Yπάρχουν σε κάθε ποδοσφαιρικό αγώνα αρκετά πράγματα για να εστιάσεις μετά τη λήξη τους. Από κάποιους αγώνες, όμως, προκύπτουν και νέα ζητούμενα και έξτρα ζητήματα. Ο αγώνας του Ολυμπιακού στο Βελιγράδι με τον Ερυθρό Αστέρα ήταν ένας από αυτούς που μετά το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή άνοιξε και άλλες κουβέντες. Η Lady Hope δεν μπορεί να μην εστιάσει σε αυτές, γιατί ξεπέρασαν το πεδίο του συνηθισμένου και λειτουργούν ως στοιχεία αυτοπαρουσίασης του σύγχρονου τρόπου σκέψης…
Αυτές οι κουβέντες δεν ήταν και οι πλέον ευχάριστες για τους φίλους των «ερυθρόλευκων». Πέρα από τις επιλογές του Μαρτίνς, το rotation, την απόφαση του διαιτητή να αφήσει με 10 παίκτες την ομάδα του Πειραιά, τα τραγικά τελευταία λεπτά με τα δύο τέρματα των Σέρβων, μπήκε στο τραπέζι και η παραφιλολογία. Ενώ δεν απουσίασαν και οι βολές σε ραδιοφωνικές εκπομπές και καφενεία ακόμα και κατά της ιδιοκτησίας. Είναι τέτοια η εσωτερική πίεση που ασκεί μία ήττα, που τότε «απελευθερώνονται» κάθε διαλογής «δυνάμεις»… Στο ευρύτερο σώμα των φίλων του Ολυμπιακού ενυπάρχουν διάφορες τάσεις, επομένως προκύπτουν και αντίστοιχες μορφές εκδήλωσης συναισθημάτων σε συγκυρίες που το πράγμα δεν πάει καλά.
Τόσα χρόνια ποδοσφαιρικών παραστάσεων έχουν αναδυθεί πλείστες διαφορετικές περιπτώσεις. Έτσι ώστε η εμπειρία να είναι σε θέση να αποτρέπει από εκτροπές και κουβέντες για τις οποίες ενδέχεται αργότερα να μετανιώσουν και οι πιο ένθερμοι εκφραστές τους… Μία ήττα έχει τα αίτιά της. Αυτά εντοπίζονται στο επιμέρους (δηλαδή στα λάθη και στις αδυναμίες σε έναν ξεχωριστό αγώνα) και στο γενικό (δηλαδή στα δομικά χαρακτηριστικά μίας ομάδας). Η πρώτη ήττα του Ολυμπιακού στο φετινό Champions League, μετά από σειρά επιτυχημένων αποτελεσμάτων, προκρίσεων και ικανοποιητικών εμφανίσεων, οδηγεί στο συμπέρασμα πως μάλλον στο Βελιγράδι επικράτησε το επιμέρους επί του γενικού. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως το γενικό πρέπει να υποστεί φθορά από το επιμέρους και τις επιπτώσεις του.
Σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται, κυρίως, σύνεση. Αλλά και υπομονή. Οι φίλοι του Ολυμπιακού να μην λησμονήσουν τόσο εύκολα τα όσα έχουν δει από την ομάδα τους αυτούς τους πρώτους μήνες της φετινής σεζόν και να αφήσουν τις οριστικές κρίσεις για αργότερα. Και η παραφιλολογία; H Lady Hope θεωρεί πως αυτή εμπλουτίζει -έστω και με τις αυξημένες δόσεις τοξικότητας που τη διακατέχουν- τις εμπειρικές παραστάσεις, μας φέρνει για άλλη μία φορά μέσα στο ζουμί της ποδοσφαιρικής πραγματικότητας και του τρόπου σκέψης του Νεοέλληνα. Θέλουμε, δεν θέλουμε, δεν μπορεί να μη γίνει αντιληπτή ως μέρος της εγχώριας εντροπίας. Αλλά, πάνω από όλα, απαιτείται η τοποθέτησή της στη σωστή της βάση. Ούτε εκατοστό πιο πίσω, ούτε εκατοστό πιο μπροστά.
