Γύρω από τα απαστράπτοντα επιχειρηματικά και τουριστικά κέντρα των μεγαλουπόλεων της Δύσης, αυτά που τα μνημεία τους, τα αξιοθέατα και τις αρχιτεκτονικές τους ομορφιές καταγράφουν ενδελεχώς οι διαφημιστικοί οδηγοί και οι ενημερωτικοί χάρτες, αυτά που συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον του πλήθους των παλαίμαχων και νεόκοπων «διακο-πιστών», εκτείνονται συνήθως πολλά παράκεντρα που δεν μοιράζονται ούτε στο ελάχιστο αυτό το μεγαλείο.
Είναι τα προάστια ενός άλλου πλήθους, του πλήθους που συνήθως εξυπηρετεί τις ανάγκες του κέντρου και των ανθρώπων του, μεγάλο μέρος του οποίου κατοικοεδρεύει σε συνοικίες γκέτο και απασχολείται συνήθως σε δουλειές που το αντίτιμό τους μετά βίας φτάνει για να πληρώσει το νοίκι μιας ασφυκτικής συγκατοίκησης ή ενός μοτέλ της συμφοράς και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που τους σύντομους, αβέβαιους ύπνους του φιλοξενούν ξενώνες αστέγων ή τροχόσπιτα και ιδιωτικά αυτοκίνητα περίκλειστα σε ειδικά camp.
Πρόκειται για ένα πλήθος γηγενών και μεταναστών όλων των αποχρώσεων για τους οποίους ισχύει το «work for food», που για μεγάλα χρονικά διαστήματα εξαρτώνται από το επίδομα της Πρόνοιας, που όταν δεν έχουν δουλειά τρέφονται από τα συσσίτια, που ζουν πεταμένοι στα αζήτητα, φορτωμένοι με τη ρετσινιά του loser, σε μια κοινωνία που κεντάει πάνω στον μύθο της ατομικής επιτυχίας την εικόνα της υπεροχής και της μειονεξίας, της ευθύνης και της ενοχής.
Πρόκειται για εκατομμύρια ανθρώπους που οι αντικειμενικές συνθήκες της ζωής τους έχουν μεταβληθεί –ποιος μίλησε για ελεύθερη βούληση και επιλογή(;)- σε ένα ζοφερό πεπρωμένο, που λειτουργούν σαν πρώτη ύλη μιας κρεατομηχανής η οποία κερδοσκοπεί αλέθοντας ανθρώπους: εργασία ειλώτων, πορνεία, παιδεραστία, ναρκωτικά, συμμορίες κτλ.
Είναι οι «νέοι» σκλάβοι ενός εκτεταμένου σκλαβοπάζαρου που εκτίθεται στη δυστοπία των λαμπερών μεγαλουπόλεων, εκεί όπου πλησιάζεις μόνο για να «αγοράσεις» και μόνο εποχούμενος, στην αθέατη πλευρά των κάθε είδους Disneyland. Εκεί όπου η αγάπη δεν φτάνει για να μεγαλώσει ένα παιδί. Εκεί όπου καταλαβαίνεις επακριβώς τι σημαίνει η φράση «ο κύβος ρίχνεται πολύ νωρίς». (1)
Οι μητροπόλεις με τα πολλά πρόσωπα. Οι μητροπόλεις που στα θεμέλια των θαυμάτων τους κρύβουν μιαν αλήθεια απούσα από κάθε επίσημη ξενάγηση: ότι χτίστηκαν πάνω στους σκελετούς αναρίθμητων σκλάβων που με την καταναγκαστική εργασία τους τροφοδότησαν κάποτε με ασήμι και χρυσάφι τη δυναστική τους ισχύ.
Οι μητροπόλεις που διαφημίζουν τα μεγαλεία τους, κερδίζοντας τη θέση των πρώτων παγκοσμίως τουριστικών προορισμών, κρύβοντας επιμελώς από τις αναμνηστικές φωτογραφίες των εντυπωσιασμένων περιηγητών τούς σύγχρονους «άθλιους».
(1) Pierre Bourdieu, L’ école conservatrice. Les inégalités devant l’ école et devant la culture, Revue francaise de sociologie, 1966.
* συγγραφέας
