ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Κώστας ήσυχος* Θέμης Τζήμας**
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Από τις αρχές του 21ου αιώνα ένας νέος πολυκεντρικός κόσμος διαδέχθηκε τον παλιό διπολικό κόσμο. Ενας κόσμος γεμάτος πολύπλοκες αντιθέσεις: διεθνοποιημένοι περιφερειακοί πόλεμοι, που εμπλέκουν ακόμα και άμεσα παγκόσμιες δυνάμεις, αντιπαραθέσεις για την ενέργεια, το νερό, για τον έλεγχο της διατροφικής αλυσίδας, κλιματική αλλαγή, πάλη για την κυριαρχία και για τα δικαιώματα στον κυβερνοχώρο και στην πληροφόρηση, ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης, απονεύρωση της δημοκρατίας από τις καπιταλιστικές ελίτ, ενδοϊμπεριαλιστικές διαμάχες που θυμίζουν παραμονές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Αυτές οι αντιθέσεις εκδηλώνονται με εμπορικούς και οικονομικούς ανταγωνισμούς, με υπερεξοπλισμούς στην περιοχή μας και ευρύτερα, με τον νέο και επικίνδυνο, παγκόσμιο ρόλο του ΝΑΤΟ ως αντιρωσικής και αντικινεζικής μηχανής, με την ουσιαστική περιθωριοποίηση του εναπομείναντος διεθνούς δικαίου. Πρόκειται στην πραγματικότητα για την προσπάθεια των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, ως πιονέρων του ιμπεριαλισμού της «Δύσης», να αποτρέψουν την άνοδο της «Ανατολής» και να καταπνίξουν τις αντιδράσεις στο εσωτερικό του μπλοκ τους.

Κάπως έτσι, στην περιοχή της Μέσης Ανατολής ειδικότερα και ενώ η παλαιστινιακή τραγωδία κορυφώνεται, το κράτος του Ισραήλ ως βασικός πυλώνας της πολιτικής των ΗΠΑ αλλά και με τη δική του «ατζέντα» έχει «προσαρτήσει» την Ελλάδα, διά των τελευταίων κυβερνήσεων, στην πολιτική του. Το άλλοθι αυτής της αλλαγής πολιτικής της Ελλάδας είναι η δήθεν προστασία της χώρας μας από τον αναθεωρητισμό του Ερντογάν.

Πρόκειται για την κορυφαία παραπλάνηση της κοινής γνώμης στην Ελλάδα: ότι η στρατιωτική και ενεργειακή συμμαχία μας με το Ισραήλ μάς προφυλάσσει δήθεν από τις συνεχείς και εντεινόμενες απειλές σε βάρος της χώρας μας από το καθεστώς Ερντογάν.

Συνιστά προέκταση του δόγματος «Η Ελλάδα ανήκει στη Δύση» και της αμερικανοκρατίας, το οποίο μοιράζονται τα δύο μεγάλα κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Δ.) όπως και τα μικρότερα, συμπληρωματικά, συστημικά κόμματα. Ετσι, το ελληνικό πολιτικό σύστημα πορεύεται μέσα από την ιδεολογική οφθαλμαπάτη μιας ισχυρής Ελλάδας στο επίκεντρο της ευρωατλαντικής μέγκενης! Είναι μια διπλή παγίδα:

πρώτον, διότι η Ελλάδα, σε αντίθεση με τον ιστορικό της ρόλο, για πρώτη φορά κοιτά μονόπλευρα προς τη Δύση και αποκόπτεται από την Ανατολή. Ετσι βρίσκεται σε πορεία αντιπαράθεσης με τις αναδυόμενες παγκόσμιες δυνάμεις και με την ίδια της την ιστορία.

Δεύτερον, διότι αυτή η μονόπλευρη και μονοδιάστατη πολιτική τού «ανήκομεν εις την Δύσιν» περιορίζοντας τις επιλογές μας αποδυναμώνει τη χώρα και τον λαό. Διόλου τυχαίο, άλλωστε, ότι οι ίδιες δυνάμεις που πρόδωσαν το λαϊκό «Οχι» το καλοκαίρι του 2015 είναι που πρωταγωνιστούν υπέρ της εξάρτησης από τις ΗΠΑ, από το Ισραήλ και ακολούθως από τη Γερμανία.

Οι καταστροφικές αυτές επιλογές θα μας κοστίσουν όμως κατ’ εξοχήν στη σχέση μας και με την Τουρκία.

Η αναμενόμενη συνάντηση Τραμπ – Ερντογάν στο τέλος του μήνα θα οδηγήσει στην προσπάθεια συμβιβασμών που ξεπερνούν κατά πολύ το πολυδιαφημιζόμενο «πρόβλημα» S-400 – F-35.

Η αναζήτηση από την Τουρκία μεριδίου στους ενεργειακούς πόρους της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου, ακόμα και εις βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας και κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, προφανώς και θα βρει «ευήκοα ώτα» από την πλευρά των ΗΠΑ, αφού η γεωπολιτική και ενδεχόμενη ΝΑΤΟϊκή απώλεια της Τουρκίας δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από το αμερικανικό βαθύ κράτος. Η Τουρκία το γνωρίζει πολύ καλά αυτό και θα το εκμεταλλευτεί στο έπακρο.

Η διπλωματική φόρμουλα για την εκχώρηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων με τη συνταγή του «μοιράσματος» του υποθαλάσσιου πλούτου δεν πρέπει να θεωρείται απίθανη εξέλιξη. Εξάλλου στο παζάρι των δύο ηγετών, η σημερινή Ελλάδα είναι και προβλέψιμη και ελεγχόμενη.

Η ανάγκη μιας Ελλάδας που πρέπει να αποδεσμευτεί από το δόγμα της δυτικής υποταγής της αποτελεί πρώτιστο δημοκρατικό, διεθνιστικό, ταξικό και πατριωτικό καθήκον στην εποχή μας. Μόνο ένας τέτοιος δρόμος μπορεί να της διασφαλίσει λαϊκή κυριαρχία και ειρηνική συνύπαρξη με τους γείτονές της. Η Ελλάδα οφείλει να αντιληφθεί ότι νέες παγκόσμιες οικονομίες αναδύονται, νέες στρατιωτικές ισορροπίες εμφανίζονται. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να εξασφαλίσει, μέσα από πολυδιάστατες εξωτερικές πολύπλευρες συμμαχίες, δρόμους διαλόγου με την ευρασιατική ήπειρο, τον αραβικό κόσμο, την αφρικανική ήπειρο.

Οφείλουμε γρήγορα και μεθοδικά να σχεδιάσουμε μια νέα διεθνιστική, πατριωτική και ταξική οπτική στις διεθνείς σχέσεις μας, που θα στοιχίζει την Ελλάδα με δυναμικές χώρες και δυνάμεις. Μόνο έτσι θα απαγκιστρωθεί η Ελλάδα και ο λαός μας από τον κίνδυνο νέων εθνικών τραγωδιών και θα αναδειχτεί η Ελλάδα ως θετικό σημείο αναφοράς στην περιοχή και στον κόσμο.

Μόνον έτσι θα αναγεννηθεί στο εσωτερικό η τόσο αναγκαία Αριστερά που σήμερα λεηλατείται. Τόση ιστορική περιφρόνηση για το αίμα της εθνικοαπελευθερωτικής και κοινωνικοαπελευθερωτικής παράταξης, της Αριστεράς, για τους τόσους ηρωικούς αγώνες δεν έχει ξαναζήσει ο τόπος μας. Είναι καιρός ο ανυπότακτος και ρεαλιστικός δρόμος για μια άλλη Ελλάδα στον κόσμο να γίνει εφαλτήριο μιας κοινωνίας, μιας νεολαίας όχι κλινικά νεκρής και χειραγωγούμενης, αλλά μαχητικής και αντάξιας της ιστορίας της.

*Πρώην αναπλ. υπουργός Εθνικής Αμυνας

**Διδάκτορας Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου