Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Επί ξύλου κρεμάμενος
EUROKINISSI
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Επί ξύλου κρεμάμενος

  • A-
  • A+

Υπάρχει μια συγκεκριμένη θέση όταν ξαπλώνει στο πλάι, βάζει το αυτί του στον ώμο και ανάμεσά τους ένα μαξιλάρι, τότε ακούει πολύ δυνατά τον χτύπο της καρδιάς. Το ανακάλυψε από τις επανειλημμένες φορές που έχει ξαπλώσει σε εμβρυακή στάση κάτω από τα σκεπάσματα, θέλοντας εν αγνοία του να νιώσει την ίδια ασφάλεια που ένιωθε ως έμβρυο στον αμνιακό σάκο της μάνας του. Συνήθως δεν ακούμε την καρδιά μας. Κυκλοφορούμε σαν άδεια σώματα ξεχνώντας την.

Αυτός λοιπόν την απέφευγε αυτή τη στάση διότι η καρδιά του τού θύμιζε πως είναι ζωντανός, πως πρέπει να σηκωθεί από το κρεβάτι, να σταθεί στα δυο του πόδια, να βγει έξω, να χαιρετήσει ανθρώπους και το χειρότερο από όλα: να τους κοιτάξει στα μάτια. Αυτό ήταν το πιο προδοτικό σημάδι της κατάστασής του. Ηξερε πως τα μάτια του θα υγραίνονταν αμέσως, ο άλλος θα ρωτούσε τι συμβαίνει και δεν ήθελε να λέει. Δεν ήθελε να λέει πως αισθάνεται απελπισμένος, επί ξύλου κρεμάμενος. Σκέφτεται: «Ουκ έστιν ώδε αλλ’ ηγέρθη».

«Μένω ξαπλωμένος, δεν ανάβω το φως, δεν περιμένω τίποτα. Δεν πάω με τους άλλους να μοιραστώ την πλάνη της χαράς…».

Ελα όμως που σήμερα έκανε το «λάθος», άκουσε την καρδιά του ώρα πολλή. Και εκείνη, καρδιά ταύρου, γενναίου πολεμιστή, ηρωικού καπετάνιου, ασυγκράτητου έφηβου κάποτε, τον διέταξε να σηκωθεί, να ντυθεί, να…,να… Και να τος τώρα πρωί πρωί κατηφορίζει το δρομάκι ανάμεσα στις ανθισμένες νεραντζιές και φτάνει στον ναό με ανακούφιση γιατί δεν συνάντησε κανέναν.

Ανέβηκε τα σκαλιά, μπήκε κατάμονος στην εκκλησιά. Λίγοι άνθρωποι τέτοια ώρα. Δεν ήξερε τι να κάνει, πώς να φερθεί, με αυτά τα πράγματα δεν τα είχε και πολύ καλά. Μια φορά, στην έκτη Δημοτικού, τον έπεισε η μάνα του να πάνε Μεγάλη Παρασκευή στον Επιτάφιο, εκεί ένας γνωστός παπάς τον τράβηξε με το ζόρι να κρατήσει το εξαπτέρυγο, τον κλότσησε τότε δυνατά και βγήκε σίφουνας έξω να πάει να βρει τους φίλους του στην πλατεία. Δεν γλίτωσε το χειροστόλισμα της μάνας του πασχαλιάτικα, αλλά γλίτωσε τη μεγάλη καζούρα της παρέας του που θα τον φώναζε «παπαδοπαίδι».

Αυτά του ήρθαν πρώτα πρώτα στο μυαλό σαν βολεύτηκε τελικά σε μια ακριανή καρέκλα πίσω από μια κολόνα που όμως άφηνε μια στενή λωρίδα θέας προς τον Εσταυρωμένο. Και όπως πολλά δεν εξηγούνται σε αυτή τη ζωή, έτσι δεν μπορούσε κι αυτός να πει πώς άρχισε να βουρκώνει σαν να είχε το ξύλο απέναντί του μάτια ζωντανά στο πρόσωπο.

Κοιτάχτηκαν κι οι δυο σαν ζωντανοί, σαν δυο απελπισμένοι. Χτύπησε κι η καρδιά του με ανακούφιση συμμετέχοντας στη συνομιλία: «Πρέπει το σώμα να σηκωθεί,να πάει με τους άλλους μαζί, να χαρεί τη γιορτή, την απλή χαρά, να δεχτεί την πλούσια συμμετοχή, να παραδεχτεί τη χαρά προσιτή. Ανάσταση να χαρεί, λευτεριά, ύστερ’ απ’ το πλήθος του πόνου…». Μεγάλη Εβδομάδα άλλωστε, η εβδομάδα της μεγάλης καρδιάς.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Το ψάρι
Το ψάρι τον κοίταζε ανοιγοκλείνοντας με ρυθμό το στόμα του και αφήνοντας μικρές μπουρμπουλήθρες. Το μιμήθηκε. Μια δυο, λες και χαλάρωσαν όλοι οι μύες του, το κόκαλο γλίστρησε ευεργετικά στον οισοφάγο και...
Το ψάρι
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το κυνήγι
Στα πληκτρολόγια η Ελλάδα αναστενάζει. Σε κινητά, σε τάμπλετ και λάπτοπ. Κι όταν λέμε αναστενάζει, πραγματικά αναστενάζει.Οποιος τολμήσει να μπει στο περιβάλλον αυτό, δίχως να γνωρίζει τους κανόνες κινδυνεύει....
Το κυνήγι
ΑΠΟΨΕΙΣ
Εμείς «τα παιδιά του κενού»
Τα καφενεία αναστατώνονται από πολιτικές συζητήσεις. Σε αυτό συμβάλλουν οι υποψήφιοι δήμαρχοι που με τις καθημερινές βόλτες στις γειτονιές ανάβουν τα αίματα. Ευγενικοί (συνήθως) μαζί τους οι πολίτες, μα μόλις...
Εμείς «τα παιδιά του κενού»
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η ωραία κυρία Ελένη
Κάθε πρωί η κυρία του δευτέρου ορόφου -ας τη λέμε Ελένη, γιατί κάποτε πρέπει να υπήρξε καλλονή- βγαίνει από την είσοδο της πολυκατοικίας καλοχτενισμένη και προσεκτικά ντυμένη.
Η ωραία κυρία Ελένη
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το κουμπί...
Σάββατο μεσημέρι, μπαίνει στο συνοικιακό καφέ ζευγάρι ηλικιωμένων συνοδευόμενο από μια εξίσου ηλικιωμένη κυρία. Κάθονται δίπλα μου. Ο άντρας ανοίγει τη χούφτα του και λέει στη γυναίκα του «Ορίστε, να το!...
Το κουμπί...
ΑΠΟΨΕΙΣ
Για μια αγκαλιά…
Από το απόγευμα φυσούσε ένας δυνατός νοτιοδυτικός άνεμος. Ολη νύχτα έβρεχε καρεκλοπόδαρα. Ανακάθισε ο κύριος Τ. στο κρεβάτι του, θραύσματα ονείρων κλωθογύριζαν ακόμη μέσα στο κεφάλι του σαν ένα επίμονο σμήνος...
Για μια αγκαλιά…

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας