Θανατηφόρα χτυπήματα επειδή πήγε να κλέψει. Δεν έχει σημασία αν ήταν εξαρτημένος, δεν είχαν καν προλάβει να τον δουν. Ηταν κλέφτης.
Μπήκε στο λεωφορείο χωρίς εισιτήριο; Πετάξτε τον έξω κι ας σκοτωθεί.
Ο φρουρός «έπρεπε» να κάνει χρήση του όπλου του, αφού υπήρχε κίνδυνος να περάσουν την πόρτα παράνομα και να μοιράσουν προκηρύξεις. «Τι το κρατάει;».
Κάποιος σκοτώνει για ένα πορτοφόλι. Η ζωή του θύματος γι’ αυτόν, ένα μηδενικό.
Αλλος, «νοικοκύρης», παίρνει την καραμπίνα και πυροβολεί φονικά επειδή πήγαν να τον κλέψουν. Η ζωή του κλέφτη και γι’ αυτόν, ένα μηδενικό. Τόσο το χειρότερο αν είναι μελαψός.
Τι δείχνουν όλα αυτά; Μήπως επιστροφή στον μυθικό αδελφό του Μίνωα Ραδάμανθυ και στον κανόνα της εκδίκησης ως ίσης ανταπόδοσης;
«Ει κε πάθοι τα τ’ έρεξε δίκη κ’ ιθεία γένοιτο» (Αν πάθει ό,τι έκανε θα απονεμηθεί ορθή δικαιοσύνη).
Μήπως επιστροφή στο «οδόντα αντί οδόντος» της Παλαιάς Διαθήκης; Δυστυχώς, όχι.
Επιστροφή στην εποχή των θηρίων. Πολύ πιο πριν. Γιατί ακόμη και ο κανόνας της ίσης ανταπόδοσης του Ραδάμανθυ έθετε ένα όριο. Σήμερα ο φασίστας και ο βάρβαρος της κοινωνίας δεν αναγνωρίζουν όρια στη βία τους, άμεση ή τιμωρητική. Μπαμ και κάτω. Σκυλί στ’ αμπέλι.
Ποιος νεότερος πολιτισμός και ποια συνταγματική αρχή της αναλογικότητας; Για τους βαρβάρους αυτούς ο Μεσαίωνας θα ήταν πρόοδος.
*βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Α΄ Θεσσαλονίκης – ομ. καθηγητής Νομικής ΑΠΘ
