Αναγκαστική προσγείωση

Τώρα που κατακάθεται ο κουρνιαχτός, ας δούμε τι πραγματικά συμβαίνει με τις ιδιωτικοποιήσεις, ως συνέπεια των μνημονίων αλλά και της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Η αποχώρηση της βάσης της Ryanair από το αεροδρόμιο «Μακεδονία» δεν είναι απλώς μια επιχειρηματική διαφωνία ανάμεσα σε μια αεροπορική εταιρεία και τη γερμανικών συμφερόντων Fraport. Είναι η πιο καθαρή εικόνα τού τι συμβαίνει όταν οι κρίσιμες υποδομές μιας χώρας παραδίδονται σε ιδιωτικά συμφέροντα και λειτουργούν αποκλειστικά με όρους κερδοφορίας.

Η Ryanair ανακοίνωσε ότι αποσύρει τρία αεροσκάφη από τη Θεσσαλονίκη, κόβει δρομολόγια και αφαιρεί περίπου 200 θέσεις εργασίας, καταγγέλλοντας εκτόξευση χρεώσεων από τη Fraport. Από την άλλη, η γερμανική εταιρεία απαντά ότι η απόφαση αφορά τη «στρατηγική και κερδοφορία» της Ryanair. Ανάμεσα όμως στους δύο επιχειρηματικούς κολοσσούς, μια ολόκληρη πόλη παρακολουθεί αμήχανη το μέλλον του τουρισμού της να παίζεται σαν… κολοκυθιά! Ο Δήμος Θεσσαλονίκης, επαγγελματικοί φορείς και άνθρωποι της αγοράς τρέχουν να περισώσουν ό,τι μπορούν, ζητώντας «διάλογο» και «συνεννόηση». Ομως το ερώτημα είναι άλλο. Οταν παραχωρείς τα αεροδρόμια της χώρας σε ιδιώτες, ποιος τελικά αποφασίζει για την ανάπτυξη μιας περιοχής; Οι τοπικές κοινωνίες ή οι ισολογισμοί πολυεθνικών;

Η περίπτωση της Θεσσαλονίκης αποδεικνύει ότι το περίφημο «εκσυγχρονιστικό» μοντέλο των ιδιωτικοποιήσεων δεν εγγυάται ούτε φτηνότερες μετακινήσεις, ούτε καλύτερες υπηρεσίες, ούτε σταθερή ανάπτυξη. Εγγυάται μόνο ότι δημόσιες υποδομές στρατηγικής σημασίας μετατρέπονται σε μηχανές είσπραξης. Κι όταν τα κέρδη δεν είναι αρκετά, προτεραιότητα δεν έχουν οι πολίτες!