Ανανεωμένο διαβατήριο παραμονής στο επίκεντρο…

«Δεν υποχωρούμε, απλώς προχωρούμε προς άλλη κατεύθυνση» (Όλιβερ Σμιθ)

Στις κάλπες της 7ης Ιουλίου, απλά, επιβεβαιώθηκε αυτό που όλοι περίμεναν και για το οποίο υπήρχε αρκετός χρόνος για εσωτερικές προετοιμασίες (μετά το αποτέλεσμα των πρόσφατων ευρωεκλογών).

Επομένως, οι αντιδράσεις σχεδόν όλων -κάθε λογής νικητών, και κάθε λογής ηττημένων- είναι διαφορετικές από αυτές που θα υπήρχαν αν -φερ΄ειπείν- δεν είχαν διεξαχθεί ευρωεκλογές και πηγαίναμε κατευθείαν από το Σεπτέμβριο του 2015 στην κυριακάτικη αναμέτρηση (και έβγαινε το συγκεκριμένο αποτέλεσμα).

Ο πολιτικός πολιτισμός δεν είναι κάτι το αυτονόητο και στο παρελθόν έχουμε δει συχνά την καταπάτηση των βασικών «αξόνων» του. Η έγκαιρη γνώση για το πού πάει το πράγμα, μάλλον συνέβαλε τα μέγιστα στο γενικώς ήπιο κλίμα των ημερών…

Yπάρχει στο νεοελληνικό εκλογικό σώμα ένας διαταξικής προέλευσης κόσμος που επιλέγει με βάση τις «εποχιακές προτεραιότητές του». Δηλαδή, τις προτιμήσεις του στο ζήτημα του ποιος από τους δύο βασικούς πόλους διεκδίκησης της κυβερνητικής εξουσίας θα επικρατήσει. Όταν ο προηγούμενος διαχειριστής απογοητεύει για τον οποιονδήποτε λόγο, αυτό το κομμάτι θα στραφεί στον άλλον. Δίχως να το πολυσκεφτεί ή να αναζητήσει ποιοτικά χαρακτηριστικά συμβατά με κάποια αφηρημένα ιδεολογικά θέλω… Παράλληλα, τα δύο κόμματα, η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται πως συσπειρώνουν μία γερή βάση, ποσοτικά διευρυμένη. Και αν αυτό για τη ΝΔ συνεπάγεται στο σήμερα μία χαρμόσυνη επιστροφή σε προηγούμενα στάνταρντς της, για τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό αποτελεί το σημείο κλειδί για το ίδιο το μέλλον του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ριζώσει. Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι μεν όψιμη εντολή απομάκρυνσης από την κυβερνητική εξουσία, είναι όμως παράλληλα και πρόκριμα μελλοντικής επιστροφής. Και πάνω από όλα ένα ανανεωμένο διαβατήριο παραμονής στο επίκεντρο του εγχώριου αστικού πολιτικού σκηνικού. Ο ΣΥΡΙΖΑ, πλέον, έχει ένα σταθερό κοινό που του δίνει ευκαιρίες, παραγνωρίζοντας συνειδητά παρασπονδίες, λάθη, διφορούμενες συμπεριφορές, ακόμα και τη διάψευση κάποιων σοβαρών υποσχέσεων. 

Tο γεγονός πως στο τέλος της θητείας του ΣΥΡΙΖΑ επανήλθε η ΝΔ με τέτοια διαφορά δείχνει πως ιδεολογική κυριαρχία δεν επήλθε, πρακτικά προβλήματα δεν λύθηκαν, πολιτικές που είναι σημεία ταυτότητας για ένα αριστερό κόμμα δεν κατανοήθηκαν ή έπεσαν θύμα μίας μάλλον ανεδαφικής οριζοντιότητας, και ενώ οι αριθμοί βελτιώθηκαν η καθημερινότητα των περισσοτέρων μοιάζει ακόμα από δύσκολη έως σε κάποιες περιπτώσεις ασφυκτική. Το γεγονός πως σχεδόν κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν πιστεύει πως οι λύσεις σε όλα αυτά δίχως διασάλευση της κοινωνικής συνοχής θα έρθουν από μία νεοφιλελεύθερη παράταξη, δεν απαλλάσσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε τίποτα, ούτε για τις προγενέστερες ευθύνες του, ούτε για τις μελλοντικές αναγκαιότητες που θα προκύψουν.

Στο ΣΥΡΙΖΑ θα θυμηθούν τώρα πως είναι να μην έχεις τόσα άγχη, όσα εκείνα που συνοδεύουν την άσκηση κυβερνητικών καθηκόντων σε ένα διχαστικό (αρκετές φορές) περιβάλλον και με πάρα πολλούς κακοπροαίρετους να σε περιμένουν στη γωνία σε κάθε σου βήμα. Αυτό, ενδεχομένως, θα επιτρέψει στα στελέχη του να δουλέψουν επιτέλους με την πραγματική κοινωνία. Με άλλους όρους. Για να μην είναι η ψήφος σε αυτόν απλά ένα «κλείσιμο του ματιού» ή αποτέλεσμα της όποιας ελκυστικότητας των ηγετικών του στελεχών (και ειδικά της σαγήνης του Αλέξη Τσίπρα). Αλλά, μία κοινωνική συμπόρευση πάνω σε ένα καμβά ιδεολογικής συμφωνίας. Που, για να είμαστε ακριβείς, μάλλον δεν θα γίνει στα «χωρικά ύδατα» των αριστερών ιδεών του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κυρίως στις κεντροαριστερές σταθερές ενός «σύγχρονου τρόπου σκέψης»… 

Θα σημάνει αυτό και κάτι το θετικό για την ίδια την κοινωνία και ειδικότερα για τα πιο χειμαζόμενα κομμάτια της; Σε θεωρητικό επίπεδο, αυτός θα είναι ο στόχος. Στην πράξη; Απόπειρες θα γίνουν, αλλά όλα αυτά είναι σε άμεση συνάρτηση με τη δεδομένη εξάρτηση από τον πολυμορφο διεθνή παράγοντα, αλλά και από τις εξελίξεις στο ίδιο το διεθνές καπιταλιστικό σύστημα. Το εγχώριο μπλοκ κυριαρχίας έχει ανάγκη τον ΣΥΡΙΖΑ για την ευδοκίμησή του (ανεχόμενο κάποιες φορές και διάφορες «αταξίες» του…), αλλά το διεθνές στερέωμα τον θέλει εξ΄ολοκλήρου «στα μέτρα του». Περιθώρια προσαρμογής έχει μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι οι συστημικές ορίζουσες…