Σε διαγωνισμό προσεταιρισμού της «μεσαίας τάξης» εξελίσσεται η προεκλογική εκστρατεία του ΣΥΡΙΖΑ και της Ν.Δ. Τα δύο κόμματα επιχειρούν, το καθένα από την πλευρά του, να αποτελέσουν τους βασικούς διαμεσολαβητές του αστικού πολιτικού συστήματος για τη σύναψη μιας «κοινωνικής συμμαχίας» μεταξύ των μικροαστικών – μεσοαστικών στρωμάτων και ιδιαίτερα αυτών που απασχολούν προσωπικό και της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας. Μιας αντιδραστικής συμμαχίας που κατά βάση θα στρέφεται ενάντια στην εργατική τάξη και τους εργαζομένους συνολικά.
Βασικούς κρίκους για το δέσιμο αυτής της συμμαχίας αποτελούν οι φορολογικές ελαφρύνσεις, κατά κύριο λόγο, αλλά και οι σχέσεις εργασίας και αμοιβών των εργαζόμενων, καθώς και το ασφαλιστικό ζήτημα, τόσο ως εργοδότες όσο και σαν άμεσα ασφαλισμένοι. Μέσα από αυτά τα «κίνητρα» οι πολιτικοί εκπρόσωποι του συστήματος, ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. επιχειρούν να δελεάσουν τη «μεσαία τάξη» να στοιχηθεί πολιτικά και να αποτελέσει βασικό κοινωνικό στήριγμα της άγριας επίθεσης στους εργαζομένους και τα δικαιώματά τους.
Τάζουν ανάπτυξη με λιγότερους φόρους, ευκαιρίες κοινωνικής ανέλιξης και συσσώρευση πλούτου, που θα προέλθει «φυσικά» από την ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και των εργαζομένων. Καθώς είναι κοινώς γνωστό, άσχετα με τις προσπάθειες συγκάλυψης, ότι μοναδικός παραγωγός κοινωνικού πλούτου είναι η ζωντανή εργασία.
Η εποχή μας, όμως, δεν σηκώνει τέτοιες πολιτικές προσεταιρισμού, καθώς η επίθεση που ξεδιπλώνεται σε Δύση και Ανατολή από τη μεριά του ιμπεριαλιστικού μονοπωλιακού κεφαλαίου δεν αφορά μόνο την εργατική τάξη και τους εργαζομένους αλλά και τα μεσαία στρώματα. Βάση αυτής της επίθεσης συνεχίζουν να αποτελούν τα αδιέξοδα από τημια και οι ανταγωνισμοί από την άλλη του ιμπεριαλιστικού – καπιταλιστικού συστήματος. Και καθώς αυτές οι πλευρές οξύνονται παραπέρα, τόσο περισσότερο η επίθεση θα εντείνεται. Πολύ περισσότερο σε μια χώρα όπως η Ελλάδα.
Χώρα εξαρτημένη οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά από τους ιμπεριαλιστές ΗΠΑ – Ε.Ε. Μέσα σε ένα πλαίσιο επιτροπείας πλεονασμάτων μέχρι το 2060, υποθήκευσης της περιουσίας για 99 χρόνια, με ένα τεράστιο εξωτερικό και εσωτερικό χρέος. Σε όλα τα παραπάνω, εάν προστεθούν και οι γεωπολιτικές αναταράξεις στην περιοχή, αποτελούν στοιχεία που καταδεικνύουν ότι όχι μόνο δεν αναμένεται βελτίωση της θέσης των μεσοστρωμάτων, αλλά χειροτέρευση. Ιδιαίτερα για αυτά τα στρώματα που το εισόδημά τους εξαρτάται άμεσα από τις οικονομικές σχέσεις με τους εργαζομένους είναι σίγουρο ότι δεν μπορούν να περιμένουν βελτίωση, παρ’ όλα τα «ταξίματα» ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. Καθώς δεν είναι δυνατόν για τα μεσαία στρώματα και ιδιαίτερα αυτά που δεν απασχολούν προσωπικό να περιμένουν βελτίωση της θέσης τους μέσα από τη χειροτέρευση της ζωής και της θέσης των εργαζόμενων.
Σε αυτό το πλαίσιο, το ερώτημα που αναδεικνύεται είναι εάν αποτελεί μονόδρομο για τα μεσαία στρώματα η συμμαχία –υποταγή στην ουσία– με την ντόπια κεφαλαιοκρατία ή μπορεί να υπάρξει μια άλλη διέξοδος και σε ποια πολιτική κατεύθυνση.
Κατ’ αρχάς σε πολιτική αντιπαράθεση με την πολιτική επίθεσης της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας και τα κόμματα που την προωθούν στην υγεία, την παιδεία, την κοινωνική ασφάλιση, τη φορολογική επιδρομή και παραπέρα σε αντίθεση με την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και τα δεσμά που σφίγγουν από ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ε.Ε. Αυτή η κατεύθυνση μπορεί να φέρει πιο κοντά τα μεσοστρώματα και ιδιαίτερα τα πιο χαμηλά από οικονομική – κοινωνική θέση, με τους εργαζομένους και τους δικούς τους αγώνες, δυναμώνοντας έτσι τα μέτωπα πάλης.
Είναι γεγονός ότι η οπισθοχώρηση του εργατικού – λαϊκού κινήματος δεν ευνοεί, αλλά δυσκολεύει σημαντικά μια τέτοια πολιτική προσέγγιση. Η ανάπτυξη των μετώπων αντίστασης και διεκδίκησης της εργατικής τάξης και των εργαζομένων συνολικά, παραμερίζοντας τα εμπόδια του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού και ξεπερνώντας τις ρεφορμιστικές αυταπάτες που σπέρνει μεγάλο μέρος της Αριστεράς «μας», θα αποτελέσει σημαντικό παράγοντα για να δημιουργηθούν ρήγματα στην αντιδραστική συμμαχία που γίνεται προσπάθεια να στηθεί ανάμεσα στην ντόπια κεφαλαιοκρατία και τα μεσοστρώματα.
Ακόμα περισσότερο η ανασυγκρότηση του εργατικού – λαϊκού κινήματος και η χάραξη ενός δρόμου με προοπτική την ανεξαρτησία και τον Σοσιαλισμό έχει αποδειχθεί ιστορικά -και όχι μόνο στη χώρα μας- ότι μπορεί να επηρεάσει τα μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα για να συνδεθούν πολιτικά με αυτή την προοπτική, καθώς αντιλαμβάνονται ότι έχουν πολύ περισσότερα να κερδίσουν από αυτά που θα χάσουν.
*υποψήφιος με το ΚΚΕ(μ-λ) στον Β2 Δυτικό Τομέα Αθηνών
**υποψήφιος με το ΚΚΕ(μ-λ) στην Περιφέρεια Μαγνησίας
