Μετά την επανέναρξη των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων άρχισαν σιγά σιγά να κρίνονται και οι τίτλοι. Στο πρωτάθλημα που έκανε την αρχή μετά την καραντίνα, το γερμανικό, η Μπάγερν Μονάχου εδώ και κάποιες ημέρες είναι ξανά (και μαθηματικά) η νικήτρια της Μπουντεσλίγκα. Αυτό πια, ίσως, δεν είναι καν είδηση. Είτε εύκολα, είτε δυσκολότερα, αλλά ακόμα και ευκολότερα από το εύκολο κάποιες φορές, στο τέλος το μενού έχει πανηγυρισμούς.
Η ομάδα της Βαυαρίας φτάνει για όγδοη συνεχόμενη φορά στο σχετικό τίτλο και αυτό συνιστά από μόνο του ξεχωριστό κεφάλαιο. Η Lady Hope διαπιστώνει και αυτή πως ένα από τα σημαντικότερα πρωταθλήματα στην Ευρώπη έχει μία ξεκάθαρη ομάδα-πρωταγωνίστρια…
Το έχουμε δει και εδώ στην Ελλάδα με τον Ολυμπιακό Πειραιώς, που από το 1996 και ύστερα δύο φορές κατέκτησε εφτά συνεχόμενα πρωταθλήματα, ενώ μία φορά σταμάτησε στα πέντε σερί…
Πώς κάθεται, όμως, κάτι τέτοιο στον ευρύτερο περίγυρο μίας συγκεκριμένης γεωγραφικής επικράτειας; Και δεν μιλάμε για τους οπαδούς των ομάδων που μένουν «στην απέξω» και για εκείνους που η ομάδα τους παίρνει το ένα πίσω από το άλλο. Εκεί είναι ευνόητα τα συναισθήματα… Μιλάμε, βασικά, για το αν κάνει καλό ή όχι στο ποδόσφαιρο μίας χώρας ένα τέτοιο φαινόμενο.
Το θέμα, αρχικά, είναι αν είναι δίκαιο ή όχι. Από εκεί πρέπει να ξεκινήσει κάθε τέτοια συζήτηση. Αν οι άλλες ομάδες δεν μπορέσουν για δεκαπέντε χρόνια που λέει ο λόγος και μπορεί η ίδια…, δεν υπάρχει θέμα μη δικαιότητας. Είναι προωθητικό για το σύνολο κάτι τέτοιο; Όχι. Γιατί ο πλουραλισμός και αυξάνει το ενδιαφέρον και εισάγει και άλλους στην πίτα των ωφελημάτων…
Επί του προκειμένου, τα οκτώ σερί πρωταθλήματα της Μπάγερν Μονάχου είναι μία ακτινογραφία αποτύπωσης της πραγματικότητας των εσωτερικών συσχετισμών στο γερμανικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Ένας ρεαλισμός, που δεν χτυπιέται εύκολα. Μία επικυριαρχία, που προ(σ)καλεί σε όψιμες αμφισβητήσεις για «ζωτικούς λόγους». Θα είναι η Ντόρτμουντ (η τελευταία πλην Μπάγερν κάτοχος του τίτλου); Θα είναι η Λειψία; Κάποιος άλλος; Σε κάθε περίπτωση, κίνητρα για βελτιώσεις έχουν με τον πιο σαφή τρόπο όσοι βλέπουν την πλάτη της ομάδας του Μονάχου. Αποτελεσματικότητα ζητείται…
Σε τέτοιες περιπτώσεις, ενδεχομένως να πρέπει να σταθεροποιηθεί κάποια ομάδα σε υψηλές αποδόσεις για δύο αγωνιστικές περιόδους και να περιμένει παράλληλα τη μέτρια χρονιά της μόνιμης πρωταθλήτριας. Είτε η ίδια η Μπάγερν να οπισθοχωρήσει σε γενικό επίπεδο, να βιώσει δηλαδή «πέτρινα χρόνια». Αυτό το τελευταίο μοιάζει με κάτι το σχεδόν απίθανο.
Στη χώρα που φημίζεται για τον προγραμματισμό και το οργανόγραμμα, σε μία χώρα που λατρεύουν το ποδόσφαιρο γιατί αυτό στις κρίσιμες δεκαετίες του 1960 και του 1970 τους αναπτέρωσε το εθνικό ηθικό, η Μπάγερν μοιάζει σαν να εκπροσωπεί καλύτερα από τους άλλους το βασικό γερμανικό τρόπο σκέψης. Δεν λείπουν φυσικά τα κενά διαστήματα, τα κακά αποτελέσματα, οι εσωτερικές τριβές, οι αποτυχίες σε διαφόρων ειδών στοχεύσεις, οι λανθασμένες επιλογές προσώπων, τα ατομικά πείσματα, οι αντιπάθειες των αντιπάλων.
Όμως, όλα αυτά δεν αφήνουν το καράβι να λοξοδρομήσει, γιατί είναι τα επιμέρους που διασφαλίζονται από μία γενική πανοπλία προστασίας. Έτσι, στη Μπάγερν αρκεί ο αυτόματος πιλότος (για το εσωτερικό μέτωπο)…
Ο μεγάλος βραχνάς-καημός της είναι το UEFA Champions League. Όχι πως έχει κατακτήσει λίγα, αφού στην τροπαιοθήκη της βρίσκονται πέντε τέτοια τρόπαια. Θα μπορούσε να έχει περισσότερα και σίγουρα θέλει να έχει παραπάνω. Αν στη Γερμανία «κούρασε» και κορέστηκε, η όρεξη για τα ευρωπαϊκά μεγαλεία πρέπει και να ελεγχθεί με έξυπνο τρόπο και κυρίως να διοχετευθεί ως μορφή ενέργειας στα σωστά μονοπάτια.
Ο οργανισμός της ομάδας του Μονάχου πάντα θα έχει αυτό το κίνητρο, πάντα θα γνωρίζει το μεγάλο στόχο. Αλλά, και πάντα κάτι θα πρέπει να κάνει για να γίνει αυτός μία πιο συχνή πραγματικότητα. Η Lady Hope θέλει με τεράστιο προσωπικό ενδιαφέρον να δει αν αυτή τη δεκαετία η Μπάγερν θα κάνει το παραπάνω βήμα (σε σχέση με την προηγούμενη που ολοκληρώθηκε πριν λίγους μήνες), αν θα παραμείνει στα ίδια ή αν θα οπισθοχωρήσει ως προς την ευρωπαϊκή της δυναμική…
