Θα ζητήσουν οι ΗΠΑ αποζημίωση από την Κίνα για τους χειρισμούς της στη διαχείριση της επιδημίας που τελικά πήρε τις διαστάσεις πανδημίας; Ενα είναι βέβαιο, ότι η στοχοποίηση του Πεκίνου προβάλλει σαν η ιδανική για τον Τραμπ επιλογή, εν μέσω της προεκλογικής εκστρατείας:
– Πρώτον, εμφανίζεται να δικαιώνει τον εμπορικό πόλεμο που έχει κηρύξει εδώ και τρία χρόνια ο πρόεδρος των ΗΠΑ κατά του Πεκίνου, το οποίο κατηγορεί για πρακτικές αθέμιτου ανταγωνισμού.
– Δεύτερον, παρακάμπτει –και στη χειρότερη περίπτωση υποβαθμίζει– τις ευθύνες του Λευκού Οίκου στη διαχείριση της πανδημίας, με το επιχείρημα ότι η Ουάσινγκτον παραπληροφορήθηκε από τον ΠΟΥ, που αποδέχθηκε άκριτα την πληροφόρηση την οποία παρείχαν οι κινεζικές Αρχές.
Σε κάθε περίπτωση, έστω και αν η κλιμάκωση εξακολουθήσει να καταγράφεται κυρίως στη ρητορική Τραμπ, οι συνέπειες θα είναι ούτως ή άλλως αποσταθεροποιητικές. Αντί της συναίνεσης και της παγκόσμιας συνεργασίας, ο Λευκός Οίκος στήνει το σκηνικό μιας νέας διπολικής ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης. Μιας αντιπαράθεσης που θα πολλαπλασιάσει το κόστος τής μετά την πανδημία ανάκαμψης, κυρίως στην Ευρώπη, η οποία έχει όσο ποτέ ανάγκη πρόσβασης τόσο στην αγορά των ΗΠΑ όσο και σε αυτήν της Κίνας.
Με δύο λόγια, η στοχοποίηση του Πεκίνου από τον Τραμπ για την πανδημία νομιμοποιεί τη συνέχιση της επιθετικής εμπορικής πολιτικής κατά του Πεκίνου και της πίεσης στην Ε.Ε. που είχε καταγραφεί πολύ πριν από το σοκ της πανδημίας.
Ας φανταστούμε απλά και μόνο τον Τραμπ να θέτει στους Ευρωπαίους το δίλημμα της επιλογής ανάμεσα στην πρόσβαση στην αμερικανική και την κινεζική αγορά. Με δεδομένη την αλληλεξάρτηση των οικονομιών των ΗΠΑ και της Κίνας, το πιθανότερο σήμερα είναι ο Τραμπ να προσπαθεί, με την ενθάρρυνση των δημοσκοπήσεων που δείχνουν ευνοϊκή στάση της κοινής γνώμης στην πολιτική πυγμής του Λευκού Οίκου, να προκαλέσει μια ελεγχόμενη ένταση με την Κίνα.
Ακόμη όμως και αν ισχύει το παραπάνω καλό σενάριο, η διόγκωση του κόστους τής μετά την πανδημία παγκόσμιας επανεκκίνησης προβάλλει ως δεδομένη.
