Ο μήνας δεν βγαίνει. Αυτό το ξέρουμε και μόνοι μας, όσοι τουλάχιστον ζούμε από την εργασία μας, αλλά το δείχνουν και οι έρευνες, όπως η τελευταία του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ από την οποία προκύπτει ότι έξι στα δέκα νοικοκυριά δηλώνουν πως το μηνιαίο τους εισόδημα δεν φτάνει έως το τέλος του μήνα και επαρκεί, κατά μέσο όρο, για 18 ημέρες. Είτε όμως το λέμε εμείς είτε το λένε οι έρευνες, δεν αλλάζει και κάτι. Κι αυτό, το ότι δεν αλλάζει κάτι, είναι ένα πολιτικό σημείο.
Γιατί η κυβέρνηση, που έχει και την ευθύνη της οικονομίας τα τελευταία έξι χρόνια, δεν αδιαφορεί, αλλά αντίθετα εξαγγέλλει και υλοποιεί κάθε χρόνο νέες πολιτικές και υπερηφανεύεται ότι έχει αυξήσει τους μισθούς, ότι μείωσε την ανεργία κ.λπ. Και δεν εξηγεί γιατί δεν βγαίνει ο μήνας για όλο και πιο πολλούς. Που όλοι ξέρουν πια ότι η ακρίβεια είναι τρομακτική, ότι οι μισθοί είναι χαμηλοί και η αγοραστική δύναμη στα τάρταρα, ότι η Παιδεία κοστίζει, κι ακόμα περισσότερο κοστίζει η Υγεία.
Η κυβέρνηση συνεχίζει να δουλεύει, αυτό να της το αναγνωρίσουμε. Αλλά δουλεύει πάνω σε ένα πρόγραμμα που δεν μειώνει την ακρίβεια, ούτε αυξάνει καθοριστικά τα εισοδήματα. Κι αυτή είναι η απάντηση για το γιατί δεν βγαίνει ο μήνας. Γιατί οι πυλώνες της πολιτικής της σήμερα είναι η ενδυνάμωση της αγοράς ως ρυθμιστή των πάντων εις βάρος της δημόσιας οικονομίας και η αύξηση του πλούτου μέσω ιδιωτικών επενδύσεων. Πρόκειται για ένα σχέδιο που δεν αλλάζει τη θέση όσων παλεύουν να ζήσουν από τον κόπο τους και τη δουλειά τους, γιατί αν την άλλαζε θα το είχαμε αντιληφθεί κάποτε μέσα σε αυτά τα έξι χρόνια και κάπου θα είχαμε εντοπίσει να εισρέει προς τα κάτω ο πλούτος που συσσωρεύεται εκεί πάνω. Εκεί πάνω μένει.
-320x213.jpg)
