ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Ελένη Καρασαββίδου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

«Ισως υπάρχουν χρόνοι που είμαστε αδύναμοι να σταματήσουμε την αδικία, αλλά δεν πρέπει να έρθει ποτέ η εποχή που θα σταματήσουμε να διαμαρτυρόμαστε εναντίον της».

Elie Wiesel

Τον Απρίλιο του 1919, ακριβώς πριν από έναν αιώνα, με αφορμή μια συνωμοσία για βομβιστικές επιθέσεις που «ανακάλυψαν» οι αρχές εναντίον πολιτικών και οικονομικών στόχων της ελίτ κι ενώ η πολυεθνική δράση των Wooblies (International Workers of the World) κορυφωνόταν μέσα από τα αλλεπάλληλα κύματα των μεταναστών της ριζοσπαστικοποιημένης ευρωπαϊκής ηπείρου, ξεσπούσε το πρώτο κύμα πολιτικών διώξεων στις ΗΠΑ.

Ανάμεσα στους πιθανούς στόχους ήταν και ο γενικός εισαγγελέας, Μ. Πάλμερ, ο οποίος αμέσως μετά ξεκίνησε τις περίφημες διώξεις που πήραν το όνομά του. Οι διώξεις αυτές, πρόδρομοι του μακαρθισμού, διενεργήθηκαν από το 1919 ώς το 1921 από το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης, ώστε να συλληφθούν και να φυλακιστούν ή να απελαθούν ύποπτοι για ριζοσπαστικές ιδέες και ενδεχόμενες αντίστοιχες πράξεις, όχι μόνο παραβιάζοντας το Σύνταγμα των ΗΠΑ, κατά τους επιφανείς νομικούς που γρήγορα αντέδρασαν, αλλά και οδηγώντας στον θάνατο τους Σάκο και Βαντσέτι.

Ηδη από το 1916-17 ένα σφοδρό κύμα απεργιών σάρωνε τις ΗΠΑ και ο (ακόμη και «δημοκρατικός») Τύπος παρουσίαζε τους πρωτεργάτες του ως «μια σοβαρή απειλή εναντίον της κοινωνίας». Ο πολιτικός επιστήμονας (και μέλος των περίφημων 5 της Βοστόνης μαζί με τον Χάουαρντ Ζιν) Μάρεϊ Λέβιν υποστήριξε πως το πρώτο κύμα όχι μόνο ήταν χτισμένο στην υστερία μιας… μετά βεβαιότητος επερχόμενης Οκτωβριανής Επανάστασης που… «θα κατέλυε ακόμη και τον θεσμό του γάμου», αλλά και στοιχειοθέτησε γιατί στον δημόσιο διάλογο η αντιπολιτική ρητορεία μετατράπηκε τάχιστα σε αντιμεταναστευτική. Κάτι που, προσαρμοσμένο στους καιρούς (με στόχο να στερήσει ψήφους και όχι να καταγγείλει βέβαια επαναστάτες), επιστρέφει σήμερα, καλυμμένο υπό τον μανδύα της πολιτιστικής εισβολής ή της ψηφοδοσίας «των ξένων» (κι ας επηρεάζουν οι συντηρητικές μέρες μας την ποιότητα των πολιτικών παρεμβάσεων, μα και της μετανάστευσης).

Ο σημαντικός καθηγητής Νομικής Ντέιβιντ Κόουλ ανέφερε πόσο η ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Γουίλσον στοχοποίησε συστηματικά τους «ξένους» κι έκανε ελάχιστη προσπάθεια να ξεχωρίσει τους τρομοκράτες από τους (ενοχλητικούς) ιδεολογικούς αντιπάλους… Τελικά, στα 1919-20 πέρασαν νόμοι «εναντίον του εγκληματικού συνδικαλισμού». Ο στόχος είχε επιτευχθεί. Ματωμένη ιστορία που (γρονθοκοπούμενοι) αδυνατούν να υπερασπιστούν εργατοπατέρες σήμερα.

«Σκάψαμε ορυχεία και χτίσαμε εργαστήρια, κι ατέλειωτα χιλιόμετρα σιδηροδρόμου/ και τώρα στεκόμαστε απόβλητοι και πεινασμένοι από όλα αυτά τα θαύματα/ στη σκοτεινή γωνιά του δρόμου» τραγουδούσαν οι Wooblies στους δρόμους. Τραγούδι που αξίζει να το θυμόμαστε αφού η (άβολη) μνήμη εξεγείρεται μόνιμα ενάντια στην αδικία…