ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Φανή Πετραλιά
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Οπως πάντα, σε προεκλογικές για τον δήμο εποχές, επισημαίνεται ότι το πράσινο λείπει.

Με ανάλογες πάλι προτάσεις για πράσινες ταράτσες, πράσινους τοίχους κ.λπ., δίπλα στις οποίες, ευκαιρίας δοθείσης, ας κατατεθεί πάλι και η δική μας. Στην οποία χρόνια επιμένουμε και επανερχόμαστε: Να πρασινίσει η Αθήνα όχι (μόνον) «άνωθεν» αλλά κυρίως «μεταξύ».

Να καλυφθούν, δηλαδή, με πράσινο οι υπάρχοντες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι μεταξύ των πολυκατοικιών χώροι. Οι γνωστοί και ως «ακάλυπτοι». Αχρησιμοποίητοι, συνήθως, παραδομένοι σε σκουπίδια, παλιοσίδερα, ποντικούς.

Και να αναζητηθούν τρόποι ώστε να ενωθεί ο ακάλυπτος της κάθε πολυκατοικίας με εκείνον της διπλανής, ίσως και της παραδιπλανής, που τους χωρίζει μόνο ένα τοιχάκι. Και σε συνεργασία με τους ενοίκους (ίσως με διευκολύνσεις, κίνητρα, επιδοτήσεις), να δημιουργηθούν αυλίτσες, αυλές, μέχρι και μικρά πάρκα.

Εσωτερικά κοινόχρηστα ανοίγματα ανάσας, μικρά ή μεγάλα αίθρια με δέντρα και τριανταφυλλιές όπου θα έρχονται πουλιά και τριζόνια και παιδιά με τα ποδηλατάκια τους που δυσκολεύονται να πάρουν στροφή στα στενά μπαλκόνια. Και όταν υπάρχει χώρος, ίσως και κάποια παγκάκια για τους καθέτως και οριζοντίως γείτονες και για εκείνους που ασφυκτιούν υπογείως και ημιυπογείως.

Παρεμβάσεις ουσίας, οι οποίες ίσως δεν προσφέρονται τόσο για εντυπωσιασμό σε κοινή θέα, δίνουν όμως ζωή. Και σίγουρα αισθήσεις κοινότητας και συλλογικότητας.

Στην Κυψέλη, στο Παγκράτι, στου Γκύζη, στα Πατήσια, στην Καλλιθέα, παντού όπου η γη υπήρξε εκμεταλλεύσιμη και η όρεξη των εργολάβων αχαλίνωτη.

Γέννημα-θρέμμα της αντιπαροχής, οι πολυκατοικίες «συνεχούς συστήματος», κολλημένες η μια πάνω στην άλλη, στρίμωξαν μέσα της το μικροαστικό όνειρο. Σε «δυάρια», «τριάρια», άντε και «τεσσάρια» και την κουζίνα, το μόνο δωμάτιο εργασίας (όπου εκείνη δουλεύει ατελείωτες ώρες), να βλέπει στο παχύ έντερο της οικοδομής, τον σκοτεινό, βρόμικο φωταγωγό.

Ενώ οι ακάλυπτοι έχουν φως, πολλές φορές και ήλιο. Και πολλές φορές μικρά αντικριστά μπαλκόνια. Αλήθεια, υπολογίστηκε πόσες χιλιάδες στρέμματα πρασίνου θα μπορούσαν να χωρέσουν μέσα τους; Πόσο οξυγόνο για όσους δεν μπόρεσαν ή συνειδητά δεν θέλησαν να εγκαταλείψουν αυτή την πόλη που αγαπούν για κάποιο προάστιο;

Ονειρεύομαι τα πρωινά που θα ξυπνάω και αντίκρυ, κάτω από την πόρτα του μπαλκονιού, στη θέση του τσιμέντου, θα μου λέει καλημέρα μια νεραντζιά.