Μίκης: Μια μουσική ιδιοφυΐα απόλυτα συνεπής

Ο Χαρίλαος Φλωράκης έλεγε ότι μετά από 500 χρόνια κανείς δεν θα γνωρίζει ποιοι ήταν οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Κι ούτε, ενδεχομένως, θα ενδιαφέρεται να μάθει ποιος ήταν ο πιο επιφανής από αυτούς. Τη μουσική του Μίκη όμως θα τη γνωρίζουν και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Κι έτσι θα γνωρίζουν και για τον δημιουργό της.

Με αυτό τον τρόπο ο ιστορικός ηγέτης του ΚΚΕ ήθελε να υπογραμμίσει πόσο μεγάλο και πόσο διαχρονικό, πόσο οικουμενικό είναι το καλλιτεχνικό έργο του Μίκη Θεοδωράκη που στις 29 Ιουλίου συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη γέννησή του.

Ο Μίκης δεν είναι πια ανάμεσά μας αλλά το έργο του είναι και θα συνεχίσει να είναι ολοζώντανο. Διεισδυτικό, αποκαλυπτικό, σπουδαίο, αριστουργηματικό. Γιατί ο Μίκης μπόρεσε να συσσωρεύσει μέσα του και να μετατρέψει σε υψηλού επιπέδου μουσική όλες τις μεγάλες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας, όλους τους σύγχρονους αγώνες του ελληνικού λαού. Αλλά το έργο του θα ήταν μισό αν δεν πατούσε πάνω στο έργο μεγάλων ποιητών και στιχουργών που είχαν τα ίδια βιώματα, τα οποία μετουσίωσαν σε ποιητική και υψηλού επιπέδου στιχουργική τέχνη.

Ο Μίκης ήταν ένα τεράστιο μουσικό ταλέντο που σε κάθε περίπτωση θα άφηνε σπουδαίο μουσικό έργο ακόμα κι αν δεν είχε περάσει από τις τάξεις του ΕΑΜικού και του κομμουνιστικού – αριστερού κινήματος. Αλλά δεν θα ήταν ο Μίκης που ξέρουμε. Γιατί ο Μίκης που ξέρουμε είναι αδιάσπαστος από την πολιτική – κοινωνική διαδρομή του, την ιδεολογία που ασπάστηκε, το γεγονός ότι δεν έλειψε από κανέναν μεγάλο ή μικρό αγώνα του ελληνικού λαού.

Ο Μίκης βέβαια έχει και συγγραφικό έργο όπως και μια πολιτική διαδρομή. Στο συγγραφικό του έργο και στις συνεντεύξεις ή άρθρα του, ειδικά όπου αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα, αποδεικνύεται εξαιρετικός παραμυθάς. Αλλά και πολύ ικανός να ενσωματώνει και να εμφανίζει ως δικές του -να πείθεται και να πιστεύει πως είναι δικές του- ιστορίες άλλων.

Στην πολιτική διαδρομή του, οι επιλογές του δεν ήταν πάντοτε επιτυχείς και συχνά εξόργιζαν όσους τον θαύμαζαν ως δημιουργό, οι οποίοι πάντα στο τέλος τον συγχωρούσαν. Δεν ήταν λίγες οι φορές που στεκόταν απέναντι σε αυτό που πριν υποστήριξε και δεν δίσταζε να επιστρέψει χωρίς τον παραμικρό δισταγμό σε αυτό που είχε αποκηρύξει.

Αλλά αυτός ήταν ο Μίκης. Μια μουσική ιδιοφυΐα απόλυτα συνεπής στη μουσική της διάσταση, σε αρχές και αξίες, σε κοινωνικό προσανατολισμό και ταυτόχρονα ένας άνθρωπος με πλήθος ασυνεπειών και αντιφάσεων που ποτέ δεν πλησίασε το μουσικό του μέγεθος σε οποιαδήποτε άλλη ιδιότητά του κι αν τον εξετάσουμε.-