1. Τα οικεία πυρά είναι τα χειρότερα. Εκ καταβολής. Τα αγγίγματα των αγνώστων και των ξένων, μικρά θαύματα. Παθαίνεις, μαθαίνεις.
2. Τηρείτε αποστάσεις ασφαλείας από μονίμως ανευχάριστους, τελειομανείς με κάθε τίμημα, πρώην θύματα και νυν θύτες, ακραία ταπεινούς, αυτούς που επινοούν συνεχώς εχθρούς (όρα εξιλαστήρια πρόσωπα) για να προχωρούν, αυτούς που συστήνονται ως αυτόφωτοι, περιούσιοι, ουρανοκατέβατοι, αυτούς που δεν θέλουν να δυσαρεστούν κανέναν, ενώ από μέσα τους κοχλάζουν, αυτούς που δεν χρωστούν του αγγέλου τους νερό. Η λίστα προεκτείνεται κατά βούληση.
3. Υπάρχουν αυτοί που θέλουν να μην ταράξουν τις πολιτικές και ηθικές αξίες τους, αγνοώντας την πραγματική πραγματικότητα (με τις ανυπόφορες αντιφάσεις της) κι αυτοί που τσαλακώνουν το φρόνημά τους, διχάζονται, κλονίζονται για να μπορέσουν να βρουν συνδυαστικές λύσεις, χωρίς να χάσουν το έρμα τους. Οι πρώτοι ζουν μέσα στο κεφάλι τους (πεθαίνουν «αμόλυντοι», πάντα υπεράνω και τυφλωμένοι), οι δεύτεροι έξω από το κεφάλι τους (ζούνε μια ζωή σε αμφιβολία, σε μια διαρκή ένταση στοχεύοντας το εφικτό από το μηδέν στην εκάστοτε συγκυρία).
4. Ενίοτε η μειλιχιότητα κρύβει την πιο ανεπίγνωστη, την πιο ανεπούλωτη απάθεια. Τρέμουν τις ρωγμές εξ ου και επιλέγουν το αρραγές μέτωπο της αποξενωμένης ευγένειας, της ανευχάριστης συμπάθειας. Τους έχουμε μάθει πλέον από την καλή και από την ανάποδη (κυρίως από την ανάποδη).
5. Υπάρχουν αυτοί που είναι αμετακίνητοι στις απόψεις τους κι αυτοί που είναι αμετακίνητοι στις ανάγκες και στις επιθυμίες τους. Θα μου πείτε, ωστόσο, συχνά κάποιοι μασκαρεύουν τις απόψεις τους σε ανάγκες ή επιθυμίες. Δεν θα διαφωνήσω.
6. Και η εγγύτητα, πάντως, μια απόσταση είναι από το κενό, τον πανικό, τη φθορά.
7. Το να γερνάς ευτυχισμένα με τον άνθρωπό σου είναι κάτι σπάνιο και δύσκολο – μοιάζει μ’ ένα νεύμα αιωνιότητας. Επειδή ζούμε την αποθέωση του εφήμερου, του καινούργιου, της ανανέωσης, του παρακάτω.
-320x213.jpg)
