Κάνοντας τη συνηθισμένη περιήγηση στα σάιτ της Θεσσαλονίκης για να δω «τι παίζει στην πόλη μου», όπως συνηθίζουμε να λέμε, το μάτι μου έπεσε πάνω σε άρθρα που αφορούν τις καθημερινές διαμάχες μεταξύ κατοίκων στα Πυλαιώτικα και στην περιοχή Χαριλάου (στην ανατολική πλευρά της πόλης για όσους δεν γνωρίζουν) σχετικά με τις 400 θέσεις πάρκινγκ που έχουν δημιουργηθεί στο τέρμα του μετρό, στη Νέα Ελβετία. Οι πρώτοι διαμαρτύρονται ότι δεν βρίσκουν πλέον θέσεις στάθμευσης στην περιοχή τους, οι δεύτεροι ότι δεσμεύονται για ώρες οι θέσεις που προορίζονται για τους επιβάτες του μετρό.
Στα σχέδια, υπάρχει η κατασκευή ενός χώρου με 1.000 θέσεις, αλλά όσοι γνωρίζουν τι συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη ξέρουν ότι ακόμη και αυτός ο αριθμός δεν θα καταφέρει να λύσει το πρόβλημα. To οποίο βέβαια δεν αφορά μόνο τη συγκεκριμένη περιοχή, αλλά είναι συνολικό για το πολεοδομικό συγκρότημα της Θεσσαλονίκης, καθώς τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των Ι.Χ. που κυκλοφορούν στους δρόμους έχει αυξηθεί εντυπωσιακά.
Θα αναφέρω μόνο ένα προσωπικό βίωμα από την περιοχή όπου μένω. Οταν μετακόμισα εδώ το 2010, μπορούσες να βρεις άπειρες θέσεις πάρκινγκ, ενώ υπήρχε και μια αλάνα μπροστά από ένα γηροκομείο που ήταν άδεια. Πλέον, αν επιστρέψει κανείς μετά τις 9 το βράδυ από δουλειά, ζορίζεται ακόμη και στην αλάνα να βρει χώρο για να παρκάρει. Ανάλογες καταστάσεις βιώνουν οι κάτοικοι και άλλων περιοχών της δεύτερης σε πληθυσμό πόλης της ελληνικής επικράτειας και το συμπέρασμα είναι ένα: απαιτείται άμεση ενεργοποίηση από την τοπική αυτοδιοίκηση προκειμένου να δρομολογηθεί ένα πλάνο αποσυμφόρησης της πόλης με τη δημιουργία κάποιων χώρων ή κτιρίων που θα «υποδέχονται» όλον αυτόν τον όγκο οχημάτων με ένα λογικό κόστος. Φυσικά, αυτό θα πρέπει να συνοδεύεται από τη διαρκή βελτίωση του δικτύου των μέσων μαζικής μεταφοράς της Θεσσαλονίκης που, παρά τη λειτουργία του μετρό, υπολείπεται ακόμη πολύ από τον μέσο όρο σύγχρονων ευρωπαϊκών πόλεων.
-320x213.jpg)
