Χρονιάρες μέρες

Τελειώνει ο χρόνος, μία μέρα έμεινε για να μας αποχαιρετήσει. Εξω λυσσομανά ο βοριάς καθώς περνά απ’ τα γυμνά κλαριά των δέντρων και τα καλώδια του ηλεκτρικού. Τρίζουν τα ξύλινα παντζούρια. Μέσα στο σπίτι, ζεστασιά. Πίνω φασκόμηλο με λίγες σταγόνες ούζου. Ξεχασμένο ρόφημα· κάποτε στα καφενεία των χωριών ήταν σε ζήτηση, αγαπημένο. Ακόμα κι η γάτα έχει να μετακινηθεί από το μεσημέρι. Ενιωσε από το πρωί την αλλαγή του καιρού. Μια ένοχη γλύκα με διαπερνά. Αυτή της θαλπωρής του σπιτιού και της παρουσίας των αγαπημένων προσώπων, των γιορτινών ημερών, της προσδοκίας των καλύτερων ημερών ως συνέχειας του σήμερα.

Απ’ το παράθυρο φαίνονται τα φώτα στο Σαρμουσάκ της μικρασιατικής γης, αλλά και το αντιφέγγισμα απ’ τον οικισμό του Καρά Τεπέ της Μυτιλήνης. Ανάμεσά τους η μαύρη θάλασσα. Ωρα με την ώρα φουρτουνιάζει, ώς το πρωί θα είναι κάτασπρη απ’ τα κύματα. Σαν σηματωρός δέχομαι τα σήματα. Νιώθω, ξέρω, ότι άνθρωποι βρίσκονται εκεί σε κίνηση, σε αναζήτηση, σε αγωνία για το αύριο του χρόνου που ξημερώνει.

Κάποιοι θα αποτολμήσουν να μπουν σε βάρκες για άλλο ένα ταξίδι, για τη συνέχισή του. Μήτε θα κοιτάξουν τον καιρό, μήτε θα πάρουν πρόγνωση για το επόμενο εικοσιτετράωρο. Σύμβουλός τους είναι μόνο η επιθυμία για να φύγουν πιο μακριά απ’ τον τόπο που ξεκίνησαν, απ’ ό,τι άφησαν πίσω τους έστω κι αν κάποια είναι αγαπημένα. Το άγνωστο μάλλον δεν τους τρομάζει· το χθες κι ό,τι ζήσανε θέλουν να προσπεράσουν. Κι εμείς λογοφέρνουμε στο πώς θα τους χαρακτηρίσουμε. Λες κι η δική μας ονοματοθεσία θα αλλάξει την πραγματικότητα, τη δική τους και τη δική μας.

Τι κάνει κάποιους να αποτολμούν με όποιον καιρό να βάλουν τα μικρά παιδιά τους σε μια βάρκα και να ανοιχτούν στο πέλαγος; Ενώ εμείς δεν αφήνουμε τα μεγάλα δικά μας να ταξιδέψουν με τον ίδιο καιρό. Ποιος από τους δυο αγαπά περισσότερο τα παιδιά του; Χρονιάρες μέρες με δυσκολεύουν οι σκέψεις. Αλλά πάντα οι σκέψεις είναι σκληρές. Εκτός κι αν μείνουμε σε εύπεπτα θέματα.

Η καινούργια χρονιά προσδοκούμε να φέρει κάτι νέο στη ζωή μας, αν είναι μπορετό μια ολοκαίνουργια ζωή. Ξετυλίγουμε το νήμα του χρόνου και τυλίγουμε τις προσωπικές μας μέρες. Η ροή στην ατομική μας κλεψύδρα δεν μπορεί να σταματήσει κι ούτε να ανανεωθεί. Ομως, εκεί στο γύρισμα του χρόνου, μπορούμε να τραβήξουμε μια χαρακιά, ώστε να ορίσουμε τη νέα γραφή των πραγμάτων έστω κι αν γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει ασυνέχεια στον χρόνο· είναι ταυτόχρονα νέος και γέρος.

* συγγραφέαw, διδάκτοραw Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας