Για τις γυναίκες

Πολλά τα ανησυχητικά δείγματα των τελευταίων ημερών. Θα αναφερθώ όμως στην υποχώρηση του αριθμού γυναικών στην κυβέρνηση σε επίπεδα άλλων εποχών, διότι ενοχλεί τόσο το αυθόρμητο του αποκλεισμού όσο και οι παιδαριώδεις δικαιολογήσεις που ακούστηκαν.

Παραδοσιακά βαθιά παραδοσιακή η Δεξιά στην Ελλάδα, θα περίμενε κανείς ότι στο επίπεδο του πρωθυπουργού, νέου, σπουδασμένου σε «καλά πανεπιστήμια», με δραστήρια σύζυγο, θα έβλεπε σχετική ανατροπή. Ή έστω φροντίδα για το θεαθήναι μόνο. Δεν έγινε.

Οχι ότι οι γυναίκες στην κυβέρνηση κάνουν αναγκαστικά άλλη πολιτική από τους άνδρες. Καθόλου. Το φύλο του πολιτικού δεν καθορίζει το φύλο της πολιτικής. Ανδροκεντρική πρωτίστως θα είναι στο παρόν πλαίσιο, ούτως ή άλλως, η πολιτική. Εξάλλου, η έννοια «γυναίκες» παραπέμπει σε κοινωνική κατηγορία, δεν αναφέρεται σε πολιτική θέση.

Αλλά, τουλάχιστον, περισσότερες γυναίκες θα έστελναν το μήνυμα ότι συνεχίζει να υποχωρεί ο αποκλεισμός των γυναικών, ότι στοιχείο εκσυγχρονισμού είναι και η νομιμοποίηση της αντίληψης ότι οι γυναίκες δεν έχουν λιγότερες ικανότητες από τους άνδρες –κάτι που δεν μοιάζει να συμμερίζεται ο πρωθυπουργός που δεν βρήκε άλλες γυναίκες(!)– και, τέλος, ότι για να γίνουμε «κανονική χώρα» όπως αρέσκονται να λένε οι εκπρόσωποι της Ν.Δ., δηλαδή ευρωπαϊκή, δεν γίνεται να έχουμε 5% γυναίκες στην κυβέρνηση.

Από την άλλη, όταν αγοραίες ψυχολογίστικες ερμηνείες, με σαφή πολιτική λειτουργία, μοιάζει να επιβραβεύονται με (υφ)υπουργοποίηση, άρα να ανάγονται σε κυβερνητικές αντιλήψεις, έχουμε σοβαρά προβλήματα στο πεδίο της ιστορικής ανάλυσης της πρόσφατης ιστορίας μας, με συνέπειες στη διαμόρφωση πολιτικών.

Συγκεκριμένα, η αντίληψη που υποστηρίχτηκε περί ψυχικώς νοσούντων αντιστασιακών, απόρροια εκλαϊκευτικού φροϊδισμού περί απωθημένων και υπεραναπλήρωσης, είναι λιγότερο ανόητη/αφελής απ’ όσο φαίνεται. Εχει σαφή ιδεολογικοπολιτικά συμφραζόμενα, λειτουργεί επικίνδυνα για τη δημοκρατία και εκφράζει μια νέα γενιά πολιτικών, συγκεκριμένου χώρου κυρίως, που έχουν αποκοπεί εντελώς από το ιστορικό παρελθόν της χώρας.

Καλό είναι, λοιπόν, οποιοσδήποτε και οποιαδήποτε διέπεται από αντίστοιχη λογική, να συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν πολίτες, γυναίκες και άνδρες, με άλλες αξίες, πέρα από την καριέρα, το προσωπικό όφελος και την προβολή, με άλλο αγωνιστικό απόθεμα και με άλλους στόχους. Η κοινωνική προσφορά, η αλληλεγγύη, το δημόσιο συμφέρον και η αταλάντευτη προάσπιση της δημοκρατίας είναι όντως κεντρικές διαστάσεις της υποκειμενικότητας κάποιων. Καμιά φορά, «ένα φορτηγό είναι απλώς ένα φορτηγό», στη γλώσσα που ίσως κατανοήσουν καλύτερα οι υπέρμαχοι ενός απλουστευτικού φροϊδισμού, που συγχρόνως, όπως απεδείχθη, είναι οι ίδιοι/ες που πρωτίστως ενοχλούνται από το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς.

*καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης ΕΚΠΑ