Σαν να μην πέρασε μία ημέρα από την Πρωτομαγιά του Σικάγου –τα αιτήματα εκείνης της εξέγερσης παραμένουν αδικαίωτα, άλλωστε– γι’ αυτό και, σχεδόν ενάμιση αιώνα μετά, η ημέρα αυτή είναι των εργατών, κατ’ επέκταση και των κομμάτων που τους υποστηρίζουν. Είναι, συνεπώς, ημέρα διεκδίκησης. Είναι; Θα έπρεπε μάλλον να είναι. Αντ’ αυτού, στη χώρα μας ζήσαμε ανήμερα, Πρωτομαγιά, μια πρωτοφανή επικοινωνιακή καταιγίδα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τους πιο στενούς υπουργούς του για τη θέση των εργαζομένων έξι χρόνια μετά την ανάληψη των κυβερνητικών ευθυνών.
Με στοιχεία, το μέγαρο Μαξίμου μίλησε για μισθούς και συντάξεις, για ανεργία, για επιδόματα, άδειες κ.ά. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική βέβαια – και αυτήν την γνωρίζει καλά στο πετσί του ο εργαζόμενος: Πως οι γλίσχρες αυξήσεις θυσιάζονται στον βωμό της ακρίβειας. Πως οι εργοδότες έχουν πάρει το πάνω χέρι από το 2019 και μετά και πολλά από τα συμφωνηθέντα δεν τηρούνται. Πως τα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα πληθαίνουν διαρκώς, απόρροια της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και του εύκολου, γρήγορου κέρδους.
Η κυβέρνηση από την πλευρά της επιχείρησε, βέβαια, να τα αποσιωπήσει όλα αυτά, εξωραΐζοντας την καθημερινότητα των εργαζομένων. Παρέθεσε τα δικά της στοιχεία, που χρήζουν αναλυτικής απάντησης. Κάτι που δεν διακρίναμε όμως στις επετειακές ανακοινώσεις των κομμάτων της προοδευτικής αντιπολίτευσης: κριτική σε τίτλους, σε ανακοινώσεις που θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί και πέρυσι. Μόνο οι αναφορές στην απόλυση του Κώστα Γενιδούνια πιστοποιούσαν ότι είχαν γραφτεί μερικές ώρες πριν. Δεν ισοπεδώνουμε, γιατί πολλές φορές η αντιπολίτευση έχει καταθέσει στη Βουλή συγκεκριμένες προτάσεις νόμου, που απορρίφθηκαν φυσικά από την πλειοψηφία. Νομίζουμε, ωστόσο, ότι απέναντι σε έναν τόσο καλά οργανωμένο πολιτικό αντίπαλο, χρειάζεται πιο συστηματική δουλειά αλλά και γείωση με την κοινωνία. Αυτά, για να μην υπάρχουν απορίες ούτε με τις τρέχουσες δημοσκοπήσεις αλλά ούτε και, ίσως, με τα αποτελέσματα των επόμενων εθνικών εκλογών…
