Για τις μελλοντικές προσδοκίες που θα επιβεβαιωθούν

Τη Δευτέρα το μεσημέρι σταμάτησε οριστικά η πορεία της Εθνικής ομάδας μπάσκετ στο φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο της Κίνας. Αρκετά πιο νωρίς από όσο θα ήθελαν όλοι οι Έλληνες και σίγουρα πιο νωρίς ακόμα και από όσο θα υπολόγιζαν οι περισσότεροι άνθρωποι που ασχολούνται παγκοσμίως με το συγκεκριμένο άθλημα.

Όμως, για τη Lady Hope, σημασία δεν έχουν οι προσδοκίες που διαψεύδονται, αλλά οι τρόποι ανάπτυξης εκείνων των παραμέτρων που θα φέρουν τις νέες επιτυχίες. Δηλαδή, για τις μελλοντικές προσδοκίες που θα επιβεβαιωθούν…

Η προσπάθεια απέναντι στην Τσεχία από τη μία αποτελεί ένα σημάδι αξιοπρέπειας. Αλλά, και απόδειξη του πόσο αδίκησαν τον εαυτό τους όλοι στην ελληνική εθνική ομάδα. Όλοι αμέσως μόλις μειωθούν οι συναισθηματικές επιπτώσεις του αποκλεισμού θα αρχίσουν ευλόγως να σκέπτονται την επόμενη μέρα.

Σε αυτή την αναζήτηση το κλειδί είναι ο σωστός καταμερισμός. Το να μη συγχέονται πράγματα, το να γίνει η κάθε ξεχωριστή κατηγοριοποίηση αντικειμένου για να εξαχθεί στο τέλος ένα ολιστικό συνολικό πόρισμα. Με σκοπό, όχι τα «σταυρώματα» προσώπων, αλλά την αναγέννηση του υποκειμενικού παράγοντα. Για τα νέα κίνητρα, που θα σφίξουν τις γροθιές και θα «ατσαλώσουν» τις συνειδήσεις.

Να πάρουμε από την αρχή τη λειτουργικότητα του προπονητή που καθοδήγησε την ομάδα στην Κίνα. Να ψάξουμε το αν η Εθνική αξιοποιεί το αναγνωρισμένο στο εξωτερικό ελληνικό προπονητικό δυναμικό και αν όχι, γιατί γίνεται αυτό… Να δούμε τα αγωνιστικά προβλήματα που προέκυψαν στη συγκεκριμένη διοργάνωση, είτε αφορούσαν εγγενείς αδυναμίες ή επιμέρους παραμέτρους σε αποσπασματικά χρονικά διαστήματα. Να διαπιστώσουμε σε ποια σημεία χωλαίνει το επιλεγόμενο αγωνιστικό στυλ και τι επιπλέον διέξοδοι δεν εφαρμόστηκαν ποτέ στην πράξη. Να δούμε πώς το κάθε κομμάτι του παζλ θα πάρει από εδώ και πέρα τη σωστή του θέση. 

Όταν για μία δεκαετία η Εθνική αποτυγχάνει να πετύχει τους στόχους της, κανένας δεν μπορεί να μένει δίχως διερεύνηση ευθυνών… Με παρρησία, οξυδέρκεια και δίχως φτηνιάρικες ιδιοτέλειες να μπούμε στα δομικά. Στις ευθύνες της Ομοσπονδίας. Στον τρόπο σκέψης των ανθρώπων που κινούν τα νήματα του εγχώριου μπάσκετ και το κατά πόσο μπορούν να ανταποκριθούν στις σύγχρονες ανάγκες.

Στη δουλειά που πρέπει να γίνει στο άμεσο μέλλον από τις μικρές κιόλας ηλικίες για τον εκσυγχρονισμό των ατομικών συγκροτήσεων και την κάλυψη τεχνικών κενών εκεί που όντως υπάρχουν… Να ασχοληθεί ξανά ο Έλληνας με το μπάσκετ, όχι με όρους παθητικής παρακολούθησης, λιγούρικης ένδειας, οπαδικού φανατισμού ή αναζήτησης ηρώων, αλλά ενεργούς συμμετοχής, σοβαρών φιλοδοξιών και διεθνούς καταξίωσης. 

Και δεν είναι ντροπή να δούμε τι κάνουν τα τελευταία χρόνια σε όλους τους τομείς οι ανεπτυγμένες στο μπάσκετ του σήμερα χώρες, πριν καταλήξουμε στο μοντέλο που θα κρίνουμε πως μας αρμόζει και θα υπηρετήσουμε σε μάκρος χρόνου. Σε μία απόπειρα που θα αξιοποιεί όσο περισσότερο γίνεται τα πλεονεκτήματα και που θα δεν θα διστάζει να συγκρουστεί με τα μειονεκτήματα (με όποιο κόστος και όσο επώδυνο είναι κάτι τέτοιο…). Αυτά πάντα θα υπάρχουν, αλλά πρέπει να πάψουν να είναι καθοριστικοί ανασταλτικοί παράγοντες για κινητικότητες στα υψηλά πατώματα του ανταγωνισμού.

Άλλη μία αποτυχία, λοιπόν, καταγράφηκε στην Κίνα και δίχως να παραγνωρίζουμε τα όποια θετικά υπάρχουν είμαστε υποχρεωμένοι να δούμε το μέλλον διαφορετικά. Δεν είναι σίγουρο πως θα το κάνουμε.

Οι περισσότεροι πιστεύουν πως δεν θα γίνουν όλα όσα χρειάζονται. Θα ποντάρουμε στο πείσμα, στο ένδοξο παρελθόν, στη σχέση που έχουμε με το μπάσκετ, και στο υπαρκτό ταλέντο. Αρκούν αυτά; Θα εξακολουθούμε, άραγε, να προωθούμε μία κάποια αρχική λύση, δίχως να μπορούμε να προσφεύγουμε όταν χρειάζεται σε ουσιώδεις εναλλακτικές;

H Lady Hope ξέρει πως το ελληνικό μπάσκετ χρειάζεται ένα restart. Πολλοί πια το έχουν καταλάβει. Το θέμα είναι πόσοι (και ποιοι) είναι εκείνοι που μπορούν να το πραγματώσουν σύντομα…