Δωρεά του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών, για τα 100ά του «γενέθλια», ο γλυπτός «Προμηθέας» που αφιερώνεται στους μικρομεσαίους επαγγελματίες τοποθετήθηκε στη συμβολή του Πεδίου του Αρεως με την πλατεία Αιγύπτου. Και από την Κυριακή, όταν έγιναν τα αποκαλυπτήρια, παρουσία του εκστασιασμένου Προέδρου της Δημοκρατίας και άλλων επισήμων, προστέθηκε στη σειρά κακότεχνων και αντιαισθητικών -κατά την άποψη που «έσκασε» στα κοινωνικά δίκτυα με θυμό, ειρωνεία ή χιούμορ- γλυπτών που λυμαίνονται τον δημόσιο χώρο μας.
Η υποδοχή του ήταν ανάλογη με αυτήν πιο πρόσφατα της απαστράπτουσας Μαρίας Κάλλας της Αφροδίτης Λίττη ή παλαιότερα της προτομής της Μελίνας όπως τη φιλοτέχνησε ο Αναστάσης Κρατίδης. Αυτά, ενδεικτικά. Διότι πολλά άλλα ανάλογα γλυπτά κατέλαβαν δημόσιο χώρο κατόπιν δωρεάς, απευθείας ανάθεσης κάποιου φορέα σε έναν δημιουργό (όπως εν προκειμένω του ΕΕΑ στην Αντζέλικα Κοροβέση, με τελικό κόστος περί τα 74.400 ευρώ) ή και άλλων αιτιών, όπως π.χ. των καλών σχέσεων κάποιων από τους δημάρχους με έναν φορέα ή θεσμό. Ποτέ όμως με αισθητικά κριτήρια μιας καθ’ ύλην αρμόδιας επιτροπής. Γι’ αυτό ακόμα και μερικά από τα ωραιότερα γλυπτά της πόλης ήταν καθαρά… θέμα σύμπτωσης.
Ο συγκεκριμένος «Προμηθέας των μικρομεσαίων», όπως ήδη αποκαλείται, αποτελείται από μια ολόσωμη απεικόνιση του ημίθεου με τη δάδα και με πλάτη ένα «σεμεδάκι», όπως το αποκάλεσαν ορισμένοι, «κεντημένο» από λέξεις που παραπέμπουν σε επαγγελματικές ιδιότητες. Φτιαγμένος κατά τα πρότυπα της γλυπτικής στην κλασική αρχαιότητα, αν και αρκετά ντυμένος, αποτελεί εκ των πραγμάτων μια σύγχρονη κιτς «ρέπλικα», υλοποιημένη παραδόξως από μια εξαιρετική γλύπτρια. Μια γλύπτρια μάλιστα που, όπως και στην περίπτωση της Λίττη, το «ύφος» της κανονικά ουδεμία σχέση έχει με αυτό το αποτέλεσμα.
Απόδειξη η πολύ πιο συμβατή με την υπογραφή της «Επικοινωνία», στη διασταύρωση Μεσογείων με Κατεχάκη, έργο που μνημονεύει με παλλόμενες κεραίες την ελεύθερη ραδιοφωνία. Τι συνέβη άραγε στην Κοροβέση και ξέφυγε τόσο από το κατεξοχήν πεδίο της δημιουργικής της έρευνας πάνω στην οπτικοποίηση των ηχητικών κυμάτων και μιας πολύ πιο σύγχρονης τεχνοτροπίας; Ελπίζουμε τουλάχιστον εδώ που φτάσαμε να πρόκειται για μια κακή στιγμή της (που δυστυχώς θα παραμείνει ωστόσο στην πόλη να μας τη θυμίζει) και όχι για μεγαλομανιακή σύλληψη κάποιου παράγοντα που νομίζει ότι ξέρει ποιο είδος καλλιτεχνικής αναφοράς έλειπε από τον δημόσιο χώρο.
