Βαρέθηκα. Δημοσιογραφικά, πολιτικά, επιστημονικά, προσωπικά, έχω βαρεθεί. Απίστευτα όμως. Αλλά αυτό είναι το απειροελάχιστο. Είναι γελοία ελάχιστο. Απαράδεκτα ελάχιστο. Αλλά ναι, έχω βαρεθεί. Οχι κουραστεί, όχι μη εξοργιστεί. Αλλά και βαρεθεί. Τους έχω βαρεθεί. Και αυτούς που το αφήνουν να γίνει (και είναι πολύ συγκεκριμένοι και πολύ ψηφισμένοι και πάρα πολύ καλοπληρωμένοι – κλέφτες, αλλά καλοπληρωμένοι) και αυτούς που «πέφτουν από τα σύννεφα».
«Δεν είχαν δώσει κανένα σημάδι» είπαν για τις δύο έφηβες που αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν, πέφτοντας χέρι χέρι, με ακουστικά και την αγαπημένη τους μουσική στ’ αυτιά, από ταράτσα πολυκατοικίας. Η μία πέθανε αμέσως. Η άλλη χθες. Είναι δυνατόν, δημοσιογραφικά, πολιτικά, προσωπικά, να γράφω τέτοιες φράσεις εν έτει 2026; Σε έναν κόσμο που έχει όλες τις δυνατότητες να παρέχει ισάξιες ευκαιρίες καλής ζωής σε όλους ανεξαιρέτως; Αλήθεια τώρα;
Και να ακούω «δεν είχαν δώσει κανένα σημάδι, τελευταία ήταν και χαρούμενες»; Ναι, φίλε μου, όταν έχεις πάρει την απόφαση, είσαι χαρούμενος γιατί έχεις ήδη περάσει από την άλλη πλευρά. Ασε που η χαρά με το χαρούμενος δεν σχετίζονται αναγκαστικά. Ελεος πια και με τις επιφανειακές προσεγγίσεις παντού: στον πολιτισμό, στην πολιτική, στην καθημερινότητα, στο ίντερνετ, στις συζητήσεις. Οχι. Τα σημάδια είναι εκεί, ολοφάνερα, εδώ και χρόνια. Τα σκοτάδια είναι εκεί. Αυτού του κόσμου. Αυτού του κόσμου «που δεν είναι πια για μένα». Κορίτσια μου… συγγνώμη.
