Η Γαλλίδα συγγραφέας Σιμόν Βέιλ, κόρη Εβραίων αστών, ξεπέρασε τα όρια στην αστραπιαία ζωή της. Ταυτίστηκε με τους καταπιεσμένους από την εξουσία και τη θρησκεία, με τους βασανισμένους, τους πεινασμένους, τους ξεριζωμένους. Εγινε η φωνή τους. Πίστεψε στην επανάσταση και θεμελίωσε τη θέση ότι ο σεβασμός προς τον άλλο είναι η σημαντικότερη υποχρέωση του ανθρώπου.
Αναρχοσυνδικαλίστρια και φιλόσοφος, εξαιρετικά ευφυής, απέκτησε βιωματική σχέση για όσα έγραψε. Αρνήθηκε την έδρα της καθηγήτριας, δούλεψε στα χωράφια, μπήκε στη μαζική εργοστασιακή παραγωγή για να βιώσει τον μόχθο της εργάτριας, τη σωματική εξάντληση που επιφέρει η επαναλαμβανόμενη μονότονη κίνηση στο εργοστάσιο. Ανένταχτη, άσκησε σκληρή κριτική στα κόμματα, ακόμα και στον Μαρξ, θεωρώντας ότι η εργατική τάξη δεν απελευθερώνεται με την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, αλλά εξακολουθεί να βιώνει καταπίεση όταν δουλεύει για το κράτος-ιδιοκτήτη. Το 1936 ταξίδεψε στην Ισπανία για να πολεμήσει τους φασίστες στασιαστές του Φράνκο και εντάχθηκε στο τάγμα των αναρχικών του Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι. Μετά από ένα ατύχημα με καυτό λάδι (της έκαψε το πόδι) επέστρεψε στη Γαλλία και μπήκε στην αντίσταση μέχρι που έφυγε κρυφά για την Αγγλία. Τους τελευταίους εννέα μήνες της ζωής της στο Λονδίνο (14 Δεκεμβρίου 1942 – 24 Αυγούστου 1943) ασχολήθηκε κυρίως με τα εμβληματικό έργο της «Ρίζωμα», που θέτει υπό αμφισβήτηση τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και αναδεικνύει τις πλάνες του. Ο Αλμπέρ Καμί -ο εκδοτικός οίκος Gallimard που ίδρυσε και διηύθυνε εξέδωσε έργα της- έγραψε: «Μου είναι αδύνατον να φανταστώ μια αναγέννηση για την Ευρώπη που να μην έχει υπ’ υπόψιν τα αιτήματα αυτά, όπως τα προσδιόρισε η Σιμόν Βέιλ». Τη θεωρούσε εξάλλου τη σημαντικότερη φιλόσοφο της εποχής της.
Η Σιμόν Βέιλ πέθανε τέτοιες μέρες (24/8) πριν από 82 χρόνια στο Ασφορντ του Κεντ σε ηλικία 34 ετών. Επίσημη αιτία ήταν η φυματίωση. Σύμφωνα με τους βιογράφους της όμως, συνειδητά κατανάλωνε ελάχιστη τροφή ως συμπαράσταση στους συμπατριώτες της στην κατεχόμενη από τους φασίστες Γαλλία.
