Για δέκατη συνεχόμενη χρονιά η Ενωση Ελληνικού Ντοκιμαντέρ έστησε μια τετραήμερη γιορτή στην Ταινιοθήκη, που σήκωσε αυλαία με την ταινία «Καίτη Δρόσου – Κιβώτιο Μνήμης» της Αθανασίας Δρακοπούλου και έκλεισε με την απονομή του βραβείου του Διαγωνιστικού Προγράμματος Σπουδαστικών Ταινιών Μικρού Μήκους, ενώ ξεχώρισε το masterclass της εξαιρετικής σκηνοθέτριας, Κιμ Λοντζινότο.
Ανθρωποι κάθε ηλικίας συνέρρευσαν στις αίθουσες της Ιεράς Οδού για να παρακολουθήσουν ντοκιμαντέρ τα οποία υλοποιούνται συνήθως σε δύσκολες συνθήκες και σπάνια βρίσκουν διανομή. Ντοκιμαντέρ που συνδέουν διαφορετικές ζωές, εποχές και συναισθήματα. «Πάντα το κεφάλαιο μετριόταν σε ζώα και η εξουσία σε σκλάβους» λέει η ραδιοφωνική παραγωγός στη βαθιά ανθρώπινη ταινία «Σχέδιο θανάτου για έναν σκύλο και έναν άντρα», την οποία κατάφερα να δω.
Το τρανζιστοράκι ήταν σταθερή συντροφιά του ήρωά μας, του Αλέκου. Εβαζε μια συρμάτινη πόρτα έξω από την πόρτα του νεοκλασικού σε μια υποβαθμισμένη γειτονιά της Αθήνας, γιατί δεν είχε τα κλειδιά. Απέξω κάθε απόγευμα έπιαναν στασίδι κι άλλοι απόκληροι της περιοχής, που αναμετριούνται με τη φτώχεια, τη μοναξιά, την ασθένεια, για να ανταλλάξουν δυο κουβέντες.
Ο πρωταγωνιστής, διαβασμένος και σινεφίλ, προετοιμάζει τα βήματα μέχρι το τέλος το δικό του και του σκύλου του, Ερμή. «Σχεδιάζει σαν άτρωτος υπερήρωας μια επική απόδραση από τον πιο θανατηφόρο ιό: την ίδια τη ζωή. Ενα περιπετειώδες ταξίδι θανάτου που θα οδηγήσει μαγικά και τους δυο από την τρώγλη τους ώς τα άγρια βουνά και τη Νέα Υόρκη, από την ασφυκτική πραγματικότητα στην απόλυτη ελευθερία» συνοψίζει ο σκηνοθέτης του φιλμ, Χρήστος Καρακέπελης.
Τον παρακολουθεί στις τέσσερις εποχές του χρόνου, στους άδειους δρόμους της Αθήνας, επί κορονοϊού. Χωρίς ρεύμα, μέσα στο κρύο και με καύσωνα. Αλλοτε «δανδής», πλυμένος, καθαρός, με τσάκιση στο παντελόνι. Αλλοτε παραμελημένος, αφημένος στο μεθύσι και στη δυστυχία. Τα δάκρυά του και η ανημπόρια του πιστού του φίλου χαράχτηκαν ανεξίτηλα μέσα μου από τον βιωμένο λόγο του, το βλέμμα του σκηνοθέτη και της σεναριογράφου Νατάσας Σέγκου. Πάνω από όλα το σπάνιο παράδειγμα του Αλέκου να ξανασταθεί στα πόδια του και να φροντίζει τον Ερμή μάς χαρίζει μια συγκλονιστική μαρτυρία αληθινής δύναμης.
