Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Αντίλογος στον αντίλογο
Eurokinissi / ΜΠΟΝΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Αντίλογος στον αντίλογο

  • A-
  • A+

Μια από τις παρενέργειες όταν γράφεις σε τακτά διαστήματα κείμενα προς δημοσίευση είναι ο πονοκέφαλος. Πρέπει κάθε φορά να βρεις ένα θέμα γενικού ενδιαφέροντος, να μην είναι δυσνόητο, να έχεις κάτι να πεις και να μην ξεπερνάει τις εφτακόσιες λέξεις. Θα ήθελα λοιπόν να ευχαριστήσω όσους ενοχλήθηκαν από το κείμενό μου με τίτλο «Οι νεκροί της Μαρφίν». Τους ευχαριστώ επειδή τη φορά αυτή μου υπέδειξαν το θέμα: να εξηγήσω τι εννοώ και γιατί διαφωνούμε.

Τα αρνητικά σχόλια συνοψίζονται χοντρικά σε δύο επιχειρήματα. Σύμφωνα με το πρώτο, εφόσον οι δράστες παραμένουν άγνωστοι, τι νόημα έχει να αποδίδουμε ευθύνες; Ή στην πιο σκληρή εκδοχή του, η όλη υπόθεση ήταν μια προβοκάτσια για να συκοφαντηθεί η Αριστερά. Αυτή η στάση, δηλαδή ό,τι δεν μας συμφέρει δεν συνέβη, έχει προϊστορία με κλασικό παράδειγμα τον Ζαχαριάδη και τον Πλουμπίδη.

Για όσους το αγνοούν ή το ξέχασαν, ο ηγέτης του ΚΚΕ κατήγγειλε τον Πλουμπίδη που κρυβόταν στην Αθήνα ως πράκτορα της Ασφάλειας. Ο Πλουμπίδης όμως πιάστηκε, πέρασε από στρατοδικείο, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε. Πώς γίνεται η Ασφάλεια να εκτελεί τους δικούς της ανθρώπους; Η απάντηση του Ζαχαριάδη δεν απέχει πολύ από τις θεωρίες για προβοκάτσια στη Μαρφίν: απλούστατα ο Πλουμπίδης δεν εκτελέστηκε· τον φυγάδευσαν στην Αμερική όπου ζούσε ζωή χαρισάμενη.

Η υπόθεση Πλουμπίδη και οι νεκροί της Μαρφίν έχουν μια τραγική διάσταση· αλλά το να θέλουμε να μην ισχύει κάτι που αντιβαίνει σε εκείνο το οποίο πιστεύουμε, είναι μια αντίδραση ανθρώπινη. Ολοι το έχουμε κάνει. Στην πολιτική όμως το να πιστεύουμε τις καθησυχαστικές και βολικές ερμηνείες μάς προγυμνάζει για πολύ χειρότερα και αποδεικνύεται άλλο ένα καρφί στο φέρετρο της κριτικής σκέψης που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται η Αριστερά.

Το δεύτερο επιχείρημα το ακούω επί δεκαετίες. Συνοπτικά έχει ως εξής: Η κριτική στην Αριστερά αποβαίνει προς όφελος των αντιπάλων της που όλοι ξέρουμε πόσο κακοί είναι. Και ερωτώ: Αν είναι τόσο κακοί, αν με χίλιους τρόπους προσπαθούν συνεχώς να πλήξουν εμάς τους καλούς, ποια θα ήταν η κατάλληλη στιγμή να διατυπώσουμε επιφυλάξεις και να απευθύνουμε ενοχλητικά ερωτήματα;

Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αέρα στα πανιά του, η κριτική υπονόμευε την προοπτική να κερδίσει την εξουσία. Οταν την κέρδισε, έπρεπε και πάλι να σιωπήσουμε για να μη γίνει μια απλή παρένθεση. Κι όταν την έχασε το ίδιο ξανά, για να μη διευκολύνουμε τον Μητσοτάκη να εφαρμόσει τα νεοφιλελεύθερα μέτρα του. Κοντολογίς, σκάσε και κολύμπα. Αν θέλεις το καλό της Αριστεράς και στο όνομα χιλιάδων που αγωνίστηκαν, φυλακίστηκαν και εκτελέστηκαν οφείλεις να στοιχηθείς πίσω από τον Καρανίκα και τον Πολάκη κραδαίνοντας το Documento.

Οσο για τις εκδηλώσεις μνήμης, είτε στην επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου είτε στην επέτειο της Μαρφίν, υπάρχει ένα στοιχείο γνήσιου πένθους που αισθάνονται κυρίως οι δικοί τους άνθρωποι. Σε εμάς τους υπόλοιπους όμως φτάνουν ως επικοινωνιακά μηνύματα με σαφέστατα πολιτική στόχευση. Και τα επικοινωνιακά μηνύματα λειτουργούν αποτελεσματικά όταν οι αποδέκτες τους πειστούν ότι το ποταπό αυτό εργαλείο το χρησιμοποιούν μόνο οι αντίπαλοί μας, ενώ εμείς μιλάμε τη γλώσσα της καρδιάς και λέμε μόνο την αλήθεια.

Φοβάμαι ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση το παιχνίδι ο ΣΥΡΙΖΑ το έχασε. Γιατί αποδοκίμασε μεν την πυρπόληση της Μαρφίν –το ίδιο ισχύει για τη Νέα Δημοκρατία με τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου– αλλά το έκανε με αστερίσκους. Δηλαδή φταίει η τράπεζα που ανάγκασε τους εργαζόμενους να δουλεύουν εκείνη την ημέρα ή δεν φρόντισε να υπάρχουν μέτρα πυρασφάλειας, φταίει ο Χρυσοχοΐδης που δεν τους έπιασε τότε ή ας μιλήσουμε για τη βία που ασκούν οι εργοδότες, και διάφορα άλλα που ενδέχεται να ευσταθούν περισσότερο ή λιγότερο.

Αλλά η ευθύνη εκείνων που πέταξαν τις μολότοφ παραμένει στο ακέραιο. Αυτό που καταλογίζω στον ΣΥΡΙΖΑ και γενικά στην Αριστερά είναι ότι δεν ενοχλήθηκαν αρκετά, για δύο λόγους που αγγίζουν την ουσία του προβλήματος: διότι οι νεκροί της Μαρφίν έσπασαν το μονοπώλιο της Αριστεράς σε αθώα θύματα και διότι, ακόμα κι αν διαφωνούν ειλικρινά και έντονα με τους κουκουλοφόρους, τους τοποθετούν στη σωστή πλευρά του οδοφράγματος. Το ίδιο ίσχυε για τη «17 Νοέμβρη». Την καταδίκασαν με μισή καρδιά. Δεν είχαν το θάρρος και την πολιτική εντιμότητα του Αγγελου Ελεφάντη να πουν, «πολιτικά εγκλήματα, αλλά εγκλήματα».

Το ξέρω, υπάρχει και η κόντρα με τους απέναντι. Αλλά η πικρή πείρα διδάσκει πως δεν θα φτάσουμε ποτέ στον καλύτερο κόσμο που ονειρευόμαστε αν βαδίζουμε με τις γροθιές υψωμένες και τα μυαλά μεσίστια.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Αποτίμηση του θανάτου στο πολιτικό χρηματιστήριο
Αν αποδειχθεί σκοπιμότητα, θα συμπεράνουμε ότι οι εμπνευστές αυτής της πρωτοβουλίας πατούν πάνω στο μνήμα των νεκρών για να ανεβάσουν τον δείκτη του ταμπλό της δημοφιλίας τους στο υψηλότερο σημείο.
Αποτίμηση του θανάτου στο πολιτικό χρηματιστήριο
ΑΠΟΨΕΙΣ
Σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζετε τι ποιείτε;
Άρθρο του Γ. Βαρουφάκη: Παράλληλα με τη φρίκη στην Ανατολική Αττική διαδραματίζεται και μια άλλη φρίκη την οποία κυβέρνηση και αντιπολίτευση όχι μόνον αποσιωπούν αλλά την πριμοδοτούν κιόλας. Ποια είναι αυτή η...
Σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζετε τι ποιείτε;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Θα μας κάνουν και ανάπτυξη
Δεδομένης αυτής της οικονομικά καταστροφικής και κοινωνικά κανιβαλικής πολιτικής, που υπηρετούν από το 2010 κι έπειτα οι κυβερνήσεις αδιακρίτως, δεν υπάρχει καμιά ελπίδα ούτε «δίκαιης» ούτε άδικης (sic)...
Θα μας κάνουν και ανάπτυξη
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ενας χρόνος μετά, πολλά χρόνια πίσω
Θα ήθελα, στο σημερινό μου άρθρο, να ξεκινήσω απαντώντας στα ερωτήματα που έθεσε η «Εφ.Συν.» στο αφιέρωμα του περασμένου Σαββάτου για τον ένα χρόνο από την 25η Ιανουαρίου του 2015. Απαντώντας, βέβαια, τρόπος...
Ενας χρόνος μετά, πολλά χρόνια πίσω
ΑΠΟΨΕΙΣ
Κόκκινα δάνεια, μαύρα κοράκια και η αναδιάρθρωση του ελληνικού Κεφαλαίου
Η συζήτηση για το θέμα της εκχώρησης των κόκκινων δανείων διεξάγεται με ένα συνδυασμό υποκρισίας και αποσιωπήσεων. Απύθμενη υποκρισία από την Κυβέρνηση που νομιμοποίησε την παρουσία αυτών που θεωρούσε «γύπες...
Κόκκινα δάνεια, μαύρα κοράκια και η αναδιάρθρωση του ελληνικού Κεφαλαίου
ΑΠΟΨΕΙΣ
Χρειαζόμαστε πολιτικό σχέδιο απεμπλοκής
Η συμφωνία που επίκειται να υπογραφεί, αναντίρρητα προϊόν εκβιασμού, δεν είναι μόνον ότι δεν βγαίνει οικονομικά ή καταλήγει σε περαιτέρω κοινωνική ισοπέδωση. Το πιο σοβαρό είναι ότι απογοητεύει και απομακρύνει...
Χρειαζόμαστε πολιτικό σχέδιο απεμπλοκής

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας