογραφή της συμφωνίας με την Αίγυπτο, αλλάζοντας μάλιστα την προηγούμενη στρατηγική της χώρας μας για πλήρη οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης πρέπει να αποκαλύψουν την πραγματικότητα και να απαιτήσουν την αλλαγή στρατηγικής, γιατί η κυβέρνηση δείχνει με τις σπασμωδικές κινήσεις της, ότι είναι σε πανικό. Η εθνική στρατηγική ξεκινάει από την ανακήρυξη της δικής μας ΑΟΖ στην ίδια περιοχή και στη συνέχεια πρόσκληση σε Τουρκία, Κύπρο, Αίγυπτο και Λιβύη για διαπραγμάτευση για τον καθορισμό των θαλασσίων ζωνών, εκεί όπου αλληλεπικαλύπτονται, όποια χώρα δεν έρθει, πρόταση για προσφυγή στη Χάγη.

Στη χειρότερη περίπτωση θα έχουμε ακυρώσει τα τετελεσμένα της Τουρκίας και θα έχουμε την πρωτοβουλία των κινήσεων. Ετσι, θα καταλάβουν και οι σύμμαχοί μας ποια είναι τα όρια των συμβιβασμών που μπορούμε να δεχθούμε. Εάν δεν το κάνουμε, τότε θα συρθούμε σε διαπραγματεύσεις με δυσμενείς όρους.

ΥΓ. 1. Ο Ελληνας ΥΠΕΞ είπε ότι η Τουρκία αντέδρασε θυμωμένα στη συμφωνία, εμείς τι κάναμε όταν μάθαμε ότι η Τουρκία έκανε συμφωνία με τη Λιβύη, και τι συνεχίζουμε να κάνουμε, τους στείλαμε λουλούδια;

2. Να προσέξουμε καλύτερα την απάντηση της Αιγύπτου στην Τουρκία, την ολιγόλογη ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ και να περιμένουμε τις ανακοινώσεις της Ε.Ε., της Μόσχας και μερικών σημαντικών χωρών. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έστειλε ήδη το ουδέτερο μήνυμά της.

Η προπαγάνδα δεν καλύπτει τα λάθη, ειδικά στα εθνικά συμφέροντα.

*Πρώην υπουργός