Πολλές φορές μαθαίνουμε για την απώλεια διάσημων ανθρώπων είτε στον ελλαδικό χώρο, είτε σε άλλα σημεία του πλανήτη. Ειδικά όσοι ασχολούμαστε με τον οποιονδήποτε τρόπο με τον αθλητισμό, ενίοτε ερχόμαστε σε επαφή με ανάλογες περιπτώσεις που να σχετίζονται με ανθρώπους του αθλητισμού.
Είναι, όμως, η περίπτωση του Κόμπε Μπράιαντ μία από αυτές που μας σημάδεψαν, που εισχώρησαν μέσα μας, που μας πάγωσαν το αίμα, όσο ελάχιστες… Και αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι. H επιδραστικότητα ποικίλει ανά περίπτωση, αλλά στη συγκεκριμένη νομίζω πως παρατηρήθηκε σε μεγάλη ποσότητα σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Την επιδραστικότητα δεν την διαλέγεις, ούτε την «κουλαντρίζεις»… Την αισθάνεσαι και μετά κινείσαι με βάση αυτήν… Όσον αφορά στα αίτια για τα οποία συμβαίνει κάτι τέτοιο, δηλαδή η τόσο υψηλή επιδραστικότητα, αυτά μπορούν να αναζητηθούν σε ένα σπάνιο συνδυασμό. Του τρόπου με τον οποίον έφυγε από ανάμεσά μας ο Κόμπι Μπράιαντ (και μάλιστα σε αυτή την ηλικία) και των όσων συμβόλιζε ο συγκεκριμένος άνθρωπος στις συνειδήσεις όλων των ανθρώπων που γνώριζαν για αυτόν. Και ήταν τόσοι πολλοί…
Γιατί σε τέτοιες περιστάσεις δεν γίνεται να μην το φιλοσοφήσεις. Προχωράμε καθημερινά έχοντας στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας κάποιες σταθερές. Φερ΄ειπείν πως κάποιοι άνθρωποι είναι άφθαρτοι… Πως για πάντα θα βρίσκονται σε υψηλή θέση όσον αφορά το αποθηκευτήριο των εκτιμήσεων και των ιεραρχήσεών μας.
Όλες οι απώλειες ζωής έχουν τη σημασία τους και αυτή δεν ορίζεται από περιουσίες, μεγέθη δημοφιλίας, ταξικές ταυτότητες ή θέσεις στην κοινωνική ιεραρχία. Και, εξάλλου, στο ελικόπτερο αυτό δεν ήταν μόνος του… Όμως, υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικά που διαμορφώνουν την επιδραστικότητα και δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτά.
Η απώλεια του Κόμπε Μπράιαντ αφορά πρωτίστως στους δικούς του ανθρώπους, σε αυτούς δηλαδή που αυτοδικαίως πονάνε περισσότερο από όλους. Ταυτόχρονα, όμως, έχει προεκτάσεις που απλώνονται στο παγκόσμιο αθλητικό κίνημα, αλλά -πάνω από όλα- και στην ίδια την ανθρωπότητα. Γιατί ένα προβεβλημένο μέλος της, ένας άκρως πετυχημένος στον τομέα του άνθρωπος, δεν υπάρχει πλέον ανάμεσά μας.
Η λάμψη, η δόξα, το χρήμα, η αναγνώριση, η λατρεία, η ποιότητα, οι ικανότητες, τα κατορθώματα, τα ρεκόρ, οι αθλητικοί τίτλοι, είναι μονάχα ένα μέρος του συνολικού πλέγματος. Με περίοπτη θέση μεν, με αρκετούς «κυνηγούς τους», αλλά όχι πάντα με την καταλυτική ή την κυρίαρχη θέση στην εσαεί ουσία των πραγμάτων…
Ο Κόμπε Μπράιαντ θα μείνει συνυφασμένος ως ένας άνθρωπος που ήξερε να βάζει τη μπάλα στο καλάθι όσο ελάχιστοι άνθρωποι στην ιστορία, και μαζί ως ένας άνθρωπος που έφυγε με τον τρόπο που έφυγε. Γράφτηκε ιστορία και στις δύο περιπτώσεις, έστω κι αν στη δεύτερη το έδαφος θα νοτίζεται από δάκρυα…
Η ζωή έχει τους δικούς της κανόνες, τους δικούς της νόμους. Το δυστυχώς ταιριάζει σε πολλές περιπτώσεις. Κι εμείς μπορούμε κάθε φορά να τους ψάχνουμε και ενδεχομένως να τους προσεγγίζουμε αρκετά. Θεωρώ πως δεν τους καταλαβαίνουμε στη δέουσα πληρότητα, γιατί από ένα σημείο και μετά δεν μας αρέσουν.
Σε κάθε περίπτωση, ο Κόμπε Μπράιαντ θα μείνει για πάντα στις μνήμες. Ατομικές και συλλογικές. Και ο καλύτερος τρόπος να τον τιμήσουμε είναι να στηριχθούμε στο παράδειγμά του σε όσα θετικά πράγματα έκανε κατά τη διάρκεια της ζωής του. Για να τα αποτιμήσουμε διευρύνοντάς τα στις δέουσες αναλογίες…
Αυτός είναι ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος για να παραμείνει ανάμεσα μας ένας όντως ξεχωριστός άνθρωπος. Όχι σαν υλική (άρα και φθαρτή) οντότητα, αλλά σα συμβολισμός και σαν ανθρώπινο μεγαλείο… Άσχετα αν εδώ αυτές οι δύο ιδιότητες (το φθαρτό και το συμβολικό) συμπίπτουν…
