Οι ποινές δεν αρκούν για να «τροποποιήσουν» τις συνήθειες…

Kάτι που δεν συνηθίζεται, συζητιέται περισσότερο. Aρκεί να εντοπιστεί έγκαιρα, ή -αν δεν γίνει αυτό- να είναι όντως κάτι σημαντικό. Η έναρξη της καινούριας αγωνιστικής περιόδου στα εγχώρια ποδοσφαιρικά δρώμενα αργεί ακόμα, αλλά ήδη τα ποινολόγια είναι παρα-φορτωμένα. Όπως ποτέ άλλοτε…

Η Lady Hope διαπιστώνει πως αυτή τη στιγμή -για διάφορους λόγους- ο ΠΑΟΚ θα αναγκαστεί να αγωνιστεί κεκλεισμένων των θυρών σε… εφτά αγώνες, ο Ολυμπιακός σε πέντε, η ΑΕΚ σε τρεις, ενώ και ο Παναθηναϊκός κουβαλάει σχετική ποινή μιας αγωνιστικής (εκτός από το -2 με το οποίο θα ξεκινήσει το επόμενο πρωτάθλημα) εξαιτίας της τιμωρίας του για τον αγώνα με τον ΠΑΟΚ στη Λεωφόρο που διακόπηκε… Ο ΠΑΟΚ, λοιπόν, βγαίνει «πρωταθλητής» σε αυτόν τον τομέα, αλλά κανείς στο εσωτερικό του δεν χαίρεται…

Οι ομάδες ξεκινάνε με ποινές; Ναι, και θα γίνει ο σχετικός ντόρος όταν θα είναι σε εξέλιξη το φαινόμενο. Θα είναι τόσο πρωτόγνωρο, που η συζήτηση θα ανάβει από μόνη της και θα κρατήσει και κάποιους μήνες… Αν θεωρήσουμε πως βασικός σκοπός της επιβολής μιας ποινής είναι ο σωφρονισμός, μην περιμένουμε πολλά… Οι ομάδες θα εστιάσουν στην οικονομική ζημιά από την απουσία του κόσμου τους, θα αναγκαστούν να προβούν στις δέουσες προσαρμογές στα εισιτήρια διαρκείας και θα παρακαλάνε για τον όσο το δυνατόν πιο ευνοϊκό καταρτισμό του προγράμματος (για να έχουν τις μικρότερες δυνατές βαθμολογικές απώλειες στο κρίσιμο για την κάθε μία διάστημα)…

Θα περάσει και αυτό αργά ή γρήγορα, παρότι δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Δεν γίνεται να αλλάξει ο γενικός σχεδιασμός, ούτε να προκληθούν εμμονές και υστερίες. Παρότι, ειδικά για τον ΠΑΟΚ, η ποινή των εφτά αγώνων είναι ρεκόρ που δημιουργεί εντυπώσεις. Όμως, προβλέπεται να αλλάξει η νοοτροπία κανενός; Ο κίνδυνος να επαναληφθούν τα ίδια με την πρώτη ευκαιρία θα είναι έντονος… Εξάλλου, έχουν προηγηθεί πολλές άλλες ποινές στο παρελθόν, αλλά δεν απέτρεψαν τα γεγονότα που επέφεραν αυτές τις ποινές… Οι ποινές δεν αρκούν για να «τροποποιήσουν» τις συνήθειες, παρότι κάποιες φορές αλλάζουν τις βαθμολογικές κατατάξεις ή πονάνε πολύ τις τσέπες…

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί το να λειτουργούμε έτσι στη χώρα μας είναι «προτεινόμενη στάση ζωής»; Εντάξει, δεν προτρέπει κάποιος life style μπούσουλας να διαπράττονται αξιόποινες πράξεις στα γήπεδα (σε πέταλα, σε αποδυτήρια, στα επίσημα, στα γύρω στενάκια), αλλά ως καταγραφή τάσεων όλο και κάποιο αφιερωματάκι θα πέσει… Η αδρεναλίνη, οι μάχες «σώμα με σώμα», τα βιντεάκια στο you tube με την αφεντιά μας να επιδίδεται σε διάφορες κινήσεις…, οι φωτό στις εφημερίδες (αν και λίγο ντεμοντέ στην εποχή της διαρκούς -ψηφιακής- επανάστασης, όχι του Τρότσκι, αλλά της μαζικής επικοινωνίας…), η «αναγνώριση» στους κύκλους των ομοίων, το «μάζεμα εμπειριών», η συμμετοχή σε σκηνικά που «σπάζουν τα μπετά της κανονικότητας» είναι ισχυρά δέλεαρ. Ίσως, θα σου πει κάποιος γνώστης, και πιο δυνατά από το να παρακολουθήσεις μια αναμέτρηση στο αμιγώς αγωνιστικό της κομμάτι… Ίσως, και πιο πλούσια σε παροχή συναισθημάτων… Αιτίες; Άλλοι θα το ψάξουν στις κοινωνικές συνθήκες, άλλοι στις ατομικές ψυχοσυνθέσεις. Το σωστό είναι να το διερευνήσουμε και στα δύο πεδία.

Είναι άλλο πράγμα έχω προδιάθεση για μανούρες και βρίσκω άλλοθι στις κοινωνικές συνθήκες για να δικαιολογήσω αυτό που κάνω όταν ερωτηθώ από κάποιον επικριτή, και άλλο το να σε ωθεί η ζωή και η πραγματικότητα να νιώθεις ανάγκη για ξέσπασμα, για αντιστροφή των όρων, για επίθεση, για εκδίκηση, για στροφή εναντίον όλων. Όταν σκέφτεσαι το αύριο και βλέπεις θολούρα, στο σήμερα θες να «ανακατέψεις τα χρώματα» με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνουν όλα ένα… Αλλά, και η συμπεριφορά παραγόντων ομάδων έχει συγκεκριμένους κώδικες. Για τα όσα συμβαίνουν στο πολύπαθο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι λάθος, και εκ του πονηρού τακτικισμός, να τα χρεώνουμε όλα στα παιδιά των κερκίδων… Άλλο πράγμα να είσαι μέρος του προβλήματος, και άλλο να σε ταυτίζουν με το πρόβλημα…

Λειτουργούν οι άνθρωποι των ΠΑΕ με λιγότερο φανατισμό και καθαρότερες πρακτικές; Το να φοράς γραβάτα και κοστούμι, σημαίνει πως οι προθέσεις σου αυτόματα καθαγιάζονται; Οι θεσμικοί άνθρωποι του ποδοσφαίρου είναι όλοι -και συνέχεια- αδέκαστοι; Οι διαιτητές ή οι δημοσιογράφοι λειτουργούν πάντα -και όλοι- τηρώντας κανόνες, δεοντολογίες και εξυπηρετώντας τη συνείδηση τους (στα πιο αγνά της); Η Lady Hope κρατάει στα χέρια της ένα ποινολόγιο και γράφει πάνω του με μαύρο μαρκαδόρο πως «οι ποινές είναι οι μετρητές των παρεκτροπών του παρελθόντος μας», αλλά και «ένα ορεκτικό του μέλλοντος μας»… Μόνο που αυτό αφορά στους πάντες, στο μέτρο που αναλογεί στον καθένα κάθε φορά… Ούτε τιμητές ψάχνουμε, ούτε αθώες περιστερές…