Αν ήμουν χαλίφης θα πρόσεχα να μην εκφράσω εμμέσως επαγγελματική διάκριση υπέρ μιας κατηγορίας εργαζομένων και εις βάρος ορισμένων άλλων κατηγοριών, ούτε να προκαλέσω το κοινό αίσθημα παρέχοντας εκατομμύρια ευρώ σε διαχειριστές των διοδίων στις εθνικές οδούς, οι οποίοι έχουν ήδη ωφεληθεί ως εργολάβοι αυτών των έργων. Δεν είμαι ούτε συνδικαλιστής, ούτε και θέλω να διαβαστεί ως λαϊκιστική προτροπή προς την εξουσία αυτή η πρότασή μου.
Νομίζω ότι είναι δίκαιο, ηθικό και νόμιμο να λάβουν πρόσθετη αμοιβή όσες και όσοι έχουν εργαστεί και συνεχίζουν να εργάζονται ανελλιπώς στις ειδικές συνθήκες της πανδημίας του COVID-19. Η πρόταση αφορά την κυβέρνηση, ώστε να προβλέψει μπόνους για το νοσηλευτικό προσωπικό και για τους νοσοκομειακούς γιατρούς. Επίσης, καλό θα ήταν να απαλλάξει, ας πούμε, για έναν μήνα τους φαρμακοποιούς από φορολογικές υποχρεώσεις ή κάτι παρόμοιο, ώστε και αυτοί να προσφέρουν ένα πριμ, ένα χαριστικό και αφορολόγητο επίδομα για τους υπαλλήλους τους.
Η πρόταση αφορά και την εργοδοσία των μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων που μας προμηθεύουν με είδη πρώτης ανάγκης (σούπερ και μίνι μάρκετ, κρεοπωλεία, μανάβικα, αρτοπωλεία κτλ). Εφόσον, έχουν κατανάλωση που υπερβαίνει ή έστω προσεγγίζει το διπλάσιο του μηνιαίου τζίρου τους, γιατί να μην παραχωρήσουν στους υπαλλήλους τους ένα μέρος, έστω και συμβολικό, από αυτά τα κέρδη τους; Αλλωστε, έτσι θα είχαν εργαζόμενους ευχαριστημένους και πιο αποδοτικούς στα καθήκοντά τους. Επειδή, όμως, κάνω τέτοιες σκέψεις, δεν επέλεξα να γίνω εργοδότης ή αφεντικό. Ισως διότι ποτέ δεν θα πρότεινα να επιβραβεύσουμε τους σκληρά και επικίνδυνα εργαζόμενους μόνο με παλαμάκια στα μπαλκόνια, όσο όμορφο, τρυφερό και ευγενικό κι αν μοιάζει ως χειρονομία.
Παραμένει ανέξοδο θέαμα για τα μέσα ενημέρωσης, μας αγγίζει συναισθηματικά, είναι ανακουφιστικό, αλλά στον καπιταλισμό όπου ζούμε, πρέπει να ρευστοποιείται η εκτίμησή μας στον κάθε εργαζόμενο και στην κάθε εργαζόμενη. Επίσης, πολλοί ή ορισμένοι εργοδότες δεν έλαβαν τα απαραίτητα μέτρα προστασίας των εργαζομένων τους: δεν τους προμήθευσαν με μάσκες, με αντισηπτικά και με γάντια, όπως απαιτείται, αλλά τρόπον τινά τους υπέδειξαν να τα χρεωθούν. Οποιο κι αν είναι το κόστος, όφειλαν οι εργοδότες να το αναλάβουν και όφειλαν να σκεφτούν από μόνοι τους να ανταποδώσουν αυτή την απαράμιλλη διακινδύνευση του προσωπικού τους υπό αυτές τις συνθήκες μετακίνησης και εργασίας.
Κοντολογίς, όφειλε η κυβέρνηση να βάλει το χέρι στον κρατικό κορβανά για το προσωπικό στα νοσοκομεία και η κίνησή της θα ήταν θεάρεστη. Ομως, αυτή φαίνεται να χαρίζεται σε συγκεκριμένους και να δηλώνει αλλότριες προτεραιότητες. Με τέτοιες επιλογές μάλλον εκτίθεται και δεν νομίζω ότι θα ήθελε να ξεμείνει, εντέλει, από ευμενείς χειροκροτητές.
* καθηγητής στο ΕΜΠ και στο ΕΑΠ
