Αν δεν σας αρέσει αυτή η πραγματικότητα που ζείτε, έχουμε μιαν άλλη για εσάς -σαν παράφραση των Marx Brothers. Αυτό ισχυρίζονται τα τέως ιδιωτικά κανάλια στη χώρα μας. Το «τέως ιδιωτικά» (δημόσια, στην πραγματικότητα) κανάλια, μιας που η ίδια η ύπαρξή τους έχει εγγυηθεί μέσω των ανακεφαλαιοποιήσεων των τραπεζών από όλους τους Ελληνες φορολογούμενους. Θα λέγαμε ότι τα τέως ιδιωτικά κανάλια είναι θιασώτες έως αρχιερείς του «δήθεν» ή, επί το λαϊκότερον, της δηθενιάς.
Ζουν, ουσιαστικά, μια πελώρια αντίφαση: το βασικό τους ψέμα (ότι είναι δήθεν ιδιωτικά) εξαρτάται από το γεγονός ότι οι Ελληνες φορολογούμενοι -στη μεγάλη τους πλειοψηφία- δεν γνωρίζουν (ή κάνουν ότι δεν γνωρίζουν) ότι ΔΕΝ είναι ιδιωτικά.
Γι’ αυτό και η τεράστια αγωνία τους να διαπλάθουν –σε συνεχή βάση– μιαν άλλη πραγματικότητα. Αυτό φαίνεται ευκρινέστατα από τα θέματα που αυτά διαπραγματεύονται στα δελτία ειδήσεών τους. Στο βαθμό του εφικτού –για να μην ξεφεύγουν εντελώς από τη καθημερινότητα, και έτσι προδοθεί η πραγματική τους στόχευση–, συντελούν στη διαμόρφωση μιας πραγματικότητας που έχει ελάχιστα κοινά σημεία με τα κύρια θέματα της καθημερινής ατζέντας ενός τυπικού «δελτίου ειδήσεων».
Για να το ξεκαθαρίζουμε, αυτά τα δήθεν ιδιωτικά κανάλια είναι σε πλήρη γνώση ότι μεταδίδουν ασήμαντες ειδήσεις, προσπαθώντας να διαμορφώσουν μιαν ατζέντα κατά βούληση, που θα βοηθήσει στον σχηματισμό ακροατηρίων που μπορούν να «αλεστούν» στις δαγκάνες του νεο-φιλελευθερισμού ή, κατ’ άλλους, του παρασιτικού καπιταλισμού.
Η έμφαση στον ψυχαγωγικό ρόλο της με την ενεργοποίηση των «κατάλληλων» ψυχαγωγικών προγραμμάτων αποκάλυψε την πραγματική της σκοπιμότητα και τελική στόχευση. Αποτέλεσε μια «συσκευασία» κατασκευασμένη, έτσι ώστε να είναι σε θέση να εμπεριέχει την αντίστοιχη διαφήμιση, ακριβώς όπως ένα πικρό φάρμακο σερβίρεται στα παιδιά με μπόλικη ζάχαρη, για «να πάνε τα φαρμάκια κάτω».
Ωστόσο, αυτό που η δήθεν ιδιωτική τηλεόραση είχε ως κύριο έργο ήταν η θεμελίωση της «κουλτούρας της εικόνας», δηλαδή η συνεχής έμφαση στο φαίνεσθαι, σε πλήρη αντιδιαστολή με την έμφαση στο είναι, που αποζητά η προσπάθεια ερμηνείας της πραγματικότητας.
Η τηλεόραση έφερε μπροστά σε πλήθος κόσμου τα πεπραγμένα της γειτονιάς, μέσα από σειρές που μεταδίδονταν σε καθημερινή βάση, ακολουθώντας με τον τρόπο αυτό την καθημερινότητα των τηλεθεατών σαν ένα μόνιμο ραντεβού, ένα απαραίτητο αγχολυτικό, μεγεθύνοντάς τα και παρουσιάζοντάς τα σαν εντελώς φυσικά τεκταινόμενα, άξια προς παρακολούθηση από πλήθη τηλεθεατών.
Ακόμη απορώ πώς τα οιονεί ιδιωτικά κανάλια διαθέτουν ακροατήρια ή μήπως έχουν καταφέρει να διαμορφώσουν «βολικά ακροατήρια», για τα οποία το ψέμα και το φαίνεσθαι είναι δεύτερη φύση, μόνιμη παρηγοριά, όταν το χαλί τραβιέται κάτω από τα πόδια τους.
