«Και πώς η ανεπάρκειά μου να εκφραστεί κατάλληλα για τον Μάνο Χατζιδάκι, πώς να ικανοποιήσει την ανάγκη διατυπώσεων αντίστοιχων του μεγέθους του;» αναρωτιέσαι… Και απαντάς, λυτρωμένος, ίσως αυτοσαρκαστικά, «εκφράσου ελεύθερα», όπως κάλεσε η σαγήνη της μουσικής του να εκφραζόμαστε από τη νεανική συνταρακτική συνάντηση μαζί της…
Οχι όμως, αυτό, ιδιαίτερα σήμερα, επέτειο ενός αιώνα της παρουσίας του, θέλει τόλμη… Ετσι, λοιπόν, Μίκη Θεοδωράκη, τι μεταξύ άλλων αποθεωτικών γράφεις για το αντίπαλον δέος σου αλλά και συνδημιουργό της σύγχρονης μουσικής έκφρασης του τόπου μας στο βιβλίο σου «Μάνου Χατζιδάκι εγκώμιον» (έκδοση του 2004): «Εγώ εργάστηκα πολύ ώστε να αποκτήσω και να βελτιώσω την τεχνική μου. Εκείνος όχι, εμπιστευόταν το πηγαίο χάρισμά του…».
Το ίδιο που επέτρεψε στη Δήμητρα Γαλάνη να μας πει (2023): «Το έργο του Μάνου είναι σύζευξη Ανατολής-Δύσης, παίρνει στοιχεία της παράδοσης, του ρεμπέτικου, το οποίο ο Μάνος όχι μόνο το υπερασπίστηκε αλλά και το ανέδειξε, και τα συνθέτει με μοναδικό τρόπο! Και ποτέ, ποτέ του δεν υποτίμησε το κοινό! Ποτέ δεν έδωσε στον κόσμο το εύκολο, το εύπεπτο, ποτέ μασημένη τροφή… Αλλά ερεθίσματα ικανά να ενισχύσουν τη σκέψη, το αισθητήριό του! Για μένα υπάρχουν οι φυσικοί γονείς μου, αλλά γονείς μου νιώθω και τους Χατζιδάκι, Γκάτσο…».
Αρλέτα, τι είναι η μουσική του Μάνου; Είχε πει στον υπογράφοντα σε συνέντευξη με αφορμή τα δέκα χρόνια (2004) από την αναχώρησή του: «Είναι η ευφυΐα του συναισθήματος…».
Ο,τι εκστασίασε τον Μορίς Μπεζάρ στην Επίδαυρο (μουσική και τραγούδια για τους «Ορνιθες» του Αριστοφάνη) στα χρόνια του ’70: «Θαρρείς πως η μουσική έβγαινε από το φτερούγισμα των πτηνών στη σκηνή… Εκσταση!».
