Για ποιο βάθος εντός της συριακής επικράτειας ισχύει το «πράσινο φως» του Τραμπ στον Ερντογάν για την είσοδο τουρκικών στρατευμάτων στη βορειοανατολική Συρία;
Η απάντηση θα διαμορφωθεί με καταλυτική παράμετρο τη στάση της Ρωσίας, του Ιράν και του καθεστώτος Ασαντ στη Δαμασκό, που προφανώς σήμερα προτεραιότητά τους δεν είναι η αποτροπή της τουρκικής εισβολής, αλλά η αποχώρηση των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ από τη βορειοανατολική Συρία.
Οταν και εάν αποχωρήσουν οι αμερικανικές δυνάμεις, η τουρκική παρουσία στη Συρία από το Ιντλίμπ και το Αφρίν μέχρι τη Ζώνη Ασφαλείας ανατολικά του Ευφράτη, μέχρι τα σύνορα με το Ιράκ, θα είναι σε απόλυτη συνάρτηση με την πολιτική της Μόσχας για την επόμενη μέρα στη Δαμασκό.
Προτεραιότητα της Μόσχας, της Τεχεράνης και της Δαμασκού είναι η εκκαθάριση του θύλακα του Ιντλίμπ από τους ανακυκλωμένους μαχητές της Αλ Κάιντα, που υποστηρίζονται από την Τουρκία.
Ακολουθούν το Αφρίν και η Τζαράμπλους, με τελευταίο σταθμό τη βορειοανατολική Συρία.
Το βάθος και η χρονική διάρκεια της τουρκικής παρουσίας στη Ζώνη Ασφαλείας, νοτίως της τουρκοσυριακής μεθορίου, είναι ζήτημα χρόνου να φέρουν την Αγκυρα αντιμέτωπη με τους συγκυριακούς της συμμάχους, τη Μόσχα και την Τεχεράνη.
Ενα χρόνο σχεδόν μετά την αιφνιδιαστική εξαγγελία Τραμπ για αποχώρηση από τη βορειοανατολική Συρία, επιβεβαιώνεται η απουσία συνολικής και συνεκτικής αμερικανικής στρατηγικής τόσο για τη Συρία όσο και για την ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Οταν, στις αρχές του 2011, ξέσπασε η αντικαθεστωτική εξέγερση στη Συρία και το τέλος του καθεστώτος Ασαντ φαινόταν να πλησιάζει, πολλοί έσπευσαν να προεξοφλήσουν το τέλος της παρουσίας και της επιρροής της Μόσχας στη Μέση Ανατολή.
Οχτώ και πλέον χρόνια μετά, η Ρωσία διαθέτει περιφερειακή αποδοχή και επιρροή πολύ μεγαλύτερη και από αυτήν που είχε η Σοβιετική Ενωση όταν ήταν σύμμαχος του Νάσερ και κάθε μορφής ριζοσπαστικού αραβικού εθνικισμού.
Με δυο λόγια, ο Ερντογάν θα κινηθεί στη Συρία όπου του το επιτρέψει η Μόσχα, κύριος σύμμαχος της οποίας ήταν και θα είναι η Δαμασκός.
