Το προφίλ μιας απουσίας

Στη συντριπτική πλειονότητα των διεθνών και περιφερειακών κρίσεων και συγκρούσεων η Ε.Ε. ή είναι απούσα ή τοποθετείται χλιαρά σε μια προσχηματική ομοφωνία του ελάχιστου κοινού παρονομαστή.

Πρώτη αιτία είναι δίχως αμφιβολία η μερκαντιλιστική διπλωματία της Γερμανίας, που δεν επιθυμεί πολιτικές προστριβές με χώρες που είναι εξαγωγικοί προορισμοί για τη βιομηχανία της ή προμηθευτές ενέργειας: Τουρκία, Βρετανία, Κίνα και Ρωσία είναι ενδεικτικά παραδείγματα της παραπάνω προσέγγισης του Βερολίνου.

Κατά δεύτερο λόγο, μια πιο ενιαία και συνεκτική εξωτερική πολιτική της Ε.Ε. αυτή τη στιγμή θα ενίσχυε μονομερώς το ειδικό βάρος της Γαλλίας στους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς.

Μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας και πυρηνική δύναμη, η Γαλλία είναι μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ε.Ε. η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που μπορεί να στηρίξει ευρωπαϊκή στρατιωτική επέμβαση σε εστία κρίσης ή ακόμη και σε πεδίο σύγκρουσης.

Με δυο λόγια, με τα σημερινά δεδομένα και συσχετισμούς, η Γαλλία βλέπει να ευνοείται από την αποτρεπτική ή ακόμη και παρεμβατική επιχειρησιακή της αξιοπιστία, ενώ η Γερμανία έχει κάθε λόγο να προτιμά την τράπεζα των διαπραγματεύσεων, της διαμεσολάβησης και της επιδιαιτησίας.

Τα παραπάνω για να αλλάξουν χρειάζεται κάτι πολύ παραπάνω από την ανασύνταξη του Γαλλογερμανικού Αξονα για τη δημιουργία του Ταμείου Ανάκαμψης.

Χρειάζεται μεγάλου εύρους και βάθους εμβάθυνση της Ε.Ε.-ευρωζώνης με ανοικτή τη δυνατότητα ομοσπονδιακής μετεξέλιξης, με δυο λόγια προϋποθέσεις και προαπαιτούμενα που δεν διακρίνονται ούτε στον πιο μακρινό ορίζοντα.

Στα παραπάνω θα πρέπει να προστεθεί και ο σαφής ατλαντικός κατά κύριο λόγο προσανατολισμός της Πολωνίας και των τριών βαλτικών χωρών, μιας ομάδας χωρών που έχουν κατοχυρώσει ένα άτυπο βέτο σε κάθε ενδεχόμενη μελλοντική γαλλογερμανική πρωτοβουλία χειραφέτησης της Γηραιάς Ηπείρου από τις ΗΠΑ.

Αλλωστε δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε συμπτωματικό ότι οι δέκα χιλιάδες Αμερικανοί στρατιώτες που αποχωρούν από τη Γερμανία θα μετασταθμεύσουν στην Πολωνία.