Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, «πατριώτης» λογίζεται αυτός που φωνασκεί περισσότερο από τους υπόλοιπους για τα εθνικά θέματα, είτε από τηλεοπτικού βήματος είτε συνηθέστερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ο «πατριώτης» αυτής της κοπής αρέσκεται να βλέπει τη χώρα περικυκλωμένη πανταχόθεν από εχθρούς, που νυχθημερόν απεργάζονται δόλια σχέδια για να κατασπαράξουν τις αμόλυντες κι άσπιλες σάρκες της. Καταγγέλλει παγκόσμιες συνωμοσίες κατά της Πατρίδος, που εξυφαίνονται από σκοτεινά κέντρα με στόχο την αποσάθρωση της «αρχέγονης κι αναλλοίωτης» στο διάβα των αιώνων ελληνικότητας, όπως ασφαλώς την αντιλαμβάνεται και την ορίζει ο ίδιος.
Ετοιμος να στήσει κρεμάλες για τους εγχώριους «προδότες» που «ξεπουλάνε» διαχρονικά τα φαντασιακά κι αδιαμφισβήτητα «δίκαια» του Εθνους για να εξυπηρετήσουν ιδιοτελείς σκοπούς και μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Εσχατολόγος, προβλέπει με ακρίβεια το τέλος του ελληνισμού προσεχώς, όσο το Εθνος συνεχίζει να διαβαίνει τις καταστροφικές ατραπούς στις οποίες τάχα έχει εγκλωβιστεί. Πάντοτε έτοιμος να ξιφουλκήσει με μένος για να υπερασπιστεί την υπέρτατη αλήθεια του, λούζοντας με το πιο πλούσιο υβρεολόγιο οποιονδήποτε δεν δείχνει να συμμερίζεται την παθιασμένη του προσέγγιση για το εκάστοτε εθνικό ζήτημα, παρά τολμά να υψώσει το ασήμαντο ανάστημά του μπρος στην ένδοξη ορμή του «υπερπατριώτη».
Ο «πατριωτισμός» της αμετροέπειας και της μωρολογίας, του υπερτροφικού εγωισμού και της ημιμάθειας, του χλευασμού και της ύβρεως, ο μισαλλόδοξος και αλαζονικός «πατριωτισμός» που εδράζεται σε μια φαντασιακή και χαλκευμένη ιστορική προσέγγιση και απευθύνεται μονάχα στο θυμικό, τείνει να εκτοπίσει τον άλλον πατριωτισμό· αυτόν του μέτρου, του ορθού λόγου, της ανεκτικότητας, της σύνθεσης και της αυτοπεποίθησης, της αλήθειας και της φιλομάθειας, της εντιμότητας και της προόδου, της αγάπης για την Πατρίδα που είναι συνάμα κι αγάπη για τον Ανθρωπο και τον Πολιτισμό, δίχως να εμφιλοχωρεί μέσα σε αυτόν κανένα καταστροφικό μίσος ή κάποια ανόητη αίσθηση υπεροχής.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως στην Ελλάδα τού σήμερα, όταν μιλούμε για «πατριωτικό ακροατήριο», συνήθως αναφερόμαστε σε όσους εμφορούνται από τα αρνητικά χαρακτηριστικά που απαριθμήσαμε προηγουμένως, τα οποία διαχρονικά υπήρξαν εντελώς ξένα προς οποιονδήποτε πολιτισμό δημιούργησε το ελληνικό γένος στις διάφορες ιστορικές του φάσεις· οξύμωρο, λοιπόν, να θεμελιώνουμε την ελληνικότητά μας επάνω σε αυτά. Απ’ την άλλη, όσοι δεν φωνασκούν ούτε κουνάνε διαρκώς το δάχτυλο παρά έχουν μια πιο ορθολογική και μετρημένη προσέγγιση των εθνικών ζητημάτων, θεωρούνται ότι δεν ανήκουν στο επονομαζόμενο «πατριωτικό ακροατήριο»· ενίοτε, μάλιστα, κατηγορούνται και για εθνομηδενισμό.
Κι αυτός ο εκφυλισμός της έννοιας του πατριωτισμού ενδεχομένως να αποτελεί από μόνος του μια μικρή εθνική τραγωδία.
