Ενα από τα αξιοσημείωτα πολιτικά γεγονότα των ημερών ήταν η συντριβή του Βίκτορ Ορμπαν στην Ουγγαρία, ο οποίος μετά από 16 χρόνια στην πρωθυπουργία της χώρας του αποχωρεί από την εξουσία που χαρακτηρίστηκε από σωρεία σκανδάλων διαφθοράς, συστηματική υπονόμευση του κράτους δικαίου, ασφυκτικό έλεγχο των ανεξάρτητων αρχών, λογοκρισία στα μέσα ενημέρωσης, συγκεντρωτική άσκηση διακυβέρνησης, έντονο αντιευρωπαϊσμό, εθνικισμό και ρατσισμό, χαρακτηριστικά που με μια λέξη αποκαλούνταν «ορμπανισμός».
Ο Ορμπαν και οι πολιτικές του ηττήθηκαν την Κυριακή, καθώς οι Ούγγροι είπαν όχι και ώς εδώ εκλέγοντας για πρωθυπουργό τον Πέτερ Μάγκιαρ.
Το κρίσιμο δεδομένο στην ιστορική αυτή εξέλιξη είναι ότι ουγγρικός λαός έδωσε την ευρεία στήριξή του σε έναν πρώην υποστηρικτή του Ορμπαν, αφού μέχρι πριν από δύο χρόνια ο Μάγκιαρ ανήκε στο κυβερνών κόμμα.
Ο Μάγκιαρ δεν είναι κάποιος προοδευτικός ή ριζοσπάστης πολιτικός. Είναι συντηρητικός, ευρωσκεπτικιστής, αλλά πάντως δεν είναι ο Ορμπαν.
Εξέφρασε δηλαδή με τρόπο απολύτως επιτυχημένο, όπως έδειξε και το εκλογικό αποτέλεσμα, τη θέληση των συμπατριωτών του να απαλλαγούν από μια διεφθαρμένη κυβέρνηση και να κάνουν μια νέα αρχή για τη χώρα τους και τις ζωές τους. Αν θα αποδειχτεί όντως διαφορετικός ή απλώς μια ηπιότερη παραλλαγή του Ορμπαν θα φανεί συν τω χρόνω.
Προς το παρόν αυτό που μένει ως μήνυμα είναι ότι καμία εξουσία που παραβιάζει συστηματικά ελευθερίες, δικαιώματα και φτιάχνει νόμους για τις ελίτ αγνοώντας την πλειονότητα των πολιτών δεν μένει αλώβητη όσο ισχυρή κι αν νομίζει ότι είναι. Κι αυτό είναι ένα μήνυμα που δεν αφορά μόνο την Ουγγαρία. Αφορά και την Ελλάδα και τον εκπρόσωπο αυτής της καθεστωτικής αντίληψης στη χώρα μας.
-320x213.jpg)
