Κύβοι στο χρώμα του πηλού, της γης. Ατάκτως ερριμμένοι ή μήπως όχι; Θυμίζουν σπίτια με το χωμάτινο σκάμμα στη μέση να είναι είτε η πλατεία της αστικής γειτονιάς είτε η αλάνα του χωριού. Σπίτια της παιδικής ηλικίας και των πρώτων βημάτων, σπίτια των γονιών μας ή σπίτια που μας περιμένουν να επιστρέψουμε όταν τα βήματά μας βαρύνουν. Κι έπειτα πάλι ο ένας πάνω στον άλλο οι κύβοι να οικοδομούν παλάτια που… γκρεμίζονται ή ακροπόλεις που περικλείουν μηνύματα αντίστασης στον πόλεμο.
Τρία αγαλματίδια, τοποθετημένα κάθε φορά διαφορετικά, να σε οδηγούν στον πυρήνα της δράσης: μία Σφίγγα να σε παραπέμπει στον Οιδίποδα, ένας Δούρειος Ιππος να σε εξακοντίζει στην Τροία, ένας Πύργος του Αϊφελ να σε προσγειώνει στο Παρίσι. Οι τραγωδίες που εναλλάσσονται με κωμωδίες έτσι όπως σε παραπέμπουν σε αρχαίους κόσμους κάνουν τους κύβους να θυμίζουν και ανασκαφή, ερείπια αρχαίων ναών, οικισμών και πολιτισμών. Κύβοι που κρύβουν τα εξαρτήματα των ηθοποιών όταν αλλάζουν ρόλους επί σκηνής ή γίνονται ακόμη και υπερυψωμένο μονοπάτι για τις ανάγκες κάποιας άλλης σκηνής. Που ορίζουν χώρους, είδη δραματουργίας, εποχές, παίζουν λες κι αυτά στην παράσταση. Από ψηλά ιδωμένοι σε φέρνουν στο σήμερα θυμίζοντας ούτε λίγο ούτε πολύ QR code.
Το σκηνικό απολαύσαμε στα «Χορικά Υδατα» της Λίνας Νικολακοπούλου, την παράσταση που είδαμε στο μαγικό Κούριο της Κύπρου και ξεκινά περιοδεία στην Ελλάδα. Σ’ αυτή μοιράζεται μαζί μας με μαεστρία τη στιχουργική πορεία της στην αρχαία και σύγχρονη δραματουργία. Το εξώφυλλο του προγράμματος έχει στην κεντρική θέση έναν τέτοιο κώδικα γρήγορης απόκρισης που το τύπωμά του θυμίζει σχέδιο δαντέλας από παλιό εργόχειρο, όπως και η παράσταση. Ο ευφάνταστος Αγγελος Μέντης υπογράφει το πολυμορφικό σκηνικό-ρόλο. Η υπόκλιση είναι βαθιά για αυτό το συνταιριασμένο απόσταγμα υποκριτικής, χορικών-τραγουδιών και μουσικής, αποκαλυπτικό μιας αξιοθαύμαστης πορείας στον χρόνο.
