Πληθαίνουν τα νέα προϊόντα που υπόσχονται την ίδια απόλαυση με τα παλιά και τα γνώριμα, αλλά χωρίς τους κινδύνους ή τις δυσκολίες των παλιών.
Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκει ένα νέο «καπνικό προϊόν μειωμένου κινδύνου», δηλαδή τα θερμαινόμενα τσιγάρα.
Ο καπνός τους δεν καίγεται αλλά ζεσταίνεται κι έτσι αποφεύγονται οι αρνητικές συνέπειες για την υγεία μας.
Γεύση καπνού χωρίς φωτιά και στάχτη, χωρίς πίσσα και μονοξείδιο του άνθρακα.
Δεν είμαι σε θέση να κρίνω το νέο προϊόν, όμως αυτό που με εντυπωσιάζει είναι η πρόθεση «χωρίς», που τα τελευταία χρόνια ακούγεται όλο και πιο συχνά, ιδίως στη βιομηχανία των τροφίμων.
(«Ανευ», έλεγαν οι παλιοί, αλλά όχι και τόσο συχνά, π.χ., «πυρεία ασφαλείας, άνευ θείου και φωσφόρου».)
Εχουμε και λέμε: Ψωμί και ζυμαρικά χωρίς γλουτένη, καρπούζια χωρίς σπόρους, φέτες ψωμιού χωρίς κόρα, μπίρα χωρίς αλκοόλ, παγωτά και αναψυκτικά χωρίς ζάχαρη, καφές χωρίς καφεΐνη, λαχανικά και φρούτα χωρίς υπολείμματα από φυτοφάρμακα, για να μην αναφέρουμε τα τρισκατάρατα λιπαρά που το ποσοστό τους στα γαλακτοκομικά ολοένα και λιγοστεύει αγγίζοντας το μηδέν.
Και αδυνάτισμα χωρίς δίαιτα και άσκηση, όπως υπόσχονται πλήθος μαντζούνια που διαφημίζονται στο διαδίκτυο.
Αναρωτιέται κανείς πώς ζούσαν οι άνθρωποι δίχως το «χωρίς» αλλά με το «με».
Η ειρωνεία είναι ότι όλα αυτά τα «χωρίς», που υπόσχονται μια πιο εύκολη και υγιεινή ζωή, έρχονται σε μια εποχή που πολλοί δυσκολεύονται να αγοράσουν ακόμα και τον χημικό, τον ανθυγιεινό τον άρτο τον επιούσιο ή το λάδι με τα πολλά οξέα ή το φτηνό ορμονοθρεμμένο κοτόπουλο.
Ανθρωποι και προϊόντα «χωρίς». Στις περασμένες δεκαετίες μιλούσαμε για τους ανθρώπους χωρίς χαρτιά, δηλαδή τους πρόσφυγες, τους ανθρώπους χωρίς σπίτι και πατρίδα, χωρίς δουλειά, χωρίς ασφάλιση.
Στα μνημονιακά χρόνια δεν πληθαίνουν μόνο οι νέοι και οι μεσήλικες χωρίς εργασιακό και (τουλάχιστον κοντινό) συνταξιοδοτικό μέλλον, αλλά οι άνθρωποι χωρίς ελπίδα.
Αυτό το τελευταίο «χωρίς» δεν ξεγελιέται με διαβεβαιώσεις για άλλον έναν «έντιμο συμβιβασμό».
Μπορούμε να ζήσουμε «χωρίς αυτούς» που τώρα μας κυβερνούν, όμως οι θεσμοί φροντίζουν να μη ζήσουμε «χωρίς αυτά», χωρίς τα δεσμά που μας επιβλήθηκαν και μας επιβάλλονται.
Εξάλλου, πρόσφατα ο κ. Σόιμπλε δήλωσε ότι αναζητείται η κατάλληλη διατύπωση ώστε τα μελλοντικά μέτρα να ισχύουν ανεξάρτητα από «τις εκλογές και την έκβασή τους».
Με άλλα λόγια, ζωή χωρίς ελπίδα υπάρχει, αλλά η ζωή χωρίς μνημόνια πρέπει να θεωρηθεί αδιανόητη.
