Σας θυμίζουν τίποτε λέξεις, όπως ομόλογα, spreads κ.ο.κ.; Σίγουρα ναι, αλλά να που επιστρέφουν στο ευρωπαϊκό λεξιλόγιο, καθώς δεν είναι λίγοι οι διεθνείς αναλυτές που πιστεύουν ότι η Γαλλία βρίσκεται στον προθάλαμο του μνημονιακού Μινώταυρου. Οι ομοιότητες με τη χώρα μας πολλές, τόσο στο πολιτικό πλαίσιο όσο και στις οικονομικές συνθήκες.
Πολλές, όμως, και οι διαφορές. Δεν μπορούν να συγκριθούν, ασφαλώς, οι δύο οικονομίες, γεγονός που επιτείνει τη διεθνή ανησυχία για το μέλλον των τρικολόρ. Το ειδικό βάρος της Γαλλίας στη διεθνή σκηνή είναι μια άλλη, τεράστια διαφορά, πολλώ μάλλον που το Παρίσι είναι το ένα από τα δύο πόδια του γαλλο-γερμανικού άξονα. Αλλη διαφορά: όταν η Ελλάδα ήταν στα δύσκολα, υπήρχε μια αμερικανική κυβέρνηση που ήταν στήριγμα απέναντι στους σκληρούς της Ευρώπης. Τώρα; Πολλοί προεξοφλούν ότι, και στην περίπτωση αυτή, ο Ντ. Τραμπ θα επιχειρήσει να τζογάρει με τη γαλλική, και ευρωπαϊκή κατ’ επέκταση, κρίση. Η γαλλική αναστάτωση έρχεται σε μια συγκυρία, επιπλέον, όπου η Ευρώπη καλείται να διαχειριστεί την επόμενη ημέρα του ρωσο-ουκρανικού πολέμου. Και είναι οφθαλμοφανές ότι η Ε.Ε. έχει πάρει λάθος ρότα δίνοντας προτεραιότητα σε αχρείαστους υπερεξοπλισμούς, εις βάρος, μάλιστα, του κοινωνικού κράτους. Κράτος που είναι απολύτως αναγκαίο ιδίως σε κοινωνίες/οικονομίες σε κρίση, όπως η γαλλική, αλλά και η ελληνική ασφαλώς.
Υπάρχει και ακόμα μία διαφορά με την ελληνική περίπτωση μία δεκαετία πριν: τότε τον λαό μας έβγαλε από τη στενωπό των Μνημονίων -όχι χωρίς απώλειες- μια κυβέρνηση της Αριστεράς, κατά βάση. Στη Γαλλία, εφόσον επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις για πτώση της κυβέρνησης, ο… λύκος που θα χαρεί στην αναμπουμπούλα θα είναι μάλλον η Ακρα Δεξιά. Σε συνέχεια ασφαλώς άλλων παραδειγμάτων προς αποφυγήν, όπως η Ιταλία. Μαύρα σύννεφα πάνω από την Ευρώπη.
